All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 21 - Chapter 30

ภูริชที่อยู่ในสภาพโป๊เปลือยอุ้มคนตัวเล็กที่อยู่ในสภาพเหมือนกับเขาออกมาจากห้องน้ำ เร่งสาวเท้าตรงไปยังเตียงขนาดย่อมที่ตั้งอยู่กลางห้องนอน เมื่อไปถึงชายหนุ่มวางร่างบางให้นอนราบอยู่บนที่นอนนุ่ม เขาคลานขึ้นไปโดยข้ามสองขาเรียวไปหยุดอยู่ที่กลางเตียง สองมือใหญ่จับข้อขาเล็กออกแรงดึงกระชากให้เรียวขาสวยแยกคร่อมสะโพกแกร่งของตัวเองไว้อย่างคนที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์สวาทได้อีกต่อไป ใบหน้าหล่อก้มมองกลีบอูมสวยที่ปริแย้มจนสามารถเห็นรอยแยกสีแดงสดด้านใน จมูดโด่งพ่นลมหายใจฟืดฟาดในตอนที่จับปลายหัวมนนุ่มปาดเอาน้ำเชื่อมสีใสบริเวณรอยแยกมาเคลือบที่หัวเห็ดเพื่อต้องการสิ่งหล่อลื่นเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปด้านในร่องสวย "อ๊ะ เดี๋ยว..เดี๋ยวก่อน" พลอยลลินณ์เอ่ยเสียงสั่น ในขณะที่ร่างกายเธอมีความต้องการแต่จิตใจเธอก็หวาดกลัวเช่นกัน กลัวความเป็นชายอันใหญ่โตอันนั้นที่กำลังตั้งท่าจะเข้ามาข้างในตัวเธออยู่รอมร่อ ร่างบางตั้งศอกบนที่นอนยันช่วงไหล่บนขึ้นมองไปยังกลางหว่างขา ดวงตาไหวระริกขณะที่จ้องมองความปูดโปนนั้นด้วยใจระทึก "อะไร?" ภูริชละสายตาออกจากร่องแฉะเงยหน้ามองใบหน้าสวยแดงเรื่อถามด้วยเสียงทุ้มพร่า ขบฟันกรามเข้าหากันแน่นเ

"ไหนบอกว่าจะเอาออกคะ.." "ของคุณรัดแน่นเลยเอาออกไม่ทัน" "พลอยกลัวท้อง" พลอยลลินณ์หน้าเจื่อนพูดออกไปเสียงเบา น้ำตาสีใสเริ่มเอ่อในเบ้าตาทั้งสองข้าง รู้สึกเสียใจที่ทำพลาดไปรับเครื่องดื่มจากคนอื่นง่าย ๆ จนทำให้เกิดเรื่องอันทำตัวเองเสื่อมเสีย ไม่อาจจะโทษคนตัวโตด้านบนได้เพียงฝ่ายเดียวเพราะเธอเองก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความต้องการของร่างกายด้วยเช่นกัน"เดี๋ยวผมไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ แต่ไหน ๆ ก็จะกินยาแล้ว ผมขอต่ออีกรอบนะ" ภูริชแสดงความรับผิดชอบด้วยเสียงจริงใจ แต่คำพูดท้ายประโยคทำให้พลอยลลินณ์ถึงกับต้องหน้าร้อนผ่าวที่จู่ ๆ เขาก็ขอทำรักต่อเสียดื้อ ๆ พร้อมกับการพองตัวของลำท่อนเตรียมพร้อมรบอีกรอบ"พะ..พลอยไม่ปวดตรงนั้นแล้ว" พลอยลลินณ์รู้สึกถึงความคับตึงที่ปากทางรักรวมทั้งการกระตุกของตัวตนของเขาที่อยู่ในตัว เธอพูดออกมาเสียงตะกุกตะกักพลางขยับตัวขึ้นด้านบนเพื่อให้หลุดออกจากความใหญ่โตแต่คนตัวโตไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น มือหนาจับเข้าที่ต้นขาและดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนปลายบานพุ่งเข้าชนผนังมดลูกอย่างจัง"อ๊ะ!" หญิงสาวเปล่งเสียงหวานอุทานออกมาอย่างลืมตัว ใบหน้าสวยเหยเกเมื่อรู้สึกจุกหน่วงในช่องท้อง"แต่ผมยังปวดอ

"หนาว.." เสียงดังลอยขึ้นมาเหมือนคนละเมอพร้อมทั้งการยุกยิกเบียดตัวเข้าหาแผงอกแน่นทำให้ภูริชรู้สึกตัว ลมหายใจที่พ่นออกจากจมูกน้อยมีอุณหภูมิสูงกว่าปกติจนสามารถจับไอร้อนนั้นได้ทำให้เขาต้องยกมือมาอังที่หน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายของคนที่เขานอนกอดมาค่อนคืน"ไม่สบายนี่" ภูริชพูดกับตัวเองเบา ๆ และสาเหตุที่ทำให้พลอยลลินณ์ต้องป่วยแบบนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ถ้าเมื่อคืนเขาไม่ตะกละตะกลาม เสพสุขจากร่างกายเธอติดต่อกันไม่ยั้งขนาดนั้นคนตัวเล็กก็คงไม่มาจับไข้ได้ป่วยแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นครั้งแรกของเธอแต่เขาก็ไม่นึกถึงสภาพร่างกายที่ยังไม่เคยเจอสิ่งรุนแรงอย่างเช่นเมื่อคืน เอามันขนาดนั้นใครจะไปอดใจไหววะ คิดในใจพร้อมกับสูดลมหายเข้าใจเข้าเฮือกใหญ่เมื่อตื่นเช้าแล้วต้องมาพบกับปัญหาที่ตัวเองเป็นผู้ก่อ"คุณ ลุกไหวไหม?" ชายหนุ่มค้ำศอกที่เตียงยกลำตัวช่วงบนขึ้นเพื่อที่จะดูอาการของคนตัวเล็ก จับไหล่บางแล้วดันออกจากอกกว้างของตัวเองขณะที่ซักถาม ร่างเล็กที่นอนตะแคงก่อนหน้ากลายเป็นนอนหงายส่งผลให้เจ้าของร่างบางรู้สึกตัวตื่น ก้อนเนื้ออวบใหญ่ที่เกินตัวสั่นกระเพื่อมในตอนที่หญิงสาวทิ้งแผ่นหลังให้กระทบกับที่นอนนุ่มด้านล่าง ท

"คะ..ครั้งหน้าอะไร พลอย..พลอยไม่ทำแบบนั้นแล้ว" พลอยลลินณ์พูดเสียงติดขัดพร้อมกับใบหน้านวลที่แดงเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดราวกับว่าเธอและเขาจะได้ลึกซึ้งกันอีก จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อยที่จะได้ทำเรื่องแบบนี้กันบ่อย ๆ ขณะที่พูดเธอก็แกะกล่องยาคุมฉุกเฉินและเอาเข้าปากจนสำเร็จ ตามด้วยน้ำที่ชายหนุ่มเทใส่แก้วไว้ให้ใหม่ในตอนที่เธอจัดการกับแผงยาคุม"หึ มั่นใจจังนะ" ภูริชพูดออกมาลอย ๆ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นเดินไปหยิบชุดคลุมของตัวเองที่แขวนอยู่ที่ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่มาส่งให้หญิงสาวที่เอาแต่นั่งเม้มปากหน้าแดงเพราะคำพูดปรามาสของเขา"ไปล้างเนื้อล้างตัวหน่อย ลุกเข้าห้องน้ำไหวไหม? ถ้าไม่ไหวผมจะช่วยอุ้ม" เพราะตั้งแต่ตื่นมา คนตัวเล็กยังไม่ได้ลุกไปปลดทุกข์เลยสักครั้ง ทั้งที่ควรแก่เวลาที่ร่างกายจะต้องขับของเสียออกได้แล้ว เขาพูดพลางโน้มตัวลงตั้งท่าจะช้อนร่างนุ่มตามที่พูด"ไหวคะ พลอยไปเองได้" พลอยลลินณ์พูดเร็วแล้วรีบสะบัดชุดคลุมตัวใหญ่ขึ้นคลุมไหล่ห่อหุ้มร่างเปลือยไว้ ค่อย ๆ ขยับตัวหย่อนเท้าเล็กเหยียบพื้นแข็ง กลั้นลมหายใจในตอนที่ทรงตัวลุกขึ้นยืน ความเจ็บแสบที่จุดสงวนทำให้เธอต้องห่

ภูริชกลับมาถึงบ้านในชั่วโมงถัดมา ร่างสูงเดินเข้ามาภายในตัวบ้านพลางใช้สายตาสำรวจภายในตามความเคยชิน บรรยากาศภายในเงียบเชียบมีเพียงเสียงคลื่นทะเลที่ดังลอยมาให้ได้ยินเป็นระยะ ประตูและหน้าต่างทุกบานปิดสนิทบ่งบอกว่าหญิงสาวไม่ได้ลงมายังด้านล่างเลย ชายหนุ่มแวะไปวางถุงข้าวกล่องไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะถือแฟ้มเอกสารเดินขึ้นไปยังชั้นบนแกรก..แต่แทนที่เขาจะเดินไปยังห้องทำงานเหมือนทุกครั้ง ภูริชกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองซึ่งมีสาวสวยที่เอาแต่วนอยู่ในความคิดตลอดเวลาที่เขาอยู่ข้างนอกนั่นหลับไหลอยู่ร่างกำยำเดินไปหยุดยังข้างขอบเตียงฝั่งที่ตัวเองนอนเมื่อเช้า ชะโงกหน้าไปมองใบหน้ารูปไข่ที่นอนคะแคงข้างหันหน้ามาทางนี้พอดี เสียงกรนเบา ๆ ที่ออกมาจากปากเล็กทำให้ภูริชถึงกับหลุดยิ้มอย่างเอ็นดู ใบหน้าเล็กผิวขาวเนียนดั่งผิวเด็กที่มีองค์ประกอบของรูปหน้าที่เหมาะเจาะ คิ้วเรียวเล็กขึ้นรูปสวยโดยที่ไม่ต้องตกแต่ง ขนตายาวสีดำงอนสวย จมูกที่เห็นเป็นสันเล็กเห็นแล้วทำให้อยากเอื้อมมือไปบีบให้หายมันเขี้ยว ปากเอิบอิ่มที่เขาได้สัมผัสแล้วก็รู้ว่ามันนุ่มเพียงใด พวงแก้มใสที่สามารถเห็นเส้นเลือดฝอยได้ชัดเจน ซึ่งทำให้หญิงสาวดูอ่อนกว่าวั