All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 31 - Chapter 40

วันรุ่งขึ้น พลอยลลินณ์ที่อยู่ในชุดพร้อมไปทำงานเดินลงมาจากชั้นสองเมื่อได้เวลาไปทำงานพร้อมกับเจ้านายหนุ่มตามปกติ ทั้งคู่ไม่ได้รับประทานอาหารเช้าที่บ้านอยู่แล้วเธอเลยไม่ต้องตื่นมาเตรียมอาหารในตอนเช้า หญิงสาวอาศัยไปฝากท้องที่ห้องอาหารของโรงแรมที่จัดไว้สำหรับพนักงาน ส่วนภูริชนั้นในเวลาเช้าแบบนี้ เขาต้องการแค่กาแฟแก้วเดียวก็เพียงพอ สายหน่อยเขาถึงจะรับประทานข้าว ส่วนมื้อเย็นส่วนใหญ่พลอยลลินณ์จะกลับมาทำอาหารรับประทานเองที่บ้านด้วยอาหารสดที่ให้ชายหนุ่มพาไปซื้อที่ตลาด บางวันที่คนตัวโตไม่มีธุระออกไปไหนหลังจากที่มาส่งเธอก็จะขอร่วมโต๊ะด้วยโดยให้เธอทำอาหารเผื่อเมื่อลงมาจนถึงชั้นล่าง นัยน์ตาหวานมองไปยังโต๊ะอาหารเป็นอันดับแรกเพื่อมองหาคนที่เธอต้องร่วมเดินทางในเช้านี้ และเธอก็พบเขานั่งดื่มกาแฟไปพลางอ่านข่าวสารทางช่องทางออนไลน์ในโทรศัพท์ยี่ห้อหรูไปพลาง"เสร็จแล้วเหรอ? รอเดี๋ยวนะผมขอล้างแก้วก่อน" ภูริชเอ่ยก่อนจะกระดกแก้วยกกาแฟขึ้นซดในอึกสุดท้ายแล้วลุกเอาไปล้างตามที่บอก โดยที่การกระทำดังกล่าวรบกวนรอของพลอยลลินณ์ไม่ถึงหนึ่งนาที"วันนี้ไปซื้อของไหม? ผมเห็นในตู้เย็นไม่ค่อยมีของเลย" ภูริชเอ่ยถามคนที่นั่งเง

"คนเยอะจัง คุณภูริชนั่งรอดีกว่านะคะเดี๋ยวพลอยไปตักมาให้" พลอยลลินณ์เอ่ยบอกคนตัวที่อยู่ข้างหลังเพราะเธอเห็นจำนวนผู้คนตรงบริเวณที่ตักอาหารแล้วถ้าให้คนตัวโตเข้าไปอาจจะเป็นการเพิ่มจำนวนให้แน่นหนาโดยไม่จำเป็น สู้ให้เธอตักมาเสิร์ฟจะดีกว่า พูดจบร่างบางก็เดินตรงไปยังตำแหน่งของอาหารที่ถูกจัดวางไว้เรียงรายนั้น ไม่ได้ดูว่าเจ้านายหนุ่มนั่งลงตามที่เธอแนะนำหรือยัง"คุณพลอยลองเอาเมนูนี้ไปชิมสิครับ ผมว่าอร่อยเลยล่ะ" พนักงานนามว่านนท์ บุคคลที่ได้ทักพูดคุยกับพลอยลลินณ์เมื่อเช้าและเขาก็ตามหญิงสาวเข้ามารับประทานอาหารเช้าพร้อมกับเธอ และเป็นคนคนเดียวกันที่เคยจะขอเบอร์โทรศัพท์เมื่อคราวก่อนพูดขึ้นพลางตั้งท่าจะตักอาหารใส่ถาดหลุมใส่อาหารที่เธอถืออยู่"อ้อ งั้นเหรอคะ ขอบคุณค่ะ" พลอยลลินณ์ส่งยิ้มตามมารยาทขณะที่กำลังจะยื่นถาดไปใกล้เพื่อให้นนท์ตักให้เธอได้สะดวก แต่มือน้อยก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีมือหนามาคว้าหมับซ้อนหลังมือนุ่มเสียก่อน"ผมไม่อยากกินอันนี้" ภูริชที่ยืนซ้อนหลังคนที่ตัวเล็กกว่าพูดขึ้นก่อนจะดึงถาดออกจากมือของหญิงสาวไปถือไว้เอง ตวัดสายตามคมกริบขึ้นมองไปยังนนท์โดยมีความขุ่นเคืองซ่อนอยู่ในแววตานั้นจนทำให้คนท

เวลาเดินหน้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ภูริชขับรถได้พาพลอยลลินณ์ไปยังตลาดสดเพื่อหาซื้อวัตถุดิบต่าง ๆ ไปไว้ทำอาหารตามที่ได้ตกลงกันไว้ในตอนเช้า และที่ขาดไม่ได้ก็คือกุ้งสดที่จะนำไปปรุงเป็นเมนูต้มยำ อาหารที่ชายหนุ่มบอกว่าอยากรับประทาน "โอ๊ะ! ขนมสายไหม" พลอยลลินณ์อุทาน ขณะที่นัยน์ตาสวยแวววาวระยิบเมื่อเห็นขนมที่ตัวเองชื่นชอบและไม่ได้รับประทานมานานแล้ว เส้นสายที่ดูนุ่มราวกับปุยเมฆสีสันต่าง ๆ ถูกบรรจุอยู่ในถุงที่มัดทำให้เกิดการพองลม ผูกอยู่กับเสาไม้อวดความสวยงามช่วยดึงความสนใจเด็ก ๆ รวมทั้งตัวเธอที่ชอบขนมประเภทนี้ได้เป็นอย่างดี นึกถึงความนุ่มนวลแสนหวานที่พอนำเข้าปากก็ละลายหายไปในพริบตา เธอจำความรู้สึกนั้นได้แม่นยำพานทำให้น้ำลายสอขึ้นมาทันที ดังนั้นแล้วร่างบางเดินปรี่เข้าไปหาลุงผู้ขายทันทีโดยที่มีร่างสูงเดินตามหลังไปติด ๆ "เอาถุงนี้ถุงนึงค่ะ" นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังถุงที่มีสายไหมสีชมพู สีฟ้าและสีเขียวรวมอยู่ในถุงเดียวกัน "กินเป็นเด็ก" ภูริชพูดออกมาราวกับว่าตำหนิ แต่มือใหญ่ก็ควักธนบัตรสีเขียวซึ่งอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตยื่นให้ลุงคนขายตัดหน้าหญิงสาวที่มัวแต่ควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าส

"คุณ..คุณภูริชมาตั้งแต่เมื่อไรคะ?" ในเมื่อไม่มีอะไรให้หลีกเลี่ยงแล้ว พลอยลลินณ์จึงทำใจดีสู้เสือ หันไปส่งยิ้มหวานให้คนที่กำลังตีหน้ายักษ์ใส่เธออยู่ในตอนนี้ มือเล็กพยายามจะแกะมือแกร่งที่แข็งดั่งคีมเหล็กออกจากเอวตัวเองก็ไม่สามารถสู้แรงเขาได้ หนำซ้ำยังโดนคนตัวโตจับตัวยกขึ้นไปนั่งบนหน้าตักแข็งอย่างง่ายดาย"ริอ่านจะเป็นสายลับ เตรียมตัวไว้บ้างหรือเปล่าถ้าโดนจับได้แล้วอาจจะโดนทำโทษน่ะ?" ภูริชเอ่ยถามเสียงเครียดฟังแล้วดูจะโกรธหญิงสาวเสียเต็มประดา แต่ทว่ามือใหญ่กลับลวนลามด้วยการไล่ปลดกระดุมเสื้อนอนอย่างชำนาญโดยที่สายตาไม่ได้ใช้สายตามองด้วยซ้ำ สงสัยอยู่ว่าแม่ของเขาน่าจะมีแผนอะไรสักอย่าง นึกโมโหที่คิดไม่ทันแผนการณ์ของแม่ตัวเอง แต่ก็ดีใจมากกว่าที่จะได้ลงโทษสายลับสุดสวยคนนี้ ลงโทษตามวิธีของเขา คิดถึงวิธีทำโทษของตัวเองในหัวก็ฉายภาพการแนบชิดในสองคืนก่อนที่เขานั้นยังคงไม่ลืม พานให้ความใหญ่โตที่อยู่ในกางเกงสะดุ้งพองตัวอดแน่นอยู่ในร่มผ้าจนรู้สึกอึดอัด"จะ..จะทำอะไรคะ?"พลอยลลินณ์เอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก เธอมัวแต่โดนสายตาคมกริบสะกดจนไม่รู้ว่ากระดุมเสื้อตัวเองโดนปลดไปจนเกือบหมดแถว มือน้อยไล่ตะครุบมือหนาในตอนท

"อือ" ภูริชปล่อยเสียงครางออกมาจากลำคอแผ่วเบาบ่งบอกถึงความพอใจเมื่อได้ชิมรสความหอมหวานจากโพรงปากน้อย ปลายลิ้นหนาเกี่ยวตวัดพันเอาลิ้นน้อยมาดูดดุนหยอกเย้า จากรสจูบวาบหวิวซาบซ่านค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเราร้อนดุดันตามอารมณ์กระสันของผู้ปลุกเร้า ขณะที่ริมฝีปากทำหน้าที่สร้างอารมณ์ มือหนาได้คลายออกออกจากข้อมือเล็กเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างหมดแรงต่อต้าน เลื่อนลงมาด้านล่างใช้สองมือช่วยกันเร่งปลดตะขอกางเกงและรูดออกไปพร้อมกับกางเกงในอย่างคล่องแคล่วโดยที่ไม่ยอมผละออกจากปากนุ่มเลยแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับว่าถ้าถอยห่างแล้วมันจะไม่หวานเหมือนเดิม "ปากคุณหวานชะมัด" ภูริชเอ่ยเสียงแหบพร่า ยกลำตัวให้นั่งตัวตรง สองมือหนาจับที่ขอบยางยืดของกางเกงนอนบนตัวหญิงสาว สิ่งกีดขวางความสุขอีกชิ้นที่เขาจะต้องกำจัดไป "ดะ..เดี๋ยวก่อน" ดูเหมือนสติที่ถูกคนตัวโตก่อกวนจนกระเจิดกระเจิงได้กลับคืนมา พลอยลลินณ์รีบดึงรั้งขอบกางเกงไว้ก่อนที่มันจะถูกเขาดึงมันไปพ้นสะโพกผาย "อย่าห้าม ลูกชายผมอยากจนจะคลั่งอยู่แล้ว" สายตาคมที่เต็มไปด้วยไฟราคะตวัดขึ้นมองใบหน้าสวยขณะที่พูด "พลอยกลัว.." หญิงสาวบอกกับเขาเสียงสั่น ก็ครั้งแรกของเธอเขาเล่นกินเ