The Fake Wife's Perfect Revenge의 모든 챕터: 챕터 211 - 챕터 220

“MR. VILLAREAL, dumating na po kayo..."Narinig ang boses ng katulong mula sa pinto. Hula na ni Celeste na si Aldrick Villareal ang dumating. Ngayong araw ang balik ni Aldrick sa Pilipinas at nag-message ito sa kanya kanina. Dahil gabi ang flight nito, nag-aalala si Celeste na walang tao sa bahay kaya sinabihan niya itong pumunta rito sa condo ni Yumi.Simula noong aksidente ni Adrian, ilang beses lang tumawag si Aldrick para magtanong tungkol sa lagay ng anak, ngunit hindi ito personal na bumisita.Dahil dito, hindi lang si Adrian ang nagtatanim ng sama ng loob, kundi maging si Celeste ay pakiramdam na napakawalan nitong awa. Ang buong pamilya ay may lihim na galit sa kanya."Anong ginagawa mo rito?"Agad na nawala ang ngiti sa mukha ni Lola Chandria nang makita si Aldrick."Pamilya natin ang nagtipon-tipon, bakit hindi niyo man lang ako tinawagan?" malamig na sabi ni Aldrick habang iniaabot ang kanyang coat sa katulong at dahan-dahang naglalakad patungo sa hapag-kainan.Akmang tatay

HINDI na magawang magsinungaling ni Axel. Hindi pa tuluyang gumagaling si Adrian, at nang utusan siya nitong sunduin ito sa gitna ng gabi, inakala ni Axel na uuwi sila sa ancestral estate ng mga Villareal.Ngunit hindi inaasahan, ipinagmaneho niya ang sasakyan pabalik sa vicinity ng Villareal Corporation.Dati pa man, para may maayos na mapagpahingahan ang CEO, nagpagawa na ito ng dalawang private executive suites malapit sa kumpanya. Bagama't simple lang ang interior at mukhang extension ng opisina, araw-araw itong nililinisan kaya napaka-komportable nitong tirhan.Sa buong biyahe, palihim na sumusubok si Axel na alamin kung anong nangyari. Ngunit bago pa man siya makabuka ng bibig, umatras na ang kanyang lakas ng loob.Sinabihan lang siya ni Adrian na ihanda ang ilang gamit dahil doon muna ito tutuloy sa mga susunod na araw. Hindi ito uuwi sa mansyon, at lalong hindi babalik sa condo ni Yumi.Nakapikit lang ang lalaki sa buong biyahe, ngunit ang nakasusulasok at madilim nitong aura

"PUMUNTA ka rito para hanapin si Adrian?" Natigilan si Lola Chandria at napabulalas, "Hindi mo ba siya kasama?""Hindi po siya umuwi sa condo?"Doon lang din narealize ni Yumi ang nangyayari, at mabilis na bumilis ang tibok ng kanyang puso sa kaba. "May nangyari po ba sa inyo?"Medyo naguluhan si Lola Chandria at magsisimula na sanang mag-alala nang mabilis na ngumiti si Yumi. "Ah, mukhang nagkamali lang po ako. Pumunta kasi siya sa headquarters ngayong araw, at naisip ko lang na baka dumaan siya rito dahil gabi na..."Habang nagsasalita, inilabas ni Yumi ang kanyang telepono at nagpanggap na may nakitang mensahe. "Ah, bumalik na pala siya sa condo, Lola. Pasensya na po sa istorbo.""Bumalik na talaga?"Kahit kalahating nagdududa pa si Lola Chandria, mabilis nang nagpaalam si Yumi kaya hindi na ito nakapagtanong pa nang karagdagan. Pagkaalis ni Yumi, agad na tinawagan ni Lola Chandria si Adrian, ngunit nakapagtatakang walang sumasagot sa linya.—Pagkalabas ng ancestral estate, mabil

ANG halik na iyon ay wala nang halong panunukso, kundi purong pagmamahal lamang. Matapos tanggapin ang maikli ngunit pilit na halik ni Yumi, biglang humigpit ang mga braso ni Adrian sa baywang ng dalaga.Inihilig niya ang kanyang ulo at pilit na ibinuka ang kanyang mga labi upang gumanti, pinalalim ang halik na para bang doon nakasalalay ang buo niyang buhay.Makasarili man o katangahan, hindi na niya kayang bitawan pa si Yumi kailanman...—Samantala, ibaba ng gusali, nakatayo si Mikaela sa tabi ng kanyang sasakyan habang hinihintay ang paglabas ni Yumi.Subalit habang lumilipas ang bawat minuto, tuluyan nang namatay ang mga ilaw sa VIP suite sa itaas.Halos mabaon ni Mikaela ang kanyang mga kuko sa sariling palad. Napakunot-noo siya nang matindi, hindi makapaniwala sa nangyayari.Paanong nangyaring ganoon...?"Miss Mikaela, pwede ka nang sumuko ngayon."Biglang umalingawngaw ang isang kalmadong boses ng lalaki mula sa kanyang likuran.Lumingon si Mikaela at nakita si Axel.May bitbi

SA MISMONG harap ni Clyde, sa kabilang dulo ng aisle, nakatayo si Yumi sa tabi ni Adrian habang hawak ang isang shopping cart.Nakayakap ang mga braso ng dalaga sa baywang ng lalaki, at ang kanyang ngiti ay napakalambing at napakatamis. Ganun din si Adrian, puno ng gentleness ang kanyang mga mata habang nakatayo nang matuwid at nakayakap nang higit na mahigpit sa dalaga.Mukhang sobrang sarap ng usapan nilang dalawa. Ang mga tingin nila ay palipat-lipat mula sa hawak na jelly papunta sa mata ng isa’t isa. Tuloy-tuloy ang ngiti ni Yumi na tila hindi na mapigilan, habang namumula ang kanyang mga pisngi. Napakaganda nito, mas maganda pa kaysa noong unang beses silang magkakilala sa kolehiyo. Radiant, glowing, at sobrang nakakasilaw.Natawa si Adrian sa ginawa ni Yumi kaya kinuha nito ang jelly sa kamay ng dalaga, kasabay ng paghulog ng halos isang buong row ng jelly sa kanilang shopping cart. Hinawakan ni Yumi ang kamay ni Adrian para pigilan ito, pero pareho nilang hindi mapigilan ang m