ตอนที่ 11 คือเธอ

ตอนที่ 11 คือเธอ

คำพูดของไผ่ทำให้กั้งอึ้ง ก่อนที่เธอจะก้มหน้าเพื่อหลบสายตาของไผ่ที่จ้องมา แต่ก็ยังไม่หยุดถามถึงเรื่องของผู้หญิงที่ไปหาเขาเมื่อตอนเช้า

“แล้วคนที่ไปหามึงตอนเช้าล่ะ”

“ผู้หญิงเมื่อตอนเช้าเหรอ” เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบ “ก็แค่คนบ้าเธอไม่ต้องไปใส่ใจ”

“คนบ้า?” กั้งทวน “มึงพูดแบบนี้กับผู้หญิงที่มึงเคยคบด้วยได้ไงวะไผ่” กั้งถามเสียงแข็ง อย่างไม่ค่อยพอใจ “ถ้าเกิดว่ามึงคบกับกูแล้วเกิดเลิกกัน วันหลังมึงก็จะเรียกกูว่าแค่คนบ้าด้วยมั้ย”

ไผ่ไม่ได้ตอบกั้งทันที แต่เขากลับหัวเราะเธอเบา ๆ จนเธออดถามไม่ได้

“กูพูดอะไรตลกเหรอ” กั้งถามอย่างหงุดหงิด

“เปล่า” ไผ่ส่ายหน้า ก่อนจะตอบ “ฉันกับเปอร์เซียเราไม่เคยคบกัน”

กั้งเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อ  “ไม่เคยคบกัน...จริงดิ”

“อืม”

“ไม่เคย” เธอย้ำอีกครั้ง

ไผ่พยักหน้า ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเอวของกั้งแล้วดึงเธอขึ้นไปนั่งตักของเขา แบบไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว

“ไผ่ ทำอะไร ปล่อยกูนะ” กั้งโวยวาย แต่ไผ่กลับไม่ปล่อยแถมกอดเธอแน่นขึ้นด้วย

“ฉันกับเปอร์เซีย ก็เหมือนเธอกับกวินนั่นแหละ” ไผ่พูดเบา ๆ พร้อมกับจ้องหน้าคนในอ้อมกอด “แค่คนที่ครอบครัวรู้จักกัน…แค่นั้น”

กั้งหยุดดิ้นนิดนึง แล้วมองหน้าไผ่อย่างงง ๆ “ครอบครัวรู้จักกันเหรอ”

“อืม” ไผ่พยักหน้าช้า ๆ “ตั้งแต่รุ่นปู่ย่าเลย เรียกว่าโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กก็ว่าได้”

กั้งพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็ยังคงถามต่อ “แล้วที่ยัยนั่นมาหามึงตอนเช้าล่ะ มาทำไม”

“ก็แค่จะชวนไปกินข้าวกับที่บ้าน” ไผ่ตอบง่าย ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องเล็กที่ไม่ได้สำคัญอะไร

“กินข้าว?”

“อือ ย่าของเปอร์เซียท่านชอบดุเธอนะ ยัยนั่นเลยชอบมาลากฉันไปกินข้าวด้วย เวลาเธอไปกินข้าวรวมกับครอบครัว เพราะว่าย่าเธอชอบฉัน แล้วเธอจะได้ถูกดุน้อยลง” ไผ่หัวเราะเบา ๆ “ฉันเลยเป็นแค่ตัวกันดุของเธอเฉย ๆ”

กั้งมองหน้าเขานิ่ง ๆ แบบไม่เชื่อทั้งหมด ก่อนจะถามต่อ “ถ้าย่าของยัยนั่นชอบมึงขนาดนั้น…ทำไมมึงไม่คบยัยนั่นไปเลยวะ” กั้งพูดอย่างตรงไปตรงมา “กูเคยเห็นเปอร์เซียอยู่นะ สวยจะตาย หุ่นก็ดี คนนึงหมอหมา คนนึงหมอฟัน ดูเหมาะกันจะตาย”

ไผ่เลิกคิ้ว “เหมาะกันจริงเหรอ ถ้าอย่างนั้น” เขาเว้นจังหวะ แล้วมองหน้าเธอ ก่อนจะพูดต่อ “ทำไมเธอไม่คบกับกวินล่ะ”

กั้งทำหน้าเหมือนโดนถามเรื่องโลกแตก “มึงบ้าเหรอไผ่ กูกับไอ้วินเนี่ยนะ” เธอถามกลับเสียงดัง “ไอ้วินน่ะ มันเป็นคนก็เฉพาะตอนอยู่กับณิชาเท่านั้นแหละ เวลาอยู่กับคนอื่นแม่งกัดไปทั่ว จะให้กูคบมันเหรอ ไม่มีทางแค่คิดก็ขนลุกแล้ว”

กั้งบอกพร้อมทำท่าลูบแขนประกอบ ส่วนไผ่ก็หัวเราะในลำคอพร้อมพยักหน้าเบา ๆ

“ไม่ต่างกันหรอก ฉันกับเปอร์เซียก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน” เขาตอบ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี จนกั้งอดถามไม่ได้

“ยิ้มอะไรของมึง”

“ที่ยิ้มเพราะฉันดีใจนะสิ”

“ดีใจอะไร”

“ดีใจที่เธอหึง”

“กูไม่ได้หึง” กั้งเถียงเสียงดังทันที

“ไม่หึง” ไผ่เลิกคิ้วถามกลับ “งั้นทำไมตอนรู้ว่ามีผู้หญิงมาหาฉันที่คณะเธอถึงได้โกรธ”

กั้งหันหน้าหนี ก่อนตอบเสียงเบา “กูไม่ได้โกรธ”

“แน่ใจนะ แล้วที่ไม่ยอมคุยกับฉันมาตลอดทาง ไม่เรียกว่าโกรธเหรอ”

“กะ...ก็แค่กูขี้เกียจพูดเฉย ๆ ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย” เธอพูดเสียงเบาแทบเป็นกระซิบ

“ปากแข็ง” ไผ่พูดพลางยกมุมปากขึ้น “สงสัยต้องง้างปากหน่อยแล้ว”

“ง้างปากอะไรของมึง” เธอถามเสียงแข็ง ก่อนจะเริ่มดิ้นหนีจากตักของเขา “มึงปล่อยกูได้แล้ว”

ไผ่ไม่ปล่อย แต่กลับมองหน้ากั้งแล้วยิ้มมุมอย่างเจ้าเล่ห์

“มึงจะทำอะไรกะ...” กั้งยังพูดไม่จบ ไผ่ก็โน้มหน้าลงมาทันที ริมฝีปากของเขาประกบลงกับริมฝีปากเธอเบา ๆ อย่างรวดเร็ว

กั้งเบิกตากว้างสมองของเธอตอนนี้ว่างเปล่า มือที่พยายามผลักเขาเมื่อครู่กลับชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะเผลอกำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ระยะห่างระหว่างคนสองคนหายไป เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจและแรงเต้นของหัวใจ ที่ดังสลับกันอย่างวุ่นวายในอก กั้งรับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนจากตัวเขาที่แผ่มาถึงเธอ

ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ ไผ่ก็ผละออกเพียงนิด โดยที่ริมฝีปากของเขายังอยู่ใกล้เธอจนลมหายใจทั้งสองประสานกัน สายตาคมคู่นั้นจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธออย่างนิ่ง ๆ แต่เต็มไปด้วยบางสิ่งที่ทำให้เธอไม่อาจละสายตาได้

“ไผ่ มึง” กั้งพยายามพูด แต่เสียงที่ออกมากลับเบาและสั่น

แต่ไผ่กลับหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม เขายกมือขึ้นแตะปลายคางเธอเบา ๆ ให้เธอมองสบตาเขาอีกครั้ง

“นี่ไง วิธีง้างปากของฉัน ทีนี้จะยอมรับได้หรือยังว่าหึง”

“ใครบอกว่ากูหึงวะ” กั้งพูดด้วยหน้าที่แดงจัด

“หึ...” ไผ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวเธอ “เธอนี่นะ…ถึงไม่พูด แต่หน้าเธอก็แสดงออกหมดแล้ว”

“แสดงออกอะไรของมึงอย่ามั่ว กูบอกแล้วว่าไม่ได้หึง”

“ไม่หึง ก็ไม่หึง”

หลังจากไผ่พูดจบ เขาก็ก้มลงจูบกั้งอีกครั้ง คราวนี้ต่างจากครั้งแรก เพราะไผ่จูบกั้งร้อนแรง และลึกซึ้งกว่าเดิม

และครั้งนี้กั้งก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธเหมือนกับครั้งแรก มีเพียงแรงดึงดูดที่ชัดเจนและอบอุ่นจนกั้งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหว

ลมหายใจทั้งคู่ประสานกันช้า ๆ ก่อนที่ไผ่จะผละออก เขาดึงกั้งเข้ามากอดแน่น ส่วนกั้งยังคงนั่งนิ่งในอ้อมแขนของไผ่ เพราะหัวใจของเธอเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ

ผ่านไปสักพักเสียงทุ้มต่ำของไผ่ก็ดังขึ้นใกล้หูของกั้ง “เธอจะไม่ห้ามฉันหน่อยเหรอ”

คำพูดนั้นทำให้กั้งได้สติ เธอเลยกระพริบตาถี่ ๆ แล้วพูดตะกุกตะกัก “หะ ห้ามสิ”

ไผ่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยิ้มออกมา “งั้นฉันพอแล้วก็ได้” เขาพูดพร้อมกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเพียงเล็กน้อย “แต่แค่ครั้งนี้นะ ครั้งต่อไปฉันไม่หยุดแล้ว”

กั้งซบหน้ากับอกเขาเบา ๆ ก่อนจะพึมพำเสียงอู้อี้ “มึงนี่มัน...เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว”

ไผ่หัวเราะอีกครั้ง เสียงของเขานุ่มและอบอุ่น “ก็แค่กับเธอเท่านั้นแหละ”

แล้วห้องทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่ยังเต้นแรงอยู่ในจังหวะเดียวกัน