All Chapters of เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้: Chapter 11 - Chapter 20

             เมื่อออกมาจากห้องของหานซือเหยียน นางก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการตากสมุนไพรเพื่อเตรียมนำไปขาย รู้ตัวอีกครั้งก็ใกล้ถึงเวลารับสำรับกลางวัน            เด็กน้อยรีบจุดไฟทำอาหารง่าย ๆ สองสามอย่างก่อนจะตักข้าวใส่ชามสองใบแล้วยกไปที่เรือนปีกขวา            “สำรับมาแล้วเจ้าค่ะ” นางบอกเสียงใส            “...” เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ ทำให้นางต้องหันไปมองหาพี่ชายที่ตนช่วยเอาไว้            “พี่ชาย ท่านเป็นอันใดหรือเจ้าคะ เหตุใดถึงทำสีหน้าไม่น่าดูเช่นนั้น” ซือซินเอ่ยทักบุรุษที่มีสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาแข็งกร้าวคล้ายคนมีโทสะ            “เจ้าบอกพี่ได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเจ้าถึงชื่นชอบเรื่องนี้” มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ  &n

             “...” นางนิ่งไปคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง            “คารวะคุณหนู ข้าน้อยเป็นผู้ติดตามของคุณชายขอรับ” บุรุษชุดดำที่คล้ายเพิ่งไปเดินสำรวจเรือนของนางมา แสดงความเคารพ            “เจ้าค่ะ” นางตอบรับสั้น ๆ            “ท่านหมอคงบอกกล่าวท่านแล้วใช่หรือไม่ขอรับว่ายามนี้คุณชายยังไม่อาจเดินทางได้”            “เจ้าค่ะ”            “เช่นนั้นคุณหนูจะว่าหรือไม่หากข้าน้อยจะฝากคุณชายไว้ที่นี่จนกว่าจะหายเป็นปกติ”            “แท้จริงแล้วข้าพอจะมีวิธีการเคลื่อนย้ายคุณชายของพวกท่านโดยที่ไม่กระทบต่อร่างกายเขา”            “ข้

‘อืม...ฮูหยินของข้าร่างกายเสื่อมถอยไม่น้อยตามที่กล่าวจริง ๆ จากเดิมชอบฝึกเพลงดาบทุกเช้า ตั้งแต่ตั้งครรภ์และคลอดบุตรชายก็ห่างหายไป ทั้งยังไม่อาจขี่ม้าไปกลับค่ายทหารของแม่ทัพประจิมสองสามวันติดกันโดยไม่หยุดพักได้เช่นเมื่อก่อน’ ท่านราชครูหานลอบคิดพลางคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่ฮูหยินของเขาเดินนำหน้าเข้าป่ามาที่นี่โดยไม่รู้สึกหอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย “หานฮูหยิน หากท่านไม่รังเกียจ ท่านสามารถนอนในห้องโถงกลางเรือนได้เจ้าค่ะ ที่นั่นมีตั่งตัวใหญ่พอสำหรับนอนสองคน ส่วนพี่ชายผู้ติดตามสามารถกางกระโจมนอนที่ลานหน้าเรือนตรงนี้ได้เจ้าค่ะ” ตั่งในโถงกลางนั้นนางใช้มันนอนอ่านนิยายอยู่บ่อยครั้ง “ไม่รังเกียจ ๆ ขอบคุณเจ้ามากคุณหนู” “ข้าเสียมารยาทแล้ว ข้าซือซินเจ้าค่ะ” “ขอบคุณเจ้าจริง ๆ คุณหนูซือ” สายตาของหานฮูหยินที่จ้องมองนางฉายแววซาบซึ้งยิ่งนัก แต่นางก็ไม่คิดแก้ไขความเข้าใจผิดเรื่องแซ่ของตน “ท่านพ่อท่านแม่” เสียงทุ้มของหานซือเหยียนดึงความสนใจของคนทั้งสามที่กำลังนั่งสนทนากันอยู่ “ซือเหยียน แม่ดีใจยิ่งนักที่ลูกปลอดภัย” ซูตานถิ

             จากเด็กน้อยซือซินสู่บุตรสาวบุญธรรมของท่านราชครู นาม ‘หานชิงซิน’ มีพี่ชายเป็นซือเย่รูปงามที่เก่งกาจแห่งสำนักศึกษาฟ่านเฉิง ส่วนนางก็กำลังเตรียมตัวเข้าเรียนในสำนักศึกษาเช่นเดียวกับบุตรสาวขุนนางวัยใกล้เคียงกัน            “ชิงซิน ทางสำนักศึกษาไม่อนุญาตให้นำสาวใช้ไปด้วย ดังนั้นยามอยู่ที่นั่นเจ้าต้องมองสีหน้าผู้อื่นให้ดี หากคนผู้นั้นไม่เป็นมิตร เจ้าก็จงอยู่ห่าง ๆ แต่หากใครคิดลงมือกลั่นแกล้งเจ้า เจ้าก็ใช้วิชาที่ข้าสั่งสอนจัดการให้สะบักสะบอมไปเลย หากบิดามารดาของพวกนั้นคิดจะเอาเรื่อง มารดาของเจ้าจะออกหน้าปกป้องเจ้าเอง” ซูตานถิงดีใจยิ่งนักที่ยามนั้นตนรับแม่นางน้อยผู้นี้มาเป็นบุตรสาวบุญธรรม มองไปมองมาก็คล้ายกับเห็นตนในวัยออกเรือนอีกครั้ง            “เจ้าค่ะท่านแม่” ยามนั้นนางตัดสินใจถูกแล้วที่ยอมติดตามคนตระกูลหานออกจากเรือนกลางป่า            ท่า

             “แม้ข้าจะไม่ได้เป็นสตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่ทว่าข้ายังรู้ความไม่จับต้องร่างกายบุรุษอย่างไม่เหมาะสม”            “อ่า...ใช่ ที่นี่เป็นโรงน้ำชา ทั้งยังไม่ใช่ห้องส่วนตัว เอาไว้เราอยู่ตามลำพังข้าจะปลดอาภรณ์ให้เจ้าพิสูจน์ว่าข้ารูปร่างกำยำมากขึ้นเพียงใด” วาจาของคุณชายจวนแม่ทัพทำให้สาวใช้และผู้ติดตามทำสีหน้าไม่ถูก            ‘หากข้านำเรื่องนี้ไปรายงานกับคุณชาย คุณหนูจะเดือดร้อนหรือไม่’ เซียงเจียวคิด ที่ผ่านมาแม้คุณชายใหญ่จะไม่ได้มาเจอหน้าคุณหนูของตนแต่ทว่าก็มักจะให้ถงฉีมาสอบถามเรื่องราวของคุณหนูอยู่บ่อยครั้ง            ‘อ่า...หากคุณชายใหญ่มาได้ยินวาจาหยอกเย้าของคุณชายเล็กเฉียน ใครกันจะต้องแบกรับโทสะนี้’ แม้คุณชายจะย้ายออกจากจวนไปอยู่ที่สำนักศึกษา แต่ทว่าเรื่องราวความเป็นไปของคุณหนูยังต้องรายงานคุณชายใหญ่ทุกวัน