บททั้งหมดของ สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

"เบื้องต้นคุณยายถูกรถชนกระแทกเข้าที่ขา กระดูกต้นขาหัก และ ร้าวเป็นบางส่วน ต้องใช้การผ่าตัดเพื่อใส่อุปกรณ์ช่วยดามเข้าไป" เป็นคำกล่าวรายงานของคุณหมอเจ้าของไข้ที่รับรักษาคุณยายกลิ่นเกษรของเธอที่วินิจฉัยออกมา "ค่าใช้จ่ายล่ะคะ สูงแค่ไหน ?" เทียนสี่สีหน้าไม่ดีแสดงออกถึงความกังวลใจที่มีอยู่ไม่น้อย "ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลยครับ รู้สึกว่าเคสคุณยายของคุณ จะมีคนดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้หมดแล้ว" "อะไรนะคะ ?" "เบื้องต้น หมอขออนุญาตแจ้งญาติของคนไข้เท่านี้ก่อน" พูดเพียงเท่านั้นเทียนสี่ก็ลุกขึ้นออกจากห้องของคุณหมอท่านนั้น โดยมีเจ๊หวานที่นั่งฟังอยู่ด้วยกันลุกตามออกไป ทันทีที่เปิดประตูออกมาดวงตาโฉบเฉี่ยวของเทียนสี่ก็ประสานเข้ากับสายตาอันคมกริบของคนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่หน้าห้องในฝั่งตรงกันข้าม ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจเมื่อได้เห็นเขาในเวลานี้ "ลูเซิร์น คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ" เธอเอ่ยถาม ในตอนที่เขาตรงเข้ามาหา "ก็นี่แหละ คนที่พายายษรมาส่ง" เป็นเจ๊หวานที่พูดขึ้น พลางสะกิดเข้าที่ต้นแขนเรียวขาว

"ใช่ค่ะ ตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง" เทียนสี่เดินตรงเข้ามา แล้วยืนมองไปที่ภาพถ่ายเก่า ๆ ใบนั้น "ที่เกาหลี ?" "ยายบอกแบบนั้น" เธอตอบ เพราะเคยบอกเขาว่าตัวเองเกิดที่นั่น ซึ่งมันก็คือเรื่องจริง "พ่อแม่ของคุณละครับ" "ยายบอกว่าท่านเสียไปหมดแล้ว ไม่กี่วัน หลังจากที่ฉันถ่ายรูปนี้" เทียนสี่เงียบไปภายหลังจากที่ได้ตอบคำถาม "เสียใจด้วยนะครับ" ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้แล้วมองรูปถ่ายใบเดียวกัน C-a-n-d-l-e "Candle ?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เมื่อมองเห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษ ซึ่งอ่านออกเสียงว่า แคนเดิล ที่ปรากฏอยู่บนรูปถ่ายใบนั้น "ยายบอกมันแปลว่าเทียนก็เลยเขียนเอาไว้" คำตอบของเทียนสี่เรียกรอยยิ้มมุมปากให้กับคนที่ได้ฟัง "ครับ แคนเดิล ที่แปลว่า เทียน" ลูเซิร์นยิ้มรับในคำตอบ เทียนสี่พยักหน้าแล้วก้มลงไปหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ขึ้นมาถือไว้ "ฉันพร้อมแล้ว เราไปกันเลยไหมคะ" เทียนสี่สบตาแล้วบอกกับเขา ก่อนที่ลูเซิร์นจะอาสาช่วยหิ้วกระเป๋าสะพายใบนั้นให้กับเธอแล้วเดินไปที่รถพร้อมกัน แต่ทว่า พอมาถึงอยู่ ๆ เทียนสี่ก็มีอาการแปลก ๆ เธอก้มหน้าก้มตายกมือขึ้นกุมขมับบางของตัวเองแค่เพียงชั่วคร

ท่าทางเงอะ ๆ งัน ๆ แสดงออกถึงความไม่ประสีประสาของเทียนสี่ ทำให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ เพียงแต่ไม่ได้ทำให้เขาหยุดการกระทำนั้น อีกทั้งยังอาศัยจังหวะโดยใช้เรียวลิ้นอันอุ่นชื้นดันก้อนกลม ๆ ของเม็ดมุกสีน้ำตาลเข้มหวานนุ่มส่งเข้าไปในโพรงปากอันหวานล้ำของเธอทีละเม็ด ๆ อย่างช้า ๆ ทำปลายลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกันแม้ไม่ได้ตั้งใจเสมือนเป็นการยืนยันว่าเขาไม่ชอบไข่มุกอย่างที่ว่านั่นจริง ๆ ถึงเลือกดื่มเฉพาะชา แต่กลับป้อนไข่มุกแสนหวานเหล่านั้นส่งคืนกลับมาในโพรงปากนุ่ม ๆ ของคนที่บอกว่าชอบแทน จนเธอสัมผัสได้ถึงความหอมหวานละมุนที่ส่งผ่านมาจากเรียวลิ้นอันชุ่มฉ่ำที่เกี่ยวพันกันอย่างวาบหวามทำร่างเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว "อึก !" เทียนสี่ยกมือขึ้นดึงรั้งที่แขนเสื้อของเขาจนยับย่น ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอจิกเล็บลงไปโดนผิวหนังบนตัวของเขาด้วยหรือเปล่า นั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่มั่นใจ "แค่ก แค่ก แค่ก !" เธอป้องปากของตัวเอง ในตอนที่เขาถอนจูบออกไปแล้ว พร้อมกับเผลอกลืนเม็ดไข่มุกลงคอทั้งที่ยังไม่ได้เคี้ยว จนแทบจะล้นสำลักมันออกมา ในขณะที่ใบหน้ายังคงเห่อร้อนจนแก้มขึ้นสี "ถ้าอยากให้ผมดื่มชาแก้วนั้น ก็คงต้องทำแบบนี้ คุณโอเครึเปล่า" ลูเ

"ไม่เลยค่ะ" เทียนสี่ก้าวเข้าไปหาแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ว่างข้างเตียงสบตากับหญิงชราใกล้ ๆ "ขอโทษนะลูก ที่ยายมีให้หนูได้เท่านี้ ถ้าพ่อกับแม่ของหนูยังอยู่..." พูดยังไม่ทันจบ เทียนสี่ก็โผเข้าไปสวมกอดคุณยายกลิ่นเกษรด้วยความรัก และ ผูกพันที่มีให้กันมาช้านาน แม้ว่าเธอจะไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของคุณยายกลิ่นเกษรก็ตาม "อะไรกันคะ ไหนว่าเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันแล้วไง อะไรที่ผ่านมาแล้ว ก็ให้มันผ่านไปเถอะนะคะ เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แค่ทำทุกวันนี้ให้ดีขึ้นก็พอแล้ว" '...หนูช่างแสนดีจริง ๆ' "เมื่อกี้ยายว่าอะไรนะคะ" เพราะคำพูดที่เบามาก ทำให้เทียนสี่จับใจความไม่ได้ในประโยคเมื่อครู่นี้ของคุณยายกลิ่นเกษร ที่เอาแต่จับจ้องมองดวงหน้าที่สวยสง่าไม่ต่างจากมารดาของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่ทันที่จะได้ถามเอาความไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ ก่อนจะมีเจ้าหน้าที่ของทางโรงพยาบาลนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ดึงความสนใจของเทียนสี่ให้ผุดกายขึ้นไปรับอาหารถาดนั้นมาวางไว้ที่โต๊ะของผู้ป่วย "ได้เวลาอาหารเย็นพอดี ดูซิว่ามื้อนี้มีอะไรอร่อย ๆ ให้กินบ้าง" ว่าแล้วก็เปิดอาหารหลากหลายเมนูบนถาดที่ถูกยกเข้ามาเสิร์ฟดู ก

"ผมไม่ค่อยสะดวกจะคุยเรื่องนี้เท่าไหร่ เอาเป็นว่าไว้ก่อนแล้วกันนะครับ" ลูเซิร์นบอกอย่างไม่รีบร้อน ดูใจเย็น จนเทียนสี่ยิ่งรู้สึกเกรงอกเกรงใจมากขึ้นไปอีก "แต่ว่า..." "รังเกียจที่จะรับความหวังดีแล้วก็การช่วยเหลือจากผมรึยังไงครับ" "ไม่ใช่นะคะ คุณอย่าเข้าใจผิด" "ถ้างั้น ก็ไม่ต้องรีบร้อนที่จะคืนเงินพวกนี้ เพราะผมเองก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร เอาที่คุณพร้อมจริง ๆ เถอะครับ" "ก็ได้ค่ะ แล้วนี่คุณ..." ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร อีกคนก็พูดในสิ่งที่ตั้งใจไว้ขึ้นมาซะก่อน "ผมอยากชวนคุณไปดินเนอร์" "ว่าไงนะคะ ?!" เทียนสี่ตกใจที่ยินคำกล่าวนั้นออกจากปากของเขา แม้จะเคยทานข้าวด้วยกันมาแล้ว แต่มันคงไม่เหมือน และ ดูท่าว่าจะแตกต่างไปจากครั้งนั้น คำว่าดินเนอร์สำหรับเทียนสี่แล้ว เท่ากับการขอเดต แม้จะไม่รู้ว่าสำหรับเขามันต่างกันแค่ไหน แต่หรับเธอแล้ว ดูเหมือนมันจะเป็นคำ ๆ เดียวกัน ซึ่งเธอก็ไม่ติด แต่กำลังคิดอยู่ว่า เขาชอบเธอ แบบที่เจ๊หวานพยายามไซโคใส่หัวของเธออยู่ด้วยรึเปล่าเท่านั้นเอง "ผมอยากชวนคุณไปดินเนอร์ แล้วก็ไปเจอกับคนที่ผมนับถือเหมือนคนในครอบครัว" คำกล่าวของลูเซิร์นทำใบหน้าของเทียนสี่เริ่มขึ้นสี