All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 11 - Chapter 20

"เปล่านี่คะ ทำไมถึงคิดแบบนั้น""หน้าคุณมันฟ้อง""ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" เทียนสี่ยกสองมือขึ้นลูบข้างแก้มขาว ๆ ขณะที่พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ไม่รู้ว่ามันดูตึงเครียดขนาดไหนอีกคนถึงได้มองออก"ตกลงว่าใช่รึเปล่า" ลูเซิร์นย้ำถาม พลางหันหน้ามาสบตากับเธอ"เปล่าค่ะ ฉันเต็มใจ" เทียนสี่ตอบออกไปเพียงแค่นั้นก็หันหน้ามองออกไปด้านหน้าตัวรถทันที กลัวว่าจะเผลอสบตาอีกฝ่ายนานเกินไปกว่านี้"มองหน้าฉันทำไมคะ ไม่ออกรถเหรอ" เทียนสี่หันกลับมาถาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเอาแต่จ้องมองเธออยู่แบบนั้น ไม่ยอมขับรถออกไปเสียที"เห็นคุณแต่งชุดนี้ ก็ดูสดใสดีอยู่เหมือนกัน" คำกล่าวของลูเซิร์นพาให้เทียนสี่ก้มลงมองชุดนักศึกษากระโปรงทรงสอบของตัวเอง ซึ่งพอนั่งมันก็ร่นขึ้นมาเหนือหัวเข่าเล็ก จนเห็นโคนขาเรียวขาวจัด ๆ ชวนให้ดึงดูดแก่สายตา"ชมผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ แฟนคุณรู้ จะไม่ว่าเอาเหรอ" เทียนสี่แสร้งถาม เพราะอยากรู้ว่าการที่เขาไม่อ่านไลน์ที่เธอส่งสติกเกอร์ไปหานั้นอาจเป็นเพราะเขามีคนรักอยู่แล้วก็ได้ คงกลัวว่าจะผิดใจกันเลยไม่อ่านและไม่ได้ตอบไลน์ของเธอที่ทักไปก่อนหน้านั้น"ผมยังไม่มีแฟน" คำตอบของลูเซิร์นเป็นเสมือนการปลดล็อกในสิ่งเทียนสี

"เห็นเจ้าของร้านกับพนักงานจำคุณได้" "ก็คงมีแค่ฉันเท่านั้นมั้งคะ ที่มาแล้วสั่งอยู่แค่สองเมนูที่ว่านี่" "คุณชอบเหรอ เราสั่งมาก็ได้นะ" เทียนสี่ส่ายหน้าไปมาอย่างรู้สึกเอียนกับอาหารที่ว่านี่ แล้วยกเมนูอาหารขึ้นมาป้องปากข้างหนึ่งเอาไว้ "ไม่ได้ชอบหรอกค่ะ แต่...ฉันไม่ค่อยมีเงิน แล้วอีกอย่างเมนูที่ว่า มันก็ถูกที่สุดในร้านนี้แล้วด้วย" คำตอบของเธอทำให้ลูเซิร์นหายข้องใจ "งั้นวันนี้คุณอยากกินอะไรสั่งมาได้เลย สั่งเผื่อยายคุณด้วย ดีไหม... เราจะได้เอาไปฝากยายของคุณกัน" "จะดีเหรอคะ เกรงใจคุณแย่เลย" "บอกแล้วไงครับ ว่าไม่ต้องเกรงใจ เอาที่คุณอยากกิน แล้วก็สั่งแบบที่ยายของคุณชอบด้วย โอเคไหม" ได้ยินแบบนั้นเทียนสี่ก็ยิ้มรับแล้วเริ่มสั่งรายการอาหารตามอย่างที่ชอบ โดยไม่ลืมเลือกเมนูอาหารไปฝากยายของเธอด้วย ไม่นาน อาหารหลากหลายเมนูก็ถูกจัดเสิร์ฟบนโต๊ะของทั้งคู่ โดยคนที่มาเสิร์ฟนั้นเป็นคนเดียวกับคนที่รับออเดอร์ ซึ่งดูก็รู้ว่าเขาไม่น่าจะใช่พนักงานร้านทั่วไป แต่เขาคือ หยางฟาน ลูกชายเจ้าของร้าน คนที่พยายามเสนอขายขนมจีบให้กับเทียนสี่อยู่นานนับปีแต่ทว่าเธอกลับไม่สนใจ เพราะไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอพยายามจ

"อั๊วจะบอกอะไรให้ฟังนะ ที่อาเทียน อีคบอั๊ว นั่นเป็นเพราะว่าอั๊วหล่อ ไม่ใช่เพราะอั๊วรวย ลื้อเข้าใจให้ถูกด้วย" ลูเซิร์นแก้สถานการณ์แล้วพูดออกมาอย่างใจเย็น แต่มันดันตรงกันข้ามกับคนที่ได้ฟังแล้วรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ในอก โดยที่หยางฟานกำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น"คุณ !" เทียนสี่รู้สึกตกใจกับคำกล่าวทีเล่นทีจริงแบบติดตลกของเขาจนแทบจะหลุดขำออกมา ทำให้เธอต้องพลิกร่างหันกลับไปหา ผิดกับลูเซิร์นที่แสดงสีหน้า และ ท่าทางอย่างเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่พูดไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำ ทั้งที่ความจริงแล้ว มันเป็นแค่บทละครฉากหนึ่งก็เท่านั้น"คะที่รัก ? ผมจ่ายเงินแล้ว เรากลับกันเลยดีไหม""เอ่อ !" เทียนสี่ท่าทางอึกอักทำอะไรไม่ถูก"ไหมคะ ? ที่รัก~" ลูเซิร์นกดเสียงพูดให้ต่ำลง พร้อมกับส่งสายตาอันคมกริบเพื่อบอกให้เทียนสี่ตามน้ำไปกับเขา"ค่ะ ที่รัก~" เทียนสี่ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยไหลไปตามน้ำ เพราะอย่างน้อย ๆ มันก็น่าจะช่วยให้หยางฟานหยุดตามตื้อเธอได้เสียที แม้จะไม่รู้จุดประสงค์ของตัวละครที่กำลังช่วยแสดงบทบาทเสแสร้งช่วยเธออยู่ก็ตาม...เวลาต่อมา "เดี๋ยวครับ !" ลูเซิร์นเอ่ยเรียกอีกคนเอาไว้ทันทีที่มาถึง และ ก้าวลงจากรถ เธอก็ตั

"อึก !" เทียนสี่ถูกท่อนแขนใหญ่ของคนที่ล็อกร่างของเธอไว้ทางด้านหลัง กดเข้าที่ลำคอระหงจนแทบจะหายใจไม่ออก อีกทั้งตอนนี้ไอ้คนที่ดูว่าจะเป็นหัวหน้าแก๊งก็บีบเข้าที่ปลายคางมนของเธอไว้อย่างรุนแรงแบบที่ไร้ความปราณี"สารเลว !"เผียะ !ผัวะ ! เทียนสี่ถูกหลังมือฟาดเข้าที่ใบหน้าสวย ในตอนที่มันยกปากกระบอกปืนขึ้นมาจ่อที่ศีรษะทุยเล็กของเธอ แต่ก็ถูกเทียนสี่ยกเท้าขึ้นมาถีบ จนมันกระเด็นล้มกลิ้งลงไปบนพื้น ทำให้มันเสียหน้ารู้สึกคับแค้นใจลุกขึ้นมาตบเข้าที่ข้างแก้มขาวของเธออีกครั้ง ชนิดที่ขึ้นรอยสีแดงฉานมีหยดเลือดสด ๆ บริเวณมุมปากไหลซึมออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมารอบดวงตาคู่สวย"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก มึงรับได้ทีละกี่คน กูจะได้เวียนกันเป็นผัวให้มึงจนครบ เอาให้สลบคาเอ็นพวกกูเลยดีไหม ?" ว่าจบก็แลบลิ้นยาว ๆ ออกจากริมฝีปากสีหมองคล้ำของมันด้วยใบหน้า และ แววตาที่หื่นกระหาย ยื่นหน้าเข้ามาหวังจะเลียเข้าที่ข้างใบหูขาว ๆ ของเธอ ทำหยาดน้ำตาใสไหลกลิ้งหล่นลงมาจากหางตาคู่สวย ทั้งนึกรังเกียจ และ สะอิดสะเอียน จนเทียนสี่แทบจะอาเจียนออกมาหากแต่มันกลับทำได้เพียงแค่นั้นก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเงาดำจากปลายกระบอกปืนของใครบางคนถ

"เป็นยังไงบ้าง คุณโอเครึเปล่า ทำไมไม่รอผมอยู่ข้างใน" ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้ากล่าวกับคนตัวเล็กกว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ยายบอกให้ฉันออกมาดูพวกคุณ เผื่อว่ามีอะไรให้พอช่วยได้บ้าง" "ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณกลับเข้าไปข้างในเถอะครับ กลับไปพักผ่อน อาบน้ำ ล้างหน้า แล้วก็ทำแผล หรือ คุณอยากให้ผมช่วยอะไรรึเปล่า" "ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ต้องการอะไร เพราะเท่านี้...ก็ถือว่าช่วยมากแล้ว ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยฉันกับยายเอาไว้ ถ้าวันนี้ไม่ได้พวกคุณ ก็ไม่รู้ว่าฉันกับยายจะเป็นยังไง" เทียนสี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมด้วยหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาอย่างสุดจะกลั้น บ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ภายในหัวใจ "รู้ใช่ไหม ? ว่าคุณมีเบอร์ผมอยู่" ลูเซิร์นเอ่ยถามคนที่กำลังขวัญเสีย พร้อมเคลื่อนเข้าไปประคองที่ลาดไหล่บางของคนที่ประสานสายตามองมาที่เขาด้วยแววตาที่สั่นไหว บนใบหน้าเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลริน "คุณโทรหาผมได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" ปลายนิ้วโป้งเรียวยาว ค่อย ๆ เกลี่ยซับคราบน้ำตาออกไปอย่างช้า ๆ จนแห้งเหือดหายไป ไล้ลงมาที่มุมปากสวย ซึ่งถูกทำให้บอบช้ำจนกลายเป็นบาดแผลด้วยแววตาที่ครุกรุ