All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 31 - Chapter 40

สามวันต่อมา ร่างบางในชุดเดรสเปิดไหล่สีเข้มอวดผิวขาวนวลเนียนก้าวออกมาจากประตูรั้วบ้าน โดยที่เธอไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากไปกว่าการแต่งแต้มด้วยสีสันของเครื่องสำอางให้เนียนกริบ และ จัดแต่งทรงผมด้วยการรวบเก็บให้เป็นธรรมชาติ ก็ดูสวยสะกดสายตาใครต่อใครแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มร่างสูงผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูรถหรู ซึ่งจอดรออยู่ได้สักพักใหญ่แล้ว "ขอโทษนะคะ ที่ให้รอ" เท้าเล็กบนรองเท้าส้นสูงก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า ก่อนลูเซิร์นที่ยืนกอดอกหันหน้ามองดูต้นไม้ใบหญ้าจะหันกลับมาตามเสียงหวานของเธอแล้วตกตะลึงกับความสวยสะดุดตาทันทีเมื่อได้เห็น ก่อนที่เขาจะดึงสติของตัวเองกลับมาได้ เมื่อเทียนสี่โบกมือไปมาผ่านหน้าของเขาที่นิ่งไปเสียเฉย ๆ "รู้ตัวไหม ว่าวันนี้คุณสวยมาก" ร่างสูงในชุดสูทหรูหราสีเดียวกัน สบตามองเทียนสี่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา เธอดูสวย สง่า สมกับเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับคุณคาลวินอย่างไร้ที่ติ "รู้สิคะ ก็เพราะชุดที่คุณให้คนส่งมาให้ฉันมันสวย แปลว่าถ้าใครใส่ก็ต้องสวยในสายตาคุณอยู่แล้ว ถูกต้องรึเปล่าคะ" เทียนสี่อมจนยิ้มแก้มแทบปริ แม้จะรู้สึกไม่มั่นใจในตอนแรก แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปากชม ก

"อย่ามาดูถูกความรู้สึกของฉันนะ ! " "เก็บความรู้สึกของคุณ เอาไว้ใช้กับคุณคาลวินเถอะครับ" ดวงตาสองสีจ้องมองมาที่เทียนสี่อย่างยากเกินกว่าคาดเดา เปลี่ยนไปจากที่เคยจนเหมือนไม่ใช่คน ๆ เดียวกัน หรือบางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขาก็ได้ ผู้ชายที่เธอไม่เคยเข้าถึงหัวใจตั้งแต่แรก เทียนสี่ได้แต่ครุ่นคิดจนสับสน และ ว้าวุ่นใจ "ฉันจะเอาไว้ใช้กับใครมันก็เป็นเรื่องของฉัน ต่อจากนี้... ฉันจะไม่รับความเอาความหวังดีจากคุณอีกแล้ว" "งั้นก็ช่วยคืนเงินทั้งหมดมาให้ผมด้วย" ลูเซิร์นบอกกับเธอด้วยสีหน้าที่เย็นชา และ พูดบางอย่างที่ข้างหู "คุณคาลวิน น่าจะช่วยให้คุณคืนเงินผมได้ไวขึ้น แค่คุณยอมตกลงทำตามเงื่อนไข" มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลริน จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่มองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ฉันจะไม่ตกลงทำตามเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น ส่วนเงินของคุณ ฉันจะหามาคืนให้ทุกบาททุกสตางค์ และหลังจากนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่เชื่อใจคุณอีกต่อไปแล้ว ขอตัวนะคะ !" หมับ ! ฝ่ามือแกร่งคว้าข้อมือบางของเทียนสี่เอาไว้ในตอนที่เธอกำลังจะเดินจากไปให้หันกลับมาหา ก่อนที่ทั้งคู่จะประสานสายตามองกันอยู่เนิ่นนาน ภาพต่าง ๆ ที่เกิ

ไดอาน่า ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก ! "เด็กผู้หญิงในรูปนี้กับแม่ของเธอ" เสียงของคาลวินทำให้เทียนสี่หลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อครู่ ก่อนจะยื่นรูปถ่ายใบเก่าขาด ๆ ที่เหมือนกับรูปถ่ายขาดใบเดียวที่เธอมีอยู่ราวกับว่านั่น คือ รูปใบเดียวกัน ! "ไดอาน่า ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก กับ เด็กหญิง ทิโอน่า ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก" เทียนสี่ได้ยินคำกล่าวของคาลวินก็รู้สึกช็อกราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน เพราะชื่อเมื่อครู่ที่ได้ยินมันดันไปคล้ายกับชื่อเดิมของเธอที่ชื่อ ทิโอน่า ! "ไดอาน่า หรือ ดาริน เธอเป็นแม่ของพี่" "แม่ ?!" "ส่วนเด็กผู้หญิงที่ชื่อ ทิโอน่า ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก หรือ ที่พวกเราต่างพากันเรียกเธอว่า แคนเดิล เพราะผิวขาวราวกับเทียนไข" "..." ได้ยินคำพูดพวกนั้น เทียนสี่ก็นั่งนิ่งไปพักใหญ่ "ชื่อของเธอถูกเปลี่ยนไปเป็นเทียนตามภาษาไทย และ สี่ที่มาจากทายาทรุ่นที่สี่ของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก ภายหลังจากที่มาเมืองไทยไม่นาน" คาลวินบอกกับเธอ ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า "พี่ตามหาเธอจนแทบพลิกแผ่นดิน กว่าจะรู้ ! เธอก็โตเป็นสาว สวย จนพี่จำแทบไม่ได้แล้ว แคนเดิล น้องสาวของพี่" พูดเพียงแค่นั้น หยดน้ำใส ๆ ก็ไหลกลิ้งหล่นลงมาอีก

"พี่ไม่อยากบังคับจิตใจน้อง เลยวางแผนทำเรื่องนี้กับฟอร์ลันแล้วก็คิมลีวาย เพื่อให้น้องกับลูเซิร์นได้รู้จักกัน" ในที่สุด ! คาลวินก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดความจริงออกมาทัังหมด ทำให้เทียนสี่หายข้องใจ ก่อนที่จะเอ่ยถามออกไปว่า "ใช้มือขวาคนสนิทเป็นเหยื่อล่อน้องสาวของตัวเองให้มาติดกับคิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะได้ผลเหรอ ?" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างรู้สึกไม่พอใจต่อสิ่งที่ได้ยิน "แล้วมันไม่ได้ผลรึไงคะ" คิ้วหนาเลิกขึ้นถาม ด้วยใบหน้าที่ต้องการคำตอบ ทั้งที่ความจริงนั้นรู้อยู่แล้ว "ลูกน้องคุณไม่ได้สนใจฉัน เพราะงั้นเขาถึงกล้าเล่นกับความรู้สึกของฉัน แล้วพาฉันมาพบกับคุณ !" เทียนสีระบายความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจออกมาพร้อมกับกำมือเอาไว้แน่น เธอทั้งอับอายและรู้สึกเสียหน้าจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี หลังจากที่ถูกคนของเขาปฏิเสธมาอย่างไม่ไยดี อยากจะร้องก็ร้องออกมาไม่ได้ เพราะน้ำนัยน์ตาของเธอมันเหือดหายไปหมดแล้ว "ลูเซิร์นเป็นคนที่ซื่อสัตย์ พี่ทำงานกับหมอนั่นมา รู้ดี...ว่าต่อให้มันชอบน้อง แต่รู้ว่าน้อง คือผู้หญิงที่พี่ต้องการ ยังไงซะมันก็จะยอมถอย" "ในเมื่อรู้แบบนี้แล้ว ทำไมยังเลือกใช้วิธีนี้ ?" "ก็เพราะว่าพี่ม

โรงพยาบาลบาลอินเตอร์แห่งหนึ่ง ทันทีที่เท้าเล็กก้าวขยับออกมาจากประตูห้องพักผู้ป่วยก็พบกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่เบื้องหน้ามองตรงมาที่เธอจนต้องหยุดชะงัก ราวกับทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นว่าคนที่รออยู่ไม่ใช่ฟอร์ลันตามที่ได้ตกลงกันไว้ "ฟอร์ลันล่ะคะ ทำไมถึงเป็นคุณ" เทียนสี่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหนุ่มหล่อดวงตาสองสีอย่างลูเซิร์นที่ยืนกอดอกพิงกำแพงรอเธออยู่ที่หน้าห้องพักของผู้ป่วยด้วยท่าทีที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะขยับเข้ามาหาเธอ หากแต่ยังคงรักษาระยะห่างระหว่างกันเอาไว้ "ถ้าอยากรู้ คุณคงต้องไปถามคุณคาลวินเอาเอง" คำตอบของลูเซิร์นทำให้เทียนสี่รู้สึกหมั่นไส้ ดูเหมือนท่าทีที่ดูหยิ่งยโส และ แสนเย็นชานี้ต่างหากสินะเป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา ไม่ใช่ลุคสุภาพบุรุษผู้แสนดีและอบอุ่นอย่างที่เธอเคยเจอมาก่อนหน้านี้ " ไม่อยากถาม แต่อยากรู้จากปากของคุณ" เทียนสี่ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นกว่าเดิม ทำให้ลูเซิร์นที่รูปร่างสูงกว่าจำต้องโน้มใบหน้าหน้าลงมาเพื่อสบตากับเธอ ในระยะที่เกือบประชิดกันด้วยสายตาที่ดูเฉยชาไม่ต่างจากเดิม " ผมไม่ได้มีหน้าที่ตอบคำถามใคร กรุณาถอยออกไปด้วยครับ" " ไม่ได้มีหน้าที่ตอบคำถา