All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 91 - Chapter 100

แต่เพียงไม่นาน คิมหันต์ก็ปล่อยให้สายลมหนาวแห่งเมือง สามหมอกพัดพาคำถามนั้นลอยจากไป จากนี้คงอีกหลายวันกว่าเขาจะมีโอกาสได้พบหน้าบัวชมพู เพราะคงยุ่งกับการสะสางเรื่องราวต่าง ๆ โดยเฉพาะต้องคอยติดตามสถานการณ์ การรักษาอาการบาดเจ็บ ทั้งทางร่างกาย และจิตใจของแพรวพิศา รวมทั้งคุณปู่ของเขาด้วย จะดีหน่อยก็ตรงที่ว่า ทางด้านเจ้าสัวจรินทร์ นอกจากอาการบาดเจ็บที่ศีรษะแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง “ได้เวลาไปขึ้นเครื่องแล้วครับคุณคิม” อาปินที่กลับออกมาจากบ้านพักเจ้านาย พร้อมกระเป๋าเดินทางของชายหนุ่ม ก้าวเข้ามาเตือน รู้ดีว่าคิมหันต์คงเป็นห่วงบัวชมพูไม่น้อย และฝ่ายนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถ โดยไม่ลืมถ่ายทอดคำสั่งให้กู๋ซ่งจัดการส่งบัวชมพูกลับกรุงเทพตามหลังเขาอย่างปลอดภัย และเร่งดำเนินการบางอย่างบนเนินทะเลดาวนั่นให้แล้วเสร็จ...แต่ชายหนุ่มกลับคิดไม่ถึงเลยว่า เช้านี้จะเป็นการได้พบกันครั้งสุดท้าย ระหว่างเขา กับ บัวชมพู…………. “เธอคงยังไม่รู้สินะ ว่าผู้หญิงที่ถูกจับเป็นตัวประกันพร้อมกับท่านเจ้าสัวคือใคร” ระหว่างทางจากหมู่บ้านพ่อเฒ่าจะกอ เพื่อกลับมายังไร่

“จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาทางไปรษณีย์ค่ะ ว่านคิดว่าคงเป็นเพราะเขาได้งานใหม่ทำแล้วมั้งคะ อีกอย่างคุณคิมก็ไม่ยอมถอนชื่อ บัวชมพูออกจากรายชื่อพนักงานของบริษัทเราเสียที เธอเลยต้องส่งจดหมายลาออกนี่มา อ้อ... แล้วนี่ก็เป็นยอดเงินเดือนที่ถูกโอนเข้าบัญชีพนักงานของบัวชมพูทุกเดือน แต่เจ้าตัวไม่ยอมเบิกมาใช้จ่ายเลย เธอทำหนังสือแจ้งมาพร้อมใบลาออกด้วยว่าต้องการส่งคืนให้บริษัท ... ช่างอวดเก่งจริง ๆ” พูดจบ วิรยาก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าคนฟังยิ่งดูหมองลง แต่เพียงอึดใจต่อมา คิมหันต์กลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม เขาจดปลายปากกาเซ็นอนุมัติใบลาออกนั่นเพียงรวดเดียว ก่อนผลักมันออกห่าง ดวงตาฉายประกายร้าวรานอยู่ครู่ ก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ววิรยาเห็นอย่างนั้นตั้งใจจะอาศัยโอกาสนี้เข้าไปกอดปลอบ แต่ก็ถูกคิมหันต์โบกมือไล่ออกไป เธอจึงรีบเก็บแฟ้มพร้อมกับเม้มปากแล้วรีบผลักประตูออกมา...มั่นใจว่า ต่อให้เธอใช้ความพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเข้าไปแทนที่เงาของบัวชมพูในใจเขาได้ ตลอดเวลาหกเดือนที่ได้ใกล้ชิดกัน เขาไม่เคยปฏิบัติกับเธอเกินเลย แม้เธอจะจงใจทอดสะพานให้เขาหลายครั้ง โดยเฉพาะคืนก่อน เมื่อวิรยาจนตรอก เธอตัดสินใ

บรรดาแขกผู้ชายมองเธอจนตาปรอยพร้อมกับกลืนน้ำลา แต่ทว่าบทเพลงไพเราะที่เธอขับร้องออกมานั้นช่างแสนเศร้า…...สายลม ย้ำเตือน ความเจ็บปวด ในใจฉัน แม้ทุกอย่างสลายหายไปดั่งหมอกควัน แต่แผลจากความรักนั้นไม่เคยลบเลือน...ครั้นเมื่อตัวโน้ตสุดท้ายสิ้นสุดลง ท่ามกลางเสียงตบมือเกรียวกราว ผู้ชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืด เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ ด้านล่างเวที มือทั้งสองของคิมหันต์ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกพับปลายแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เนคไทถูกปลดออกไปตั้งแต่ก่อนก้าวเข้ามาที่นี่เจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่ ยืนจังก้าจ้องหน้าเธอเขม็ง สีหน้าเขาเคร่งเครียด ทั้งสองต่อตากันท่ามกลางแสงไฟหลากสี แต่เมื่อบัวชมพูเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินหนีเข้าหลังเวที ข้อมือบางก็ถูกดึงให้หันกลับมา จากนั้นคิมหันต์ก็ออกแรงกระชากให้หญิงสาวตกลงสู่อ้อมกอดแดเนียลเห็นอย่างนั้นก็รีบปรี่เข้ามาทันที “ปล่อยผู้หญิงของผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่”แต่คิมหันต์ไม่สนใจ เขาได้ตัวผู้หญิงที่ตามหามาตลอดหกเดือน กลับมาอยู่ในอ้อมกอดแล้ว ใครหน้าไหนก็อย่าสะเออะมาขวางทาง“อาปิน ลากตัวมันออกไป แล้วจัดการสั่งสอนมันด้วยว่า อ

แต่ทั้งคู่ยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกัน เครื่องก็ลงจอดเสียก่อน แถมยังเป็นเวลาดึกมากแล้วด้วย คิมหันต์จึงรีบพาบัวชมพูเข้าที่พัก หากคราวนี้เขาไม่ได้พาเธอตรงไปยังบ้านพักหลังเดิมของหญิงสาว แต่กลับพาเธอเดินข้ามสะพานไม้ มุ่งหน้าไปยังจุดชมวิวทะเลหมอกที่บัวชมพูได้แต่หมายตาว่าจะต้องขึ้นไปชมมันให้ได้ เมื่อครั้งยังทำงานอยู่ที่นี่ตลอดทางเดินข้ามสะพานนั้น มีตะเกียงจุดไฟส่องสว่าง ห้อยขนานไปตลอดเส้นทาง และเมื่อต่างฝ่ายต่างเดินขึ้นมาบนเนินได้สำเร็จ บรรยากาศของทะเลดาวในยามราตรี ที่หมู่มวลดวงดาราพร้อมใจกันส่องแสงวับวาวอยู่เต็มผืนฟ้า ก็สร้างความตระการต ให้บัวชมพูรู้สึกได้ถึงพลังความมหัศจรรย์ของพลังธรรมชาติที่สร้างสรรค์เธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่ามันจะสวยได้ถึงเพียงนี้ ดวงดาวบนฟ้าเลื่อนลอยคล้อยต่ำลงมา จนเหมือนกับว่าจะสามารถเอื้อมมือคว้ามาได้กระนั้น “ที่นี่สวยเหลือเกิน สวยสมกับที่คุณสั่งให้คนทุ่มเทสร้างสะพานไม้พาขึ้นมา” บัวชมพูเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง แถมยังถือวิสาสะโอบเอวเธอไว้ แต่เซอร์ไพรส์ของคิมหันต์ยังไม่จบเพียงแค่นั้น เขายังบุ้ยใบ้ให้เธอมองตามไปอีกฝั่ง ครั้นพอหญิงส

บัวชมพูยกมือขึ้นไล้แก้มสากระคายของคนที่ทาบทับลงมาบนตัวเธออีกครั้ง พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขาน้อย ๆ ครั้นเห็นอย่างนั้นคิมหันต์ก็รวบมือน้อยข้างนั้นมาจูบหนักๆ ก่อนวางมันลง แล้วโน้มใบหน้าพรมจูบที่หน้าผากเธอ รับรู้ได้ถึงสายใยความรักที่เริ่มถักทอสื่อถึงกันอีก ครั้งหนึ่ง...ลมหนาวพัดพากลีบดอกไม้โปรยปรายเข้ามาอวยพรให้กับคนทั้งคู่ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเสน่หา ทุกสิ่งต่างเป็นใจเมื่อบุพเพชักพา ให้ความสุข ความหวานล้ำ หวนกลับคืนมาสู่หัวใจทั้งสองดวง…คิมหันต์จุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก ก่อนประกบจูบบัวชมพูอย่างอ่อนโยน เมื่อแรกริมฝีปากเพียงแค่แตะแต้มหยอกเอิน เป็นการทบทวนสัมผัสคุ้นเคยระหว่างกัน แต่จากนั้นก็ดูเหมือนกับว่าต่างฝ่ายต่างปลดปล่อยความโหยหาออกมาอย่างหนักหน่วง ทั้งบัวชมพู และคิมหันต์ ต่างบดจูบดูดดื่มแลกเปลี่ยนกันชนิดไม่มีใครยอมใครจนสมใจ คิมหันต์ก็ตรึงปลายคางเธอไว้ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่ว “พี่รอให้เรามีคืนนี้มานานเท่าไรแล้วรู้ไหมบัว หกเดือน หกเดือนที่แสนทรมาน หกเดือนที่เฝ้าคิดถึงแต่บัว และกว่าพี่จะผ่านไปแต่ละวันแต่ละคืนได้ มันยิ่งกว่าทรมาน”“พี่คิดถึงแก้มหอมๆ ของบัว คิดถึงตาโตๆ หวานฉ่ำเวลาถูกพี