All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 51 - Chapter 60

ได้ยินอย่างนั้นสองสาวก็หันมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น คิมหันต์เองก็นึกครึ้มตามไปด้วย เขาอดมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ของเลขาสาว ที่วันนี้เธอบังเอิญแต่งตัวตามสบายในสไตล์โบฮีเมียน เข้ากับงานเลี้ยงก่อกองไฟพอดี ต่างหูขนนกประดับเทอร์ควอยซ์ขนาดเล็ก ไปกันได้ดีกับเดรสสีชมพูตัวสั้น ส่งให้ดวงหน้างาม ตลอดจนผิวขาวผ่อง สดใสเปี่ยมเสน่ห์ขึ้นอีกเท่าตัว“งั้นพวกเราตามพี่ชายผม เจ้าพ่อปาร์ตี้แห่งเมืองสามหมอกไปที่รถกันเถอะครับ ขืนช้า เกิดพี่ท่านนึกโปรแกรมอะไรขึ้นมาได้อีก มีหวังพวกเราได้บ้านเช้าแน่” พ่อเลี้ยงภูพญาแอบนินทาพี่ชาย ทุกคนจึงพากันหัวเราะแล้วรีบก้าวตามเขาไปคิมหันต์ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตามรั้งท้าย แล้วกวาดตามองการก่อสร้างสะพานที่กำลังคืบหน้า แต่ทว่าเมื่อกำลังจะหันหลังจากไป กู๋ซ่งก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกระเป๋ากล้องแบบครอสบอดี้ส่งให้ชายหนุ่ม แต่เมื่อเขารับมาก็ต้องแปลกใจ เพราะน้ำหนักของมันที่มากขึ้นจากปกติ“ด้านในนอกจากกล้องแล้ว มี 9 มม. ซิกส์ซาวเออร์อยู่กระบอกหนึ่งครับ ขึ้นทะเบียนปืนเป็นชื่อคุณเรียบร้อย ไว้ป้องกันตัว ถึงคุ้มภูฟ้าจะขึ้นชื่อเรื่องการคุ้มกันที่แน่นหนา แต่ถ้าคุณคิมพกไว้ผมก็สบายใจ รับไว้นะค

“พฤกษ์มารู้จักพี่บัวสิคะ พี่บัวสวยน่ารักมากเลยนะ และเป็นเพื่อนของครูขวัญด้วย” เมื่อกอดหอมกันจนพอใจแล้ว ครูขวัญแก้วก็แนะนำบัวชมพูให้เด็กชายได้รู้จัก แต่ทันทีที่พฤกษ์มองเห็นเธอ ใบหน้าของหนุ่มน้อยก็เห่อแดงขึ้นทันที เด็กชายเอียงอายไม่กล้าสบตา จนผู้เป็นพ่ออดหัวเราะชอบใจไม่ได้“อะไรกันเจ้าพฤกษ์ ตัวกะเปี๊ยกเดียว รู้จักอายสาวเป็นแล้วเหรอ มานี่เดี๋ยวนี้ มาให้พ่อดีดหูซะดี ๆ” เจ้าพงษ์ภมรปราดมาอุ้มลูกชายไปหยอกเย้าอย่างรักใคร่ ต่างฝ่ายต่างเล่นหัวหูกันอย่างไม่มีใครยอมกัน เรียกสายตาเอ็นดูจากทุกคน แต่สักพักพฤกษ์ที่เพิ่งสร่างไข้ก็เริ่มง่วงนอนเพราะฤทธิ์ยา เขาจึงขอตัวกลับไปพักผ่อนพร้อมกับพี่เลี้ยง.............ระหว่างที่คนอื่น ๆ ลุกไปหยิบอาหาร และเลือกเครื่องดื่มของตัวเองอยู่นั้น คิมหันต์ก็เปรยเบาๆ กับเลขาส่วนตัว“บัวชมพู... เธออยากเป็นสะใภ้ไร่ชาไหมล่ะ”“นี่คุณคิม... คุณพูดอะไร” หญิงสาวหันมาขึงตาใส่ ผีอะไรเข้าสิงเขาอีก“เปล่า! ฉันก็แค่สงสัย ว่าเธอสนใจคนพี่หรือคนน้องก็เท่านั้น” เพราะความพาลบวกอาการหึงหวงตั้งแต่เมื่อบ่าย ทำให้คิมหันต์อดแขวะคนเนื้อหอมไม่ได้“พูดแมวๆ สงสัยอยากลงไปล้างหน้าล้างตา ในแม่น้ำอ

ครั้นเมื่อเพลงจบ คิมหันต์ก็มองทั้งคู่แล้วนิ่งไปอึดใจ พวกเขาเปล่งประกายความสดใส ผิดกับภาพขาวดำที่สื่อตัวตนของคนอย่างเขาออกมา เห็นอย่างนั้นชายหนุ่มจึงพยักหน้าชวนเจ้าพงษ์ภมรให้ไปคุยธุระกันต่อที่อีกด้านหนึ่ง ปล่อยให้พวกหนุ่มสาวที่เหลือได้ร้องรำทำเพลงกันต่อไป...“ผมไม่ทราบว่าภาสกรเคยเจรจาทำความตกลงกับเจ้าไว้อย่างไร แต่วันนี้ผมได้ร่างข้อเสนอใหม่ตามความเห็นผมเอง ซึ่งตัวเลข บอกกันตรง ๆ ว่าผมเพิ่งจะมากรอกเอาเมื่อครู่นี้เอง หลังจากได้เห็นคุ้มภูฟ้า และที่ดินบริเวณที่ว่าด้วยตาตัวเอง ยิ่งเห็น ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อคุณปู่ ที่ก่อนหน้านี้เคยบ่นท่านว่า ท่านจะยึดติดกับที่ดินผืนนี้ของเจ้าไปทำไม ในเมื่อที่ดินในแม่ฮ่องสอนก็สวยเหมือนๆ กันหมด ไม่ติดแม่น้ำ ภูเขา ก็หน้าผา แต่มาถึงตอนนี้ผมทราบแล้วว่า ทำไม” คิมหันต์ค้างประโยคบอกเล่าของเขาทิ้งไว้ และคนฟังก็นึกฉงนตามจนต้องเลิก คิ้วถาม“ทำไมหรือครับคุณคิม ผมอยากฟังความเห็นจากรุ่นที่สามของภัทรกิจเวคินทร์” เจ้าพงษ์ภมรเอ่ยยิ้มๆ แต่ดวงตาคาดหวังในคำตอบ เขารับเอกสารสัญญามาจากมือของคนตรงข้ามแล้วก็จริง แต่ไม่ได้รีบร้อนยกขึ้นอ่านในทันที เพราะรู้ดีว่าตัวเลขรายได

“ขอที่ฟังสบายๆ และเป็นเพลงที่เธอชอบ” เขาบอกอย่างง่ายๆ บัวชมพูจึงทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองแล้วโผเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของพ่อเลี้ยงภูพญาเบาๆ เพื่อบอกชื่อเพลงที่เธอจะร้องแก่เขา ชายหนุ่มจึงได้ทาบนิ้วจับคอร์ดกีตาร์ แล้วกรีดบรรเลงเส้นสายเหล่านั้นให้เสียงดนตรีเริ่มต้น จากนั้นไม่นานเสียงร้องหวานๆ ของเธอก็คลอตามมา...“เธอรู้หรือไม่ ใจฉันหวั่นไหวเพียงใดเมื่อเราใกล้กันแม้หลับตา ยังหวั่นไหว ทุกครั้งที่สบตา ยังต้องหลบตา อยากหายตัวไป แต่หัวใจ... ไม่เคย จะยอม”เมื่อเสียงหวานๆ ของบัวชมพูร้องเพลงจบ พร้อมกับที่เสียงดนตรี จากกีตาร์ของพ่อเลี้ยงภูพญาเล่นโน้ตตัวสุดท้าย ทุกคนในวงก็ปรบมือให้ทั้งคู่ด้วยความชื่นชม ถือเป็นบทเพลงที่ไพเราะเข้ากับบรรยากาศเงียบงามของคืนนี้ที่คุ้มภูฟ้าได้อย่างเหมาะเจาะ นอกจากนั้นยังทำให้คิมหันต์รู้สึกหลงเสน่ห์คนร้องเพิ่มขึ้นอีกจนใจเขาสั่นชายหนุ่มละเลียดจิบไวน์ พร้อมกับลอบมองริมฝีปากอิ่มเต็มสีแดงสุกปลั่งในยามที่เธอยิ้ม บางคราบัวชมพูก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างแจ่มใส ภาพนั้นทำให้เขาอดจินตนาการไม่ได้ว่า หากได้ครอบครองตัวเธอ เขาจะมีความสุขเพียงใด“ได้ข่าวว่าวันพรุ่งนี้ คุ

เมื่อรถที่คุ้มมาส่งทุกคนที่ไร่สายหมอกแล้ว พ่อเลี้ยงภูพญาก็อาสาเอารถของเขาขับไปส่งขวัญแก้วเอง โดยฝากรถเธอไว้ที่นี่ ส่วนพรุ่งนี้เช้า เขาก็จะไปรับเธอกลับมาที่นี่พร้อมกันใหม่ เพื่อร่วมทางไปไซด์งานกับคิมหันต์ ด้านคิมหันต์เอง ลงจากรถได้เขาก็สั่งให้คนไปตามป้าคำมาทันที ก่อนจะอุ้มบัวชมพูไปบ้านพักด้วยตัวเอง รออยู่สักพักอาปินจึงค่อยกลับมารายงานว่าป้าคำลงไปเยี่ยมลูกสาว และจะค้างคืนในตัวเมือง ได้ยินอย่างนั้น ชายหนุ่มก็หัวเสีย เขากราดตามองไปรอบตัวเพื่อหาคนมาช่วยเช็ดตัวให้บัวชมพู แต่ก็พบว่าพึ่งใครไม่ได้เลย เนื่องจากลูกน้องของอาปินมีแต่ผู้ชายร่างกายกำยำ เห็นดังนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจลึกยาว แล้วโบกมือไล่ทุกคนออกไป “ไปเถอะไป พวกนายพากันไปพักได้แล้ว ทางนี้เดี๋ยวฉัน จัดการเอง” ได้รับคำสั่งอย่างนั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันโค้งคำนับให้เจ้านายก่อนหมุนตัวเดินจากไป มีอาปินรั้งท้าย แต่ก่อนที่หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยจะหายออกนอกประตู ไม่วายเขายังหันกลับมายิ้มกริ่ม“ดีใจด้วยนะครับคุณคิม รายนี้หินสุดแล้ว ถ้าไม่ลักหลับตอนนี้ คุณคิมคงไม่มีโอกาสแน่” หนุ่มหน้าหยกเปรยขึ้นอย่างอา