All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อรถจอดสนิท ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ นาเซอ และจายี หลานชายรูปร่างผอมสูงของพ่อเฒ่าคะแช ซึ่งมีวัยไล่เลี่ยกันอายุประมาณ 16-17 ปี ได้เดินออกมาต้อนรับทุกคนพอดี พวกเขาแจ้งกับ ภูพญาพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือบอกว่าได้เตรียมแพ รอรับคณะไว้ที่ธารน้ำบริเวณปากถ้ำเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มกว้างของหนุ่มน้อยทั้งสองแสดงให้เห็นถึงความเต็มอกเต็มใจ“แพอยู่ที่ธารน้ำตรงปากทางเข้าถ้ำครับ พอเที่ยวชมภายในเสร็จแล้วสามารถทะลุไปออกอีกฝั่งได้ ทางปากทางออกฝั่งโน้น พวกผมเตรียมช้างไว้ให้นั่งตัดป่ากลับมาที่ลานจอดรถตรงนี้ด้วยระยะทางสั้นนิดเดียว จะได้ไม่เสียเวลา” นาเซอ ผู้เป็นพี่เอ่ยด้วยภาษาไทยสำเนียงชัดถ้อยชัดคำ บ่งบอกว่าเขาได้รับการศึกษามาเป็นอย่างดี “ไป... งั้นเราไปกันเถอะ” คิมหันต์กล่าวนำ พร้อมกับหันมองความพร้อมของพวกผู้หญิง สายตาคมจัดสีสนิมทอดมองอย่างอ่อนโยนไปยังบัวชมพู มุมปากเขายกยิ้มให้เธอน้อย ๆ อย่างนึกเอ็นดู เมื่อเห็นเธอยอมใช้หมวกแก๊ปของเขาที่อาปินมักติดรถไว้เสมอ หยิบขึ้นมาสวม เขาก็เดินเข้ามาใกล้ๆ “ใส่ก็ไม่ตรง มานี่ จะใส่ให้ใหม่” พูดจบมือเรียวก็เอื้อมไปจัดระเบียบหมวกใบนั้นให้เข้าที่เข้าทาง บัวชมพูพ

“หินย้อย เกิดจากน้ำใต้ดินที่มีหินปูนละลายอยู่ ได้หยดลงมาจากรอยแตกบนเพดานถ้ำครับ และเมื่อน้ำนั้นสูญเสียก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกไปก็จะทำให้เกิดแร่แคลเซียมคาร์บอเนตสะสมตัวขึ้นทีละน้อย จนพอกยาวลงมาจากเพดานเรื่อย ๆ กลายเป็นหินย้อยในที่สุด ส่วนหินงอกนั้น คือการที่ตะกอนหินปูนหยดลงมาจากเพดานถ้ำสู่พื้น แล้วจับตัวกันงอกเป็นแท่งสูงขึ้น” พ่อเลี้ยงภูพญาหันมาตอบ ด้านจายี และนาเซอยังคงถ่อแพพาทุกคนลัดเลาะไปตามทางน้ำที่คดเคี้ยวต่อไป ตลอดเส้นทางนั้นแม้งดงามแต่ก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับ เล่นเอาคนขวัญอ่อนอย่างขวัญแก้วอดจินตนาการด้วยความกลัวในบางช่วงบางตอนไม่ได้ กระทั่งทั้งหมดผ่านมาถึงยังโค้งน้ำขนาดใหญ่ นาเซอจึงได้ชี้มือให้ทุกคนมองตามแสงไฟของจายีขึ้นไปยังฝั่งซ้ายของผนัง บริเวณนั้นปรากฏบันไดไม้ไผ่ที่ถูกตรึงไว้กับผาหินสูง ขึ้นไปจดเพดาน“นั่นเป็นทางขึ้นไปดูภาพเขียนโบราณครับ แต่วันนี้พวกผมคงไม่ได้พาขึ้นไป เพราะกลัวจะกลับออกไปค่ำ” นาเซอบอกก่อนจะลงมือพายเรือต่อ จากนั้นไม่นานก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้สึกได้ถึงความกว้างขวางของถ้ำที่ค่อยๆ ขยายตัวออกเรื่อย ๆ พร้อมกับที่แสงสว่างค่อยๆ ลอดผ่านลงมาให้ทุกคนได้เห็นทุกอย่างรำไ

“บัว เธอเองก็รู้สึกใช่มั้ยว่าระหว่างเรามีแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างกัน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำฉันใจเต้นแรงได้เท่ากับเธอ มาก่อน”เมื่อได้ยินอย่างนั้น คนที่ไม่ทันตั้งตัวก็ได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม ไม่คิดว่าเขาจะใช้โอกาสนี้สร้างความหวั่นไหวให้เกิดขึ้น และเพียงอึดใจปลายจมูกโด่งเป็นสันก็ค่อยๆ โน้มลงมาหา ก่อนแตะเข้าที่พวงแก้มหอมกรุ่น แล้วเลื่อนขึ้นไปพรมจุมพิตหนักๆ ที่ข้างขมับริมฝีปากของคิมหันต์ขบเม้มใบหูของบัวชมพูเบาๆ ก่อนวกกลับลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง เสียงลมหายใจของเขาขาดห้วงปนกระเส่า และมันยิ่งทำให้เธอขนลุกด้วยความวาบหวาม มือบางพยายามยึดแผงอกแกร่งไว้ ริมฝีปากอิ่มเต็มเผยอออกน้อย ๆ เตรียมจะประท้วง แต่ถูกเรียวลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามาค้นหาความหวานอย่างดูดดื่ม“ให้ตายเถอะ อยู่ใกล้เธอทีไร อดใจไม่ไหวทุกที” ดวงตาสีสนิมจับจ้องดวงหน้าสะสวยของบัวชมพู ราวกับเห็นว่าเธอเป็นขนมหวานแม้คนถูกจ้องอยากขัดขืน แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ครั้นเมื่อ ริมฝีปากอุ่นๆ ของเขาประทับลงมาใหม่อีกครั้ง กระแสของความ หวามหวานก็ทำให้เธอเผลอตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความเต็มใจ มือไม้ที่เคยแข็งขืนเมื่อแรก อ่อนแรงลงท

หลังจากที่ทุกคนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย บรรยากาศโดยรอบก็ตกอยู่ในความเงียบ พ่อเลี้ยงภูพญา และขวัญแก้วลอบมองสบตากันด้วยความไม่สบายใจ รู้สึกเป็นห่วงความสัมพันธ์ที่ยังคลุมเครือระหว่างคิมหันต์ และบัวชมพู ยิ่งมีมือที่สามที่น่ากลัวอย่างวิรยาเข้ามาป่วน พวกเขาจึงมองเห็นแต่ความยุ่งยากทั้งหมดเดินตามหลังกันออกมาตามทางเดิม โดยมีคิมหันต์เป็นผู้นำ และพ่อเลี้ยงภูพญาเดินรั้งท้าย แต่เมื่อผ่านอุโมงค์หินออกมา ทุกคนก็ต้องตกใจที่ได้เห็นร่างหลานชายของพ่อเฒ่า นอนแผ่หลาหมดสติอยู่ริมหาด ที่สำคัญบริเวณขมับของทั้งคู่ยังมีเลือดไหลอาบลงมาเป็นทางยาว คล้ายกับถูกตีด้วยของแข็งอย่างแรงคิมหันต์ตั้งสติได้ก่อนใคร จึงหันมาบอกทุกคนให้รออยู่ในอุโมงค์ ส่วนตนรีบวิ่งออกไปดูอาการ แต่ทันทีที่เขาก้าวออกมา เสียงปืนปริศนาก็แผดเสียงดังขึ้นนัดหนึ่ง เพื่อหยุดเขาที่ปลายเท้า บรรดาพวกผู้หญิงต่างพากันกรีดร้องด้วยความกลัว“ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็ยกมือขึ้นแล้วพากันก้าวออกมาข้างนอก” เสียงเหี้ยม อย่างคนเอาจริงบอก ก่อนมันจะค่อยๆ เผยตัวออกมาด้านหลังคนพูดมีลูกน้องของมันตามออกมาจากเงามืดอีกสี่คน ล้วนแล้วแต่มีร่างกายกำยำคิมหันต

“คุณภาสกร... เป็นคนจ้างพวกเรามา และถ้าพวกเราฆ่าคุณได้ นอกจากเงินค่าจ้างอย่างงามแล้ว ผมกับลูกน้องยังจะได้งานประจำเป็นมือพระกาฬ คอยกำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางให้เขาอีกด้วย นึกไม่ถึงเลยว่า เมื่อแผนแรกพลาด ทันทีที่เขารู้ว่าคุณจะเข้ามาในถ้ำนี้ เขาก็วางแผนสอง ต่อได้ทันที บอกบทผมได้เป็นฉากๆ ว่าจะให้ผมสังหารคุณตรงไหน และทำลายศพคุณยังไง... เนี่ยแหละที่ทำให้ผมอดยกย่องเขาไม่ได้ เขาไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ เหี้ยมจนผมต้องยกนิ้วให้” ฝ่ายนั้นยกยิ้ม แต่คิมหันต์กลับกัดฟันกรอดด้วยความแค้นสาบานกับตัวเองว่าวันนี้ หากเขารอด จะกลับไปคิดบัญชีกับมันให้สาสม“เอาล่ะ ผมคงเป็นเพื่อนคุยกับคุณนานกว่านี้ไม่ได้ เวลาของ พวกคุณหมดแล้ว อโหสิกรรมให้ผมด้วยก็แล้วกัน” พูดจบมันก็เงยหน้าบอกลูกน้องลงมือ คนถูกสั่งจึงรับคำแล้วกระชากแม็กกาซีนปืนออก ตั้งท่าเตรียมพร้อมยิง ซึ่งเวลานั้นพอดีกับที่ชายหนุ่มแอบคลายเชือกที่มัดข้อมือได้สำเร็จโดยสมุนอีกสองคนของพวกมัน ต่างแยกย้ายไปดูต้นทางและก่อนที่มือปืนของภาสกรจะได้ลั่นไก พ่อเลี้ยงภูพญาก็แผดเสียงตะโกนขึ้น“คุณคิม ตอนนี้แหละ ลุยเลย”สิ้นเสียงนั้นทั้งสองคนก็ใช้สีข้างดันมือปืนที่ยืนค้ำหัวอยู่ให