All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 81 - Chapter 90

“บ้าฉิบ มันพลิ้วจริง ๆ คุณคิม น่าโมโหชะมัด”“หยุดหัวเสียก่อนพ่อเลี้ยง มือถือคุณยังอยู่กับตัวมั้ย ถ้าอยู่รีบโทรบอกให้คนของเราตามตัวไอ้คนที่มันหนีไปให้ได้ ผมไม่อยากให้มันส่งข่าวไปบอกให้ไอ้ภาสกรรู้ตัว” คิมหันต์สั่งเสียงเครียด เพราะตัวเขาเองไม่ได้พกมือถือเข้ามาในถ้ำตั้งแต่แรก คิดแต่เพียงว่าเกะกะ เนื่องจากต้องพกปืนติดตัวด้วย“ครับๆ ผมจะรีบโทรติดต่อไปเดี๋ยวนี้ โชคดีที่มือถือผมยังอยู่ ไม่ได้ตกน้ำไปเสียก่อน” รับคำเสร็จ ภูพญาก็รีบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาต่อสายทันที ดีใจที่ว่าภายนอกถ้ำนั้นยังมีสัญญาณ ไม่นานข้อความสำคัญทุกอย่างก็ถูกสั่งการไปถึงยังอีกฝั่ง“ส่วนแก... ถึงตอนนี้คงรู้แล้วใช่มั้ยว่าไม่มีทางรอด แต่ฉันก็มีข้อเสนอดี ๆ มาให้นะ... ถ้าแกยอมเป็นพยานให้ฉัน ยอมซัดทอดชื่อ ภาสกรแล้วล่ะก็ ฉันจะช่วยเหลือเรื่องคดี และจะจัดการหาที่อยู่ที่ปลอดภัยให้” คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาเจรจา และมันก็ได้แต่ก้มหน้า ยอมรับชะตา รู้ดีว่าไม่สามารถเลือกอะไรได้...“ก็ได้ ผมตกลง แต่ขออย่าง ผมอยากให้คุณช่วยไอ้เม่น น้องชายผมที่หนีเข้าป่าไปเมื่อกี้ กลับมาให้ได้ ผมกลัวมันไปเจอคนของนายภาสกรเข้า แล้วจะโดนฆ่าปิดปาก มั

เห็นอย่างนั้นคนที่นอนกอดอยู่ใต้ร่างก็ยิ้มอย่างเอ็นดู เขาจัดการพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ ไม่ลืมเอื้อมมือไปปิดไฟข้างหัวเตียง ซึ่งเป็นอันรู้กันว่านี่คือช่วงเวลาที่เขาไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวน…เสียงหอบกระเส่า คละเคล้ามากับเสียงครวญครางของความรัญจวน จุมพิตผ่าวร้อนของคิมหันต์ฝังลึกเข้าที่ซอกคอขาวผ่อง ก่อนลากลงมาจนถึงเนินอกอวบอิ่ม“เธอคือยารักษาชั้นดีสำหรับฉัน รู้มั้ยบัวชมพู... สัญญาว่าต่อไปจากนี้ ฉันจะรักเธอเพียงคนเดียว และจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ” เขากระซิบบอกกับยอดถันสีชมพูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุกส่วนในร่างกายเครียดเขม็ง แต่บัวชมพูกลับไม่ได้ยินอะไร ทุกรอยสัมผัสอันแสนรัญจวนจากเขา พาหัวใจเธอเตลิดไปไกล และสิ่งที่หญิงสาวพอจะรับรู้ได้ในตอนนี้ก็คือ เธอปรารถนาจะปลอบโยนให้เขาได้สมใจ และมีความสุขจากเรือนร่างของเธอ...“ฉันเองก็... รัก... คุณ” บัวชมพูตอบออกไปได้เพียงแค่นั้นคิมหันต์ก็ยิ้มชื่นใจ เขาก้มหน้าก้มตาเดินหน้าปรนเปรอความสุขให้ หญิงสาวต่อ ยั่วเย้าออดอ้อนเธออย่างที่ไม่เคยทำแบบนี้ให้กับผู้หญิงคนไหน ทุกรอยสัมผัสช่ำชอง ก่อเกิดความซาบซ่านอาบล้นหัวใจ จากนั้นไม่นานพันธนาการต่าง ๆ ก็ถูกปลดเปลื้อ

“คุณแพรวกับคุณภาสกรนัดแนะกันไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วค่ะว่าจะพากันขึ้นมาเยี่ยมคุณคิมที่แม่ฮ่องสอน และเช้ามืดวันนี้ก่อนออกเดินทาง คุณกรก็โทรมาชวนท่านเจ้าสัวให้ขึ้นไปพร้อมกันด้วย แล้วมีหรือคะ คนที่คิดถึงคุณคิมที่สุดอย่างท่าน จะไม่ตอบตกลง... เรื่องมันก็เลยเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ทางนี้ท่านชวาลเองก็ส่งคนออกตามหาแล้ว” ปลายสายรายงานด้วยความร้อนใจไม่แพ้กัน คิมหันต์ตบหน้าผากตัวเอง “ผิดที่ผมเอง เมื่อเย็นวานที่โทรไปรายงานคุณพ่อ เพราะไม่อยากให้คุณปู่ความดันขึ้นแท้ๆ ถึงให้ท่านช่วยปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้คุณปู่ทราบ ทำให้ท่านรู้ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนเลวอย่างไอ้กร อีกทั้งน้องแพรวต้องพลอยมารับเคราะห์ไปด้วย” ชายหนุ่มตอบอีกฝ่าย เขาถอนหายใจพลางส่ายหน้า นึกเป็นห่วงทั้งสองเป็นที่สุด ขณะเดียวกันบัวชมพูก็เดินถือถาดอาหารกลางวันนำหน้าป้าคำ และเด็กรับใช้เข้ามา เธอมองสีหน้าเคร่งเครียดของคิมหันต์แล้วรู้ได้ทันทีถึงความไม่สบายใจของเขา “บัว อยู่ดูแลที่นี่แทนพี่ทีนะ ตอนนี้คุณปู่กับน้องแพรวถูกไอ้กรลักพาตัวไป เป็นตายร้ายดียังไงไม่มีใครรู้ พี่กับกู๋ซ่งและอาปินจะรีบประสานตำรวจออกตามหา” เขาบอกพร้อมกับเ

ครั้นรถเคลื่อนมาตามเส้นทางคุ้นตาได้ไม่นาน คิมหันต์จึงได้รู้ว่าสองพี่น้องตั้งใจจะพาเขาไปที่แห่งใด“ถ้าอย่างนั้นจุดผ่อนปรนที่ว่า คงเป็นตลาดชายแดนที่ติดกับหมู่บ้านของพ่อเฒ่าคะแชจะกอใช่ไหม ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคุณถึงอยากให้ผมมาเอง” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นกับทั้งคู่ มือของเขายังคงกุมมือของบัวชมพูไว้แน่น ไออุ่นจากมือเธอทำให้หัวใจเขาอบอุ่น เพราะตลอดทางคิมหันต์รู้สึกกลัวเหลือเกินว่าปู่ของเขาจะได้รับอันตราย“เขตนี้พ่อเฒ่าคือผู้กว้างขวาง ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล พ่อเฒ่าจะรู้ก่อนเป็นคนแรก และคนของพ่อเฒ่าสามารถแทรกซึมไปได้ทุกที่ ยิ่งแกรู้ว่าคุณกำลังเดือดร้อน แกต้องยินดีช่วยเหลือแน่ ผมจึงอยากให้คุณมาที่นี่ด้วยตัวเอง” พ่อเลี้ยงภูพญายิ้มให้กำลังใจ อีกฝ่ายจึงพยักหน้ารับ“ถ้าเรายังไม่ได้ข่าวจากที่นี่อีก ผมก็หมดปัญญาแล้ว” คิมหันต์บอกเนือยๆ หญิงสาวข้างๆ จึงลูบแขนเขาเพื่อให้คลายกังวล“บัวเชื่อว่าพี่คิมต้องได้ข่าวดีจากที่นี่ อย่าเพิ่งถอดใจนะคะ ทุกอย่างจะต้องคลี่คลายไปในทางที่ดี” หญิงสาวเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ ความโชคร้าย อยู่กับคนเราได้ไม่นาน หรือแม้แต่ทุกปัญหา ทุกอุปสรรค ก็มักจะมีแสงไฟแห่งความหวังดวงเล็ก ๆ ช

“ไอ้กร ไอ้สารเลว มึงทำแบบนี้กับคุณปู่ กับน้องแพรวได้ยังไง ไอ้ชาติชั่ว” ขณะที่คำราม เขาก็ปราดเข้าไปประคองเจ้าสัวจรินทร์ทันที โดยที่อีกฝ่ายทำได้เพียงปรือตาขึ้นมองหน้าเขายิ้ม อย่างอ่อนแรง“คิมมารับปู่แล้วหรือ”“คุณปู่อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยครับ ผมจะรีบพาคุณปู่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ และคนที่ทำกับปู่แบบนี้ ต้องได้รับกรรมอย่างสาสม” คิมหันต์ กัดกรามจนขึ้นสัน แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต แต่ผู้อาวุโสกว่ากลับส่ายหน้า แล้วเอ่ยบางอย่างเพื่อช่วยเรียกสติ“กับคนบางคน ใช้กำลังจัดการไปมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร หรอก สำหรับเจ้ากร ต้องใช้ความเมตตาจัดการ ปู่เชื่อว่าคิมทำได้” จบประโยคนั้น คนของเขาก็พาท่านออกไป ในขณะที่แพรวพิศาถูกพ่อเลี้ยงภูพญาดึงผ้าห่มคลุมร่างให้ แล้วอุ้มออกมา เขารู้สึกสงสารเด็กสาวจับใจ“อาปิน รีบพาคุณปู่กับน้องแพรวออกไปก่อน ที่เหลือกระจายกำลังกันออกหาตัวไอ้กร เห็นประตูหลังเปิดอยู่ มันต้องคิดหนีเข้าป่าเอาตัวรอดแน่ ๆ ” ชายหนุ่มสั่งการ แต่ยังไม่ทันไร ลูกน้องรายหนึ่งของเขาที่เดินสำรวจอยู่รอบนอก ก็ร้องตะโกนบอกทุกคน“คุณคิม มันอยู่นี่ครับ เร็วเข้า นายภาสกรกำลังจะคิดสั้น”สิ้นเสียงนั้นทุกคนจึงรีบกรูกัน