All Chapters of บุพเพทะเลดาว: Chapter 61 - Chapter 70

หมอกยามเช้าลอยตัวอ้อยอิ่งอยู่เหนือผืนน้ำ แปลงดอกบัวตองที่พวกคนงานนำต้นอ่อนที่แข็งแรง และมีดอกตูมติดอยู่มาปลูกไว้ พราวสะพรั่งเต็มเนินดินฝั่งตรงข้ามไปหมด ยิ่งเมื่อลำแสงอบอุ่นของดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ ตกกระทบเข้ากับสายน้ำที่ไหลผ่านแก่งหินหน้าบ้านพักของเธอแล้ว... บัวชมพูที่ลุกตื่นแต่เช้า ออกมานั่งจิบกาแฟ ถึงกับนิ่งมองด้วยความประทับใจ“เอ่อ ตื่นเช้าจังเลยนะครับคุณบัว” อาปินที่กำลังจะไปหาเจ้านายยังบ้านพักของคิมหันต์ และบังเอิญเดินผ่านหน้าบ้านเธอพอดี เอ่ยทักขึ้น ดวงตาเขาหลุบลงต่ำไม่กล้าสบตาแต่แทนที่บัวชมพูจะตอบ เธอกลับย้อนถามอีกฝ่ายกลับไป “เมื่อคืนฉันกลับมาที่บ้านได้ยังไงอาปิน แล้วใครเอ่อ เปลี่ยน เอ่อ คอยดูแลฉัน” เจ้าของดวงหน้าสวยหวานในเครื่องแต่งกายเรียบร้อยพร้อมสำหรับการเดินทางไปดูงาน เอ่ยถามอย่างคลางแคลงซึ่งอาปินก็ได้แต่มีท่าทีอึกอัก กระทั่งอึดใจต่อมา คิมหันต์ที่แต่งตัวเสร็จแล้ว และเดินออกมาจากบ้านพักของเขาพอดี ได้กล่าวแทรกขึ้น“ฉันอุ้มไปส่งที่เตียงเอง จากนั้นป้าคำก็เป็นคนดูแลเธอต่อ แล้วทีหลังก็ไม่ต้องดื่มแล้วนะ เมาหลับไม่รู้เรื่องแบบนี้ อันตราย” คนเป็นเจ้านายในชุดลำลองมาดเนี้ยบ เสื้อโ

เห็นดังนั้นทั้งภูพญา และวิรยาเอง ต่างก็มองอากัปกิริยาของเขาด้วยความประหลาดใจ“ขอบคุณค่ะ” บัวชมพู ตั้งใจจะรับมาถือไว้ แต่คิมหันต์ยึดคืนไปเปิดขวดแล้วเสียบหลอดให้เสียเอง ตรงจุดนี้อาปิน ซึ่งนั่งคู่มากับคนขับ และมองทุกอย่างผ่านทางกระจกหลัง รู้สึกได้ว่าเจ้านายของเขา ผู้ที่ไม่เคยบริการใครมาก่อน ถึงตอนนี้ได้เปลี่ยนไป“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ อย่าเก็บไว้ จะได้ไปให้หมอเช็ค เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาจะยุ่ง” ไม่วายคนเจ้าอารมณ์ยังหันมากำชับ ขวัญแก้วได้ยินแล้วอดขำไม่ได้ “แค่แฮงค์ คงไม่น่าเป็นห่วงอะไรหรอกมั้งคะคุณคิม ดูวันนี้คุณคิมเป็นห่วงคุณเลขาจังนะคะ” สาวอารมณ์ดีอดเย้าไม่ได้ ร้อนถึงภูพญาที่ไม่อยากให้คิมหันต์ทำคะแนนแซงหน้า เขาต้องกล่าวแทรกขึ้นบ้าง “ก็คงกลัวว่าคุณบัวจะทำหน้าที่เลขาได้ไม่เต็มประสิทธิภาพนั่นแหละ ใช่ไหมครับ ไม่งั้นคุณคิมคงไม่วุ่นวายขนาดนี้” พ่อเลี้ยงหนุ่มกอดอกพร้อมกับกล่าวลอยหน้าลอยตา แต่เขาก็ได้รับคำตอบ ที่คาดไม่ถึง “ผมเป็นห่วงบัวชมพู แค่นั้นเองครับ ง่ายๆ สั้นๆ ถ้าเค้าไม่ไหว ผมพร้อมยกเลิกรายการวันนี้ทั้งหมด โดยไม่โทษว่าเป็นความผิดของเธอด้วย” คิมหันต์ตอบเสียงเรี

“บางที คุณเลขาคงยังไม่ทราบว่า การเจรจาธุรกิจกับคนบางคน ที่เงิน และผลประโยชน์ ไม่ได้เป็นเหตุผลสำคัญในการทำธุรกิจ ถือเป็นบุคคลที่เข้าถึงได้ยากที่สุด และคุณภาสกรก็รู้ซึ้งในข้อนี้ดี เพราะเขาเดินทางเข้าพบเจ้าพงษ์ภมรหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจรจาเรื่องสัญญา สำเร็จเลย” เมื่อวิรยาเข้าตรงจุด ในการกล่าวโจมตีภาสกรกรายๆ ทำให้คิมหันต์มองกลับมาที่เธอ พร้อมกับเลิกคิ้วอย่างคาดไม่ถึงภายในดวงตาสีสนิมคู่นั้นมีความชื่นชมแฝงอยู่ “แปลกแฮะ ไปที่ไหนก็มักจะได้ยินแต่คนชมเจ้ากร เว้นก็แต่คุณนี่แหละ วิรยา” ชายหนุ่มคลี่ยิ้มสวย “เรียกดิฉันง่ายๆ ว่าว่านก็ได้ค่ะ” วิรยายิ้มหวานให้คิมหันต์ จากนั้นก็ถือโอกาสเปิดแทบเลตเสนอข้อมูลความคืบหน้าของโครงการในส่วนต่าง ๆ ให้เขาได้ดู ทั้งสองคนคุยกันเรื่องงานอย่างออกรส ตามประสาคนที่มีสไตล์การทำงานที่คล้ายกัน “คุณพูดตรงใจผมทั้งหมด ตั้งแต่ดูผังที่ไร่สายหมอกครั้งแรก ผมรู้สึกขัดตาสนามกอล์ฟตรงนี้มาก ตั้งเบี่ยงไปตรงอื่น แล้วเอาโซนพักผ่อนยื่นยาวออกมาเพื่อเก็บบรรยากาศ ส่วนเรื่องสนามกอล์ฟทำเลย์เอาท์ให้ท้าทายก็ใช้ได้แล้ว จะขุดคลองเชื่อมลำธารเพื่อทำเป็นอุป

“โอ้โห เห็นหน้าอ่อนๆ แบบนี้ ร้ายไม่เบานะคะคุณบัว คุณทำให้ทั้งบริษัท และผู้บริโภค ได้ประโยชน์ที่เท่าเทียมกันทั้งคู่ รู้จักเลือกใช้ ไอเทมสำคัญ มาทำให้เกิดผลลัพธ์สูงสุด” ขวัญแก้วที่ไม่ค่อยประสีประสาศัพท์แสงทางการตลาดมากนัก พยายามเรียบเรียงคำพูด “งั้นเอาตามนั้นนะคุณว่าน ลองติดต่อเธอดู แต่ความจริงแล้ว คนระดับนั้น ไม่ง่ายที่จะตอบตกลง เพราะฉะนั้นน่าจะต้องขอแรงให้ คุณปู่ช่วยเจรจากับคุณพ่อของเธอซึ่งเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของกองทัพให้ เพราะทั้งคู่มีความสนิทสนมกันดี” คิมหันต์เคาะนิ้วเข้ากับคางขณะใช้ความคิด แต่บัวชมพูแตะแขนเขาเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้า “คุณควรติดต่อเธอเองนะคะ และบอกถึงความตั้งใจของเรา ไปตามตรง เพราะเธอเป็นศิลปิน และเธอก็เป็นอีกคน ที่เงิน ไม่ใช่ประเด็นสำคัญในการเลือกรับงาน ซึ่งฉันกลับเห็นว่าหากเราบอกกับเธอถึงเป้าหมายที่อยากให้คนทั่วไปได้เข้าถึงข้อมูลความเป็นมาของ พระคู่บ้านคู่เมืององค์นี้แล้วล่ะก็ เธอต้องไม่ปฏิเสธแน่ ฉันมั่นใจ... อีกอย่าง ที่ฉันมั่นหน้าขนาดนี้ ก็เป็นเพราะว่า ฉันเป็นแฟนพันธุ์แท้ของ เธอค่ะ” “เธอสนใจภาพเขียนด้วยเหรอ” คิมหันต์มอง

ดังนั้นชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นบอกกับภูพญาด้วยแววตามุ่งมั่น“พ่อเลี้ยง แต่เดิมผมคิดตัวเลือกไว้อีกข้อหนึ่งว่า จะมายื่นข้อเสนอขอซื้อพื้นที่ของหมู่บ้านนี้ที่ได้รับผลกระทบจากโครงการของผม แต่เมื่อได้มาเห็นวิถีชีวิตเรียบง่าย เต็มไปด้วยความสุขของผู้คนที่นี่ เห็นความเป็นมิตร เห็นรอยยิ้มของพวกเด็ก ๆ แวดล้อมด้วยธรรมชาติสวยงาม ผมจึงคิดว่า ผมคงต้องตัดสินใจไปสร้างลานกลางแจ้งในพื้นที่ฝั่งอื่นแทน ส่วนจุดนี้ก็คงจะทำตามคำแนะนำของพ่อเลี้ยง คือให้เป็นที่ตั้งของแปลงทดลองเกษตร สร้างโรงเรือนของพืชเมืองหนาว สวนดอกไม้ และศูนย์พัฒนาพันธุ์ปศุสัตว์ นอกจากใช้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงเกษตรแล้ว ชาวลาหู่ที่นี่ จะได้มีอาชีพด้วย เพราะโครงการของผมจะรับคนพื้นที่เข้าทำงานในส่วนนี้ด้วย” คิมหันต์ค่อยๆ อธิบาย และในตอนท้ายเขาก็ได้เห็นสีหน้ายินดีอย่างที่สุดของพ่อเลี้ยงภูพญา“คุณคิม ผมนับถือน้ำใจคุณจริง ๆ มันไม่ได้แค่ช่วยให้พวกเขายังได้อยู่ในถิ่นฐานเดิม แต่ยังช่วยให้พวกเขามีคุณภาพชีวิตที่ดียิ่งขึ้นด้วย ผมขอขอบคุณแทนพวกเขาจากใจ และต่อไปนี้หากมีสิ่งไหนที่ผมพอช่วยคุณได้ ผมยินดี ขอให้คุณคิดกับผมเสมือนเป็นเพื่อนของคุณ คนหนึ่ง