บททั้งหมดของ บุพเพทะเลดาว: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ไปทานมื้อเย็นด้วยกันหน่อย ฉันจะฉลองต้อนรับเลขาใหม่”ได้ยินแล้วหญิงสาวถึงกับต้องกลอกตามองบน “เกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ เพราะดิฉันไม่ได้แจ้งทางบ้านไว้ก่อนว่าจะกลับค่ำ” นอกจากความเจ้าอารมณ์ของเขาแล้วที่ทำให้บัวชมพูกลัว คิมหันต์ยังเป็นนักฉวยโอกาสตัวยง ดังนั้นเมื่อเธอหวนไปนึกถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เขาทำ การกันตัวเองให้อยู่ห่างจากเขานอกเวลางาน จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด “ไม่เห็นจะยาก โทร.ไปบอกเขาสิ และอีกอย่าง รายละเอียดงานก็บอกไว้ชัดเจนแล้วนี่ว่าเธอต้องทำงานล่วงเวลาได้” เมื่อถูกคนรู้ทันดักคอ บัวชมพูจึงต้องลอบถอนหายใจ “ถ้าคุณแค่อยากฉลองให้ดิฉัน ไม่ต้องก็ได้นะคะ แค่ได้เข้าทำงานในภัทรกิจเวคินทร์ บริษัทที่มีความมั่นคงติดอันดับ ฉันก็ดีใจ และภูมิใจมากพอแล้ว” หญิงสาวยังคงไม่ยอมแพ้ดังนั้นคนที่มีขีดความอดทนต่ำ จึงต้องเท้ามือทั้งสองข้างเข้ากับโต๊ะ แล้วเปรยต่อ “นี่ฉันไม่ได้ชวนนะ แต่เป็นคำสั่ง... และไม่ต้องกลัวว่าฉันจะล่วงเกินอะไรเธอด้วย ถ้าอยากขย้ำใครสักคนตอนนี้จริง ๆ ฉันคงไม่เลื่อนนัดนางเอกอกตู้มไปเมื่อครู่นี้หรอก ไป เร็วเข้า หยิบกระเป๋าแล้วรีบตามมา ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันเล่นบทโหด”

หญิงสาวรอไม่นาน อาหารที่อีกฝ่ายสั่งไว้โดยไม่ถามไถ่ความต้องการของเธอเลยสักคำก็ทยอยนำมาเสิร์ฟ และก็เป็นเรื่องน่าแปลกอีกว่า อาหารเลิศรสตรงหน้า ซึ่งผ่านการตกแต่งอย่างหรูหรา รวมทั้งเครื่องดื่มที่เขาเลือกให้ สามารถเข้ากันได้เป็นอย่างดี ส่งเสริมรสชาติแก่กัน จนคนชิมรู้สึกปลาบปลื้มใจ“ไง แปลกใจงั้นเหรอ เห็นใจร้อนอย่างนี้ ฉันก็มีดีเหมือนกันนะ” คนรูปหล่อเอ่ยดักคออย่างรู้ทัน เขาใช้สายตาคมมองสบตาเธอยิ้มๆ พร้อมกับฮัมเพลงโปรดที่วงดนตรีกำลังเล่นสดอยู่บนเวทีห่างออกไปไม่ไกล เพลงสากลอาร์แอนด์บี ฟังพลิ้วไปพร้อมกับสายลมโชยเอื่อยที่ผ่านมาทักทายยามค่ำคืน แต่ระหว่างที่บัวชมพูแอบมองลมราตรีพัดพลิ้วเส้นผมดำขลับ ตัดสั้นรับกับรูปศีรษะทุยสวยของเขาอยู่นั้น เสียงเรียกชื่อคิมหันต์ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นของสาวสวยรายหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง...เธอคนนั้นมีใบหน้างดงามสะดุดตา ละม้ายคล้ายนางเอกละครคนหนึ่งในจอทีวี“คิม!!! ทำไมคุณไม่บอกเมย์ซักคำว่าคุณจะมาที่นี่” คำทักทายนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยโชนแสงแห่งความโกรธเจิดจ้าครั้นเมื่อบัวชมพูเพ่งมองดี ๆ เธอก็จำได้ทันทีว่าเมย์คนนี้ คือ เมทิรา ดารานางแบบสาว

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันขอลาออก ทนไม่ไหวแล้วกับเจ้านายห่วยๆ อย่างคุณ คุณมันเป็นพวกไม่รู้จักโต ใครต่อใครถึงได้พากันส่ายหน้าระอา” เธอประกาศกร้าว จากนั้นก็หันหลังตั้งท่าจะเดินหนี ผู้ชายคนนี้ถือเป็นตัวอันตรายที่สุด พบเขาไม่ทันจะถึงสองวันดี ชีวิตเธอมีแต่เรื่องวุ่นแต่เสียงเข้มๆ ของคิมหันต์ ก็ทำให้คนเป็นเลขาต้องชะงัก“บัวชมพู เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น และออกจากงานนี้ไม่ได้ด้วย ฉันไม่อนุญาต” ถึงจะโกรธที่โดนสาวน้อยปรามาส แต่เมื่อเห็นเธอตั้งหน้าจะไปต่อ คิมหันต์ก็รีบขู่ส่วนบัวชมพู ถึงแม้รู้ว่าเขาเอาจริง แต่เธอก็จะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น หญิงสาวตัดสินใจก้าวยาว ๆ ข้ามถนนตรงไปโบกรถอีกฝั่ง แล้วเดินทางกลับบ้านทันที ทิ้งให้อีกฝ่ายได้แต่ยืนสบถอย่างหัวเสียอยู่ ที่เดิม“โธ่เว้ย ดื้อชะมัด” เจ้าของดวงหน้าหล่อเหลา มองตามท้ายรถไปจนลับสายตา ครั้นสุดมือคว้าเขาก็ได้แต่นึกโมโหกับตัวเองจบเหตุการณ์นี้ คิมหันต์ก็หมดอารมณ์จะทำอะไรต่อ เขาจึงบึ่งรถกลับบ้านด้วยความเร็วสูง ขับตรงไปยังคฤหาสน์ส่วนตัวซึ่งเจ้าสัวสร้างไว้ให้รวมอยู่ในอาณาเขตรั้วเดียวกับคฤหาสน์ภัทรกิจเวคินทร์ แต่ทันทีที่ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไป เขาก็ต้องพบกับบ

“ตรงนั้นก็มีครับ” เด็กชายเริ่มสอดส่ายสายตาสังเกตไปทั่ว รู้สึกเพลิดเพลินตื่นตาตื่นใจไปหมด พร้อมกันนั้นแสงสลัวของดวงตะวันก็ค่อยๆ หรี่ลงอย่างช้า ๆ“ใช่ นั่นก็ใช่ แต่ปู่ว่าตอนนี้ เรากลับกันได้แล้วล่ะ จวนจะค่ำแล้ว”ได้ยินอย่างนั้น เด็กชายก็อิดออด แต่เมื่อเห็นผู้เป็นปู่ส่ายหน้า คิมหันต์ก็ยอมตามแต่โดยดี แต่ก่อนที่เจ้าสัวจะพาหลานชายจากไป ไม่วายยังกำชับกับเขาว่า“หากไม่มีผู้ใหญ่พาขึ้นมา ห้ามลื๊อขึ้นมาเล่นที่นี่ตามลำพังโดยเด็ดขาด” ท่านลูบศีรษะเล็ก ๆ พร้อมกับสั่ง ก่อนจูงมือหลานพาเดินกลับลงมา ระหว่างทางคิมหันต์ยังแอบหันมองกลับไปยังจุดชมวิวทะเลหมอกที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษอีกครั้งอย่างแสนเสียดาย แต่แล้วในจังหวะที่เขามองกลับไป ความมหัศจรรย์บางอย่างก็ได้เกิดขึ้น“โอ้โห คุณปู่ดูนั่นสิครับ สวยจังเลย” เสียงเล็ก ๆ ที่อยู่ ๆ ก็ร้องขึ้นมา ทำให้เจ้าสัวจรินทร์ต้องหันมองตาม จากนั้นท่านก็ค่อยๆ คลี่รอยยิ้มออกมา“จากทะเลหมอก ตกกลางคืนก็จะกลายเป็นทะเลดาวสินะ” ผู้สูงวัยพึมพำกับตัวเอง ก่อนเกิดความคิดดี ๆ บางอย่างขึ้นมา ท่านนึกอยากมอบคำสอนติดตัวหลานชายไว้ ซึ่งต่อไปแนวคิดนี้กำลังจะกลายเป็นวรรคทองในการดำเนินชีวิตของค

ดังนั้นไม่นาน คนถูกสั่งก็กลับเข้ามาใหม่พร้อมแฟ้มที่เจ้านายเรียกหา “นี่ค่ะคุณคิม แฟ้มของน้องบัวมาแล้วค่ะ เอ่อ แล้วไม่ทราบว่าคุณคิมมีอะไรจะให้อ้อยรับใช้อีกหรือเปล่าคะ พอดีว่าท่านชวาลสั่งงานอ้อยค้างไว้” อัมพรถามต่อด้วยความนอบน้อม แต่คิมหันต์ส่ายหน้า ก่อนจะทุ่มความสนใจทั้งหมดไปยังเอกสารที่เพิ่งรับมา ดวงหน้าสวยหวานที่ตรึงสายตาเขาแต่แรกเห็น ปรากฏอยู่บนหน้าปกเห็นดังนั้นอัมพรก็เตรียมจะก้าวออกไป แต่ก็เกิดนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาสำทับคิมหันต์อีกครั้ง“คุณคิมคะ แล้วอย่าลืมอ่านแฟ้มที่อ้อยเอามาวางไว้ก่อนหน้านี้ด้วยนะคะ เป็นแฟ้มสั่งการเรื่องเร่งด่วนจากท่านชวาล ท่านกำชับให้อ้อยรีบเสนอคุณคิมโดยเร็วที่สุด” อัมพรบุ้ยใบ้ไปยังแฟ้มเอกสารตรงหน้าของเจ้านายที่วางกองอยู่อีกด้าน เขาจึงพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ ในใจเริ่มสังหรณ์ลางไม่ดีดังนั้นเมื่อเลขาของพ่อออกจากห้องไปแล้ว คิมหันต์จึงจำต้องวางแฟ้มบัวชมพูลง แล้วหยิบแฟ้มสั่งการขึ้นมากางอ่านแทน...แต่อ่านไปได้ไม่เท่าไรชายหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น จนเมื่ออ่านจบ ดวงตาเขาก็วาวโรจน์“หนังสือแต่งตั้งนายคิมหันต์ ภัทรกิจเวคินทร์ ตำแหน่งกรรมการบริษัทภัทรกิจเวคินทร์ ไ