Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

และเมื่อชายหนุ่มเดินลับสายตาไปแล้ว คุณอรณีจึงได้หันมาขอคำปรึกษากับเพื่อนบ้านต่างวัยสาวประเภทสอง ทั้งยังมีศักดิ์เป็นหลานชาย“นี่พงษ์ เราคิดว่าน้าทำถูกหรือเปล่า ที่อยู่ ๆ ก็ไปอนุญาตให้ยัยบัวไปทำงานกับเขา”ด้านพอลลีนได้ยินอย่างนั้นก็หันมาค้อนตาคว่ำใส่อีกฝ่าย“นี่น้าอร ก่อนถามกรุณาเรียกหนูว่าพอลลีนก่อนจะได้มะ เรียกพงษ์พัฒน์ทีไร หนูรู้สึกขนลุกขึ้นมาทุกที นี่ถ้าเลือกได้นะ หนูจะลบความทรงจำสมัยยังเป็นผู้ชายออกไปจากหัวทุกคนให้หมด” พอลลีนบ่นอุบ จนคนถามต้องส่ายหน้าระอา“เอ้า ก็ได้ พอลลีนก็พอลลีน ทีนี้จะบอกน้าได้หรือยังว่าน้าคิดถูกหรือคิดผิด ที่ปล่อยบัวมันไปกับเขาง่ายๆ แบบนั้น” ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมา ก็ดูจะไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย เมื่ออีกฝ่ายได้แต่ส่ายหน้า ทำตาละห้อยปานกัน“ทำไงได้ล่ะน้า รับปากเขาไปแล้วนี่ อีกอย่างเขาก็เป็นเศรษฐี รวยเป็นอันดับหนึ่งของประเทศ เขาคงไม่เสี่ยงทำอะไรให้ตัวเองเสียชื่อหรอกมั้ง” พอลลีนได้แต่ปลอบใจ............“โอ้โห เปรี้ยวจี๊ดถึงใจดีจริง ลูกแค่นี้ทำไมถึงได้เปรี้ยวจัง บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าใครสั่งใครสอนให้ทำตัวเปรี้ยว นังลูกมะม่วงไม่รักดี แรดแบบนี้ ต้องจัดการจิ้มน้ำปลาหวาน

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ไป เราไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันอีก ปล่อยฉัน ปล่อยนะ บอกให้ปล่อยไง” บัวชมพูปฏิเสธเสียงแข็ง และคิมหันต์ก็เริ่มหมดความอดทน“นี่ เงียบเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่หยุด ฉันจะจูบเธอนะ” คิมหันต์กัดกราม พร้อมกับก้มลงมากระซิบขู่ ซึ่งได้ผล เพราะนอกจากบัวชมพูจะหยุดดิ้นแล้ว เรียวปากอิ่มเต็มของเธอยังปิดสนิทลงอีกด้วย ชายหนุ่มจึงค่อยยิ้มออกมาได้ ก่อนว่าธุระของเขาต่อ“ฉันต้องไปทำงานที่แม่ฮ่องสอนวันพรุ่งนี้ และคงต้องอยู่ที่นั่นไปอีกนานเป็นปี จำเป็นต้องมีเลขาตามไปช่วยงานด้วย”ดวงตาเด็ดเดี่ยวเอาจริงของเขาบอกบัวชมพูว่าคิมหันต์ไม่ได้ล้อเล่น“ไกลขนาดนั้น ใครจะไปกับคุณ อีกอย่าง ฉันก็กำลังจะลาออกแล้วด้วย คุณไม่มีสิทธิ์มาตามจิกหัวฉันกลับไปใช้งาน”คิมหันต์ฟังแล้วโคลงศีรษะ นึกไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องพูดแบบนี้ มือสองข้างของเขาจึงเลื่อนขึ้นไปกระชับไหล่บอบบาง บังคับให้เธอตั้งใจฟังเขาให้ดี“ถ้าเธอไม่ไป ฉันจะบอกความจริงทั้งหมดกับแม่เธอว่า ความจริงแล้วเธอถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรก ทำผิดสัญญาจ้าง อยู่ไม่ครบเวลาทดลองงานด้วยซ้ำ แถมยังกุเรื่องหยุดงานไม่มีกำหนดขึ้นมาอ้างอีก... น่าเสียดายจริง ๆ เธอไม่น่าโกหกท่านแบบนั้

“แล้วทำไมฉันต้องทำอย่างนั้น ในเมื่อฉันอยากได้เธอ... มาช่วยงาน” ท้ายประโยคคิมหันต์จงใจเว้นวรรคเพื่อยั่วโมโห ซึ่งมันได้ผล บัวชมพูขึงตาใส่เขาจนนั่นแทบจะเป็นใบหน้าประจำของเธอ“ถ้าไม่อยากได้รอยช้ำแถมไปที่เบ้าตาของคุณด้วย ก็ช่วยเลิกพูดจาสองแง่สองง่ามกับฉันเสียที และฉันขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า ฉันกลับมาเพื่อทำงาน และจะตั้งใจทำงานให้คุณอย่างเต็มที่ ก็ต่อเมื่อคุณเป็นนายจ้างที่ดี ไม่คิดนอกลู่นอกทางกับฉันเท่านั้น” หญิงสาวประกาศกร้าว ส่วนเขาก็เอาแต่กอดอกมองดูเธอนิ่งในใจคิมหันต์คิดเพียงแค่ว่า เขาต้องการเธอมาเป็นเพื่อนคลายเหงาตลอดเวลาที่ต้องจมปลักอยู่ที่แม่ฮ่องสอนเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าแม่เสือสาว กลับมีความมุ่งมั่น พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเองในการทำงาน ซึ่งคงจะเป็นตามธรรมดาของพวกจบใหม่ ที่กำลังไฟแรง... อย่างนั้นแล้ว เขาก็จะให้โอกาสเธอได้ลอง“จริง ๆ ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากผู้หญิงสวยๆ อย่างเธอมากนักหรอก แต่ในเมื่ออยากช่วยงานกัน ฉันก็จะเปิดโอกาสให้” คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีสนิมคมจัดหรี่มองเจ้าของดวงหน้าสวยหวานอย่างประเมินค่าเห็นได้ชัดว่านัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื

“แหม... งั้นผมก็พลาดเป็นครั้งที่สองแล้วสิเนี่ย ยอมรับว่าสายตาคนแก่อย่างกู๋ซ่ง คงถึงคราวต้องพึ่งหมอเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้น ยินดีที่ได้รู้จักครับ พร้อมทั้งยินดีต้อนรับคุณด้วยก็แล้วกันนะ คุณเลขา” บุรุษผมสีดอกเลา หยิบยื่นไมตรีให้เธอด้วยความจริงใจ และหญิงสาวเองก็รู้สึกดีใจที่ได้พบบุคลากรคนสำคัญของภัทรกิจเวคินทร์เช่นกัน หลังจากนั้นเมื่อคิมหันต์ได้ทำความรู้จักกับบรรดาทีมงานผู้รับผิดชอบโครงการภัทรกิจฮิลล์แล้ว ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์บนเนื้อที่กว่าสามพันไร่ตามคำแนะนำของกู๋ซ่ง เจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่น ๆ ก็พากันแยกย้ายกลับ ปล่อยให้กู๋ซ่ง และผู้ติดตามอีกสองคนทำหน้าที่พาคิมหันต์ พร้อมด้วยเลขาส่วนตัว และทีมบอดีการ์ดที่นำมาโดยอาปิน เยี่ยมชมความรุดหน้าของโครงการต่อไป... ภัทรกิจฮิลล์ คืออาณาจักรพื้นที่จัดสรรแห่งใหม่ ซึ่งยึดแนวทางในการอนุรักษ์ธรรมชาติ และวัฒนธรรมควบคู่ไปกับแผนพัฒนาผืนดินให้กลายเป็นทำเลทอง...ภายในอาณาบริเวณกว่าสามพันไร่ที่ถูกถือครองโดยตระกูลภัทรกิจเวคินทร์ ที่สืบต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่น เวลานี้ได้ถูกพัฒนาให้เป็นโครงการที่พักอาศัยระดับลักซ์ชัวรี่ นอกจากบ้านพั

เธอวางกรอบรูปของมารดาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วยิ้มให้กับคนในภาพนิดหนึ่ง ก่อนทอดสายตามองไปยังระเบียงไม้กว้างด้านนอก ที่ยื่นยาวไปจนจดริมน้ำ จากนั้นก็ลุกขึ้นก้าวผ่านประตูออกมายังบริเวณที่หมายตาลำน้ำปายช่วงหน้าหนาว บัดนี้ตื้นเขินเสียจนแลเห็นพื้นกรวดทรายสีสวยด้านล่าง ลมหนาวพัดมาอีกระลอก ทว่าฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยที่กำลังแหวกว่ายอยู่กลับตรึงสายตาคนมองให้ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร“ไม่หนาวหรือไงบัวชมพู” เสียงทุ้มเข้ม ท้วงขึ้นเมื่อคิมหันต์บังเอิญเดินผ่านมาเห็นเธอนั่งแช่เท้าอยู่ริมน้ำพอดี“ก็เย็นอยู่เหมือนกันนะคะ แต่ฉันว่าอากาศกำลังสบาย แล้วนี่บ้านพักของคุณอยู่แถวนี้เหมือนกันเหรอคะ” เธอถามกลับด้วยความสงสัยหญิงสาวมองคิมหันต์ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองสีอ่อน สวมทับบนเสื้อยืดคอกลมสีขาว เรื่อยมาจนถึงกางเกงขาสั้นทรงสวยราคาแพง แม้ชายหนุ่มจะอยู่ในชุดง่ายๆ แต่ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงเลย จะว่าไป เวลาที่เขาทอดเสียงอ่อนพูดจากับเธอดี ๆ บัวชมพูยังอดใจสั่นไม่ได้ด้านคนที่เพิ่งเดินผ่านมา เมื่อถูกถาม คิ้วเข้มก็เลิกขึ้น นึกประหลาดใจในท่าทีแจ่มใสของอีกฝ่าย“ใช่... เดินเลาะไปตามสะพานนี่ไปอีกหน่อย