บททั้งหมดของ บุพเพทะเลดาว: บทที่ 41 - บทที่ 50

โดยก่อนหน้านี้ หลังจากรับประทานอาหารในวงขันโตกเสร็จ กลุ่มใหญ่ก็แตกออกเป็นสองฝั่ง เธอ ขวัญแก้ว และพ่อเลี้ยงภูพญา ชวนกันไปชมวงดนตรีสะล้อซอซึงที่บรรเลงอยู่ด้านล่าง ส่วนหนุ่มๆ ที่เหลือพากันมานั่งก๊งเหล้า จิบสาโทพื้นบ้านอยู่ที่ลานร้านค้าชุมชนหลังเรือนรับรองหญิงสาวเห็นสภาพคิมหันต์แล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา ด้วยความที่เขามีผิวขาวจัด เมื่อดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปตัวเลยยิ่งแดงเถือก แต่น่าแปลกที่ความเมา ทำให้ความเจ้าอารมณ์ร้ายกาจอย่างไร้เหตุผลของเขาแทบไม่เหลือ จะมีก็แต่นัยน์ตาสีสนิมเปล่งประกายวาวระยับ ซึ่งมันทำให้คิมหันต์น่ามองไปอีกแบบ กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดออกสองสามเม็ดเพื่อระบายความร้อน แต่ไรขนอ่อนบางที่ระบายอยู่บนนั้นล้วนทำให้สาวๆ อย่างเธอ และขวัญแก้วรู้สึกสะเทิ้นอาย ต่างฝ่ายต่างแสร้งมองไปทางอื่น อีกทั้งดวงตาคมภายใต้แนวคิ้วเข้มก็มีกระแสประหลาด ทำให้บัวชมพูไม่อาจต่อตาด้วยได้“ฝากดูแลเจ้านายของบัวด้วยนะคะเจ้า” ก่อนผละจากไป ด้วยความเป็นห่วง บัวชมพูจึงฝากฝังเขาทิ้งท้ายไว้กับเจ้าพงษ์ภมรอีกครั้ง“ครับ ด้วยความยินดี แล้วพรุ่งนี้พบกันครับคุณบัว” ฝ่ายนั้นก็ตอบกลับมาด้วยความเต็มใจเช่นกันจนเ

บัวชมพูลืมตาตื่นเมื่อได้ยินเสียงดังแปลกๆ บริเวณระเบียงริมน้ำหน้าบ้านพักของตน เธอจึงลุกจากเตียงตั้งใจมาแอบมองผ่านกระจกหน้าต่าง ไม่ลืมหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนบางเบา แล้วก็พบเข้ากับภาพคิมหันต์นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยก ในมือเขามีขวดเหล้าติดมาด้วย อดไม่ได้เลขาสาวจึงต้องเปิดประตูออกมา“คุณคิม คุณมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ มาถึงแล้วทำไมไม่กลับไปนอนที่บ้านพักของคุณ นี่มันดึกมากแล้วนะ” แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนั่งเงียบ ด้วยความเป็นห่วงกลัวเขาจะผล็อยหลับไปกลางน้ำค้าง บัวชมพูจึงรีบเข้าไปดู ครั้นก้มลงมอง ก็พบว่าคิมหันต์หลับไปจริง ๆ“คุณคิมคะ ตื่นค่ะตื่น คุณจะนอนตรงนี้ไม่ได้นะคะ น้ำค้างแรง เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” เธอเขย่าตัวเขาแล้วร้องเตือนอย่างร้อนใจ แต่อีกฝ่ายกลับบอกออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้“ฉันมาว เดินกลับม่ายไหว”“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันไปตามคนมาช่วยก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวตัดสินใจในที่สุด แต่ทว่าคิมหันต์กลับรั้งข้อมือเธอให้ล้มลงมานอนทับบนตัวเขา เนื้อตัวนุ่มหอมแนบชิดไปกับเรือนกายแข็งแกร่ง“เธอพาฉันไปเองไม่ได้เหรอ หรือจะนอนเป็นเพื่อนกันตรงนี้ ก็ได้”“นี่ปล่อยนะคุณคิมหันต์ ฉันไม่ได้กลัวคุณ

บัวชมพูเห็นเด็กชายป๋องท่าทางซุกซน วางคันเบ็ดตกปลาลงบนพื้นตามคำสั่งคิมหันต์แล้ว หนุ่มน้อยก็หันมายกมือไหว้เธอด้วยกิริยาน่าเอ็นดู หญิงสาวจึงรับไหว้แล้วส่งยิ้มหวานให้ รู้สึกเมตตาป๋องจนลืมความโกรธที่มีต่อคิมหันต์ไปชั่วขณะ“ใช่หลานกู๋ซ่งไหมคะ น่ารักจัง”“ใช่... เธออยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย ฝากป๋องไปบอกแม่ครัวสิ” คิมหันต์ถามขณะที่เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปประกอบคันเบ็ด พร้อมกับโบกมือทักทายกู๋ซ่งที่กลับมายืนคุมคนงานอยู่ไม่ไกล“ป๋องไปเถอะจ้ะ ฉันไม่สั่งอะไรเพิ่มหรอก” บัวชมพูบอกหนุ่มน้อยแก้มแดงในชุดเสื้อหม้อฮ่อมพื้นเมือง“คุณบัวไม่อยากกินข้าวต้มกุ้งควันหอมฉุยฝีมือป้าคำเหรอฮะ อร่อยนะครับ คุณคิมชอบทานแต่กาแฟไข่ดาวหมูแฮม ป๋องว่าไม่อร่อยเลยซักนิด” ป๋องกล่าวแนะนำ บัวชมพูเลยพยักหน้า“งั้นข้าวต้มกุ้งกับน้ำส้มคั้นแก้วนึงก็ได้จ้ะ ฉันเชื่อป๋อง แล้วป๋องล่ะ ทานข้าวเช้ามาแล้วหรือยัง” บัวชมพูก้มลงถาม แล้วเอื้อมมือไปแตะแก้มสีชมพูของเด็กชายที่มีเชื้อสายอีกครึ่งหนึ่งเป็นชาวไทใหญ่ อย่างอดใจไว้ไม่อยู่“ป๋องกินเรียบร้อยแล้วครับคุณบัว... คุณคิมครับที่ตกลงกับป๋องไว้อย่าลืมนะครับ ป๋องไม่อยากแพ้ไอ้ซ่าเคอ” พูดจบเด

“พาฉันไปดูตอนนี้ไม่ได้เหรอคะ ฉันลุยน้ำข้ามไปเองได้นะคะ ไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางอะไรขนาดนั้น” บัวชมพูถามอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ แต่คนฟังส่ายหน้า“อดใจเดี๋ยวเดียวนะ ข้ามน้ำไปแล้วยังต้องมีสะพานไม้ขึ้นเขาไปอีก ตอนนี้ทางค่อนข้างรก รอให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปดีกว่า สัญญาจะให้เธอขึ้นไปชมเป็นคนแรก” พูดจบก็ส่งสายตาหวานฉ่ำ แต่บัวชมพูแกล้งทำเป็นไม่เห็น เธอเสตักข้าวต้มใส่ปาก จากนั้นก็ต้องทำตาโต“โอ้โห อร่อยเหมือนอย่างที่ป๋องคุยไว้จริง ๆ ค่ะ ป้าคำเนี่ย ฝีมือเด็ดจริง ๆ” หญิงสาวชมด้วยความจริงใจ คิมหันต์มองความสดใสของเลขาสาวแล้ว รู้สึกราวกับว่าหัวใจเขากำลังถูกสะกด“นี่คุณ ไม่เชื่อฉันเหรอ มองตาค้างอยู่นั่นแหละ อยากลองชิมดูบ้างไหมคะ ฉันจะได้ไปบอกให้เขาจัดมาให้อีกที่” บัวชมพูดีดนิ้วใกล้ๆ กับใบหน้าเขา เพื่อเรียกสติให้ แต่อีกฝ่ายรีบส่ายหน้า พลางยิ้มอ่อน“ไม่ล่ะ แค่เห็นเธอยิ้ม และยอมให้อภัยฉัน ฉันก็อิ่มอกอิ่มใจ จะแย่อยู่แล้ว” คิมหันต์พูดจบก็ยกกาแฟขึ้นจิบเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ครั้นเมื่อเห็นเธอหน้าแดง เขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจ และรอจนกระทั่งบัวชมพูอิ่ม จึงได้ชวนหญิงสาวเดินลุยน้ำไปนั่งตกปลาด้วยกัน...........“พวกลื้อทำงานพลา

“โอ้โห ตัวใหญ่จัง คุณครูตกปลาครั้งแรกก็ได้ปลาแถก[1]ตัวโตแล้ว ต้นหนาวแบบนี้ เนื้อหวานนัก” ป๋องตะโกนลั่น พร้อมกับวิ่งตะลุยน้ำลงไปปลดปลาออกจากขอเบ็ด แต่ขวัญแก้วขอร้องให้เด็กชายปล่อยปลาตัวนั้นไป ยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูวางไข่ เธอจึงไม่อยากทำร้ายมัน รวมทั้งมันยังเป็นความสำเร็จครั้งแรกของเธอด้วย ซึ่งคิมหันต์ก็เห็นดีตามนั้นเพราะเจ้าปลาตะเพียนตัวเล็กตัวน้อยสามสี่ตัวก่อนหน้า เขาก็ล้วนแต่สั่งให้ป๋องปล่อยมันไปทั้งสิ้นขวัญแก้วยิ้มกับคิมหันต์อย่างสดใส นึกไม่ถึงว่าเธอจะมีโชคเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ภูพญาเห็นเหมือนคนทั้งสองกำลังสวีตกัน ก็อดไม่ได้ที่จะพยักพเยิดให้บัวชมพูมองมิตรภาพอันงดงามระหว่างเพื่อนใหม่ และเจ้านายตัวเอง แต่บัวชมพูมองได้เพียงแวบเดียวก็รีบหันมาใส่ใจตรวจทานรายละเอียดในเอกสารต่อ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกแปลกๆ ไว้ในใจฝ่ายภูพญา เขาจึงยืนกอดอกมองภาพนั้นต่อ พลางยิ้มน้อย ๆ ด้วยความสมใจ“ถ้าขวัญแก้วมีแฟนเสียทีก็ดีเหมือนกันนะครับ จะได้มีความสุขแบบหวานๆ กับเขาบ้าง ทุกวันนี้วันๆ สนใจแต่เรื่องของเด็ก ๆ เห็นบอบบางแบบนี้คุณบัวเชื่อมั้ยครับว่าเธอเคยขี่มอเตอร์ไซค์ลุยทางโคลนขึ้นดอยไปเยี่ยมลูกศิษย์ชาวเขาที่ป่