บททั้งหมดของ บุพเพทะเลดาว: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ให้ยังไง มันก็เป็นเรื่องแย่สำหรับฉันอยู่ดี เธออย่าทำเหมือนรู้ทุกอย่างไปหน่อยเลย” ท้ายประโยคคิมหันต์พาล ตะกอนอารมณ์ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย จนทำให้เขาเผลอเอ่ยประโยคระบายความหงุดหงิดออกมา “เธอใส่ใจสังเกตสังกาฉันดีขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าสนใจจะเป็นมากกว่าเลขาให้ฉันแล้ว ถ้าอยากเปลี่ยนใจขึ้นมาล่ะก็ บอกได้ทุกเวลาเลยนะ ฉันรออยู่เสมอ” คนรูปหล่อแกล้งยั่ว ดวงตาสีสนิมคมจัดเปล่งประกายสมใจ ที่ได้เห็นอารมณ์สุนทรีของเธอสะดุดลงเช่นเดียวกับเขาเหมือนกัน“คุณนี่มันมีพรสวรรค์ทำให้คนเกลียดได้ไม่เลือกเวลาจริง ๆ กรุณาอย่าพูดมั่วๆ ที่ฉันบอกไปน่ะ เพราะหวังดีกับคุณหรอก แต่เห็นได้ชัดว่าคนพาลอย่างคุณ ไม่คู่ควรกับความหวังดีเลยซักนิด” พูดจบ บัวชมพูก็ตั้งท่าจะลุกหนี แต่ถูกคิมหันต์รั้งข้อมือไว้เสียก่อน“หวังดีงั้นเหรอ มาหวังดีกับฉันทำไม ท่าทางเธอเกลียดขี้หน้าฉันจะตาย อยากยั่ว สมน้ำหน้า หรือลองใจ ไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ฉันเจ็บใจจนจะคลั่งตายอยู่แล้ว” เจ้าของร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนตาม มือหนาหนักกระชับข้อมือบางไว้มั่น ดวงตาสีสนิมของเขาแฝงแววเจ็บปวด นาทีนั้นเอง บัวชมพูจึงมองคิมหันต์ต่างไปเธอสัมผัสได้ว่าเขากำลังอยู่ในช่ว

แหวกม่านหมอกงาม ยามหนาวสุดเหนือบัวตองเหมือนทองผาเจือ งามเหลือจะพรรณนา อ้อมกอดขุนเขาแม่สะเรียงดังเวียงเทวา สลับซับซ้อนเสียดฟ้า ประหนึ่งว่าวิมานฉิมพลี บัวชมพูได้ยินเสียงเพลงล้านนา บรรเลงด้วยเครื่องสายสะล้อ ซอซึงครวญแผ่วมาตามลมก็พยายามมองหาที่มาของเสียง ส่วนคิมหันต์นั้น พอลงจากรถพร้อมกับเธอได้ เขาก็มัวแต่จับมือทักทายกับบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ภายในงานจึงไม่ทันได้สนใจอะไรต่อเมื่อว่าง และหันมาเห็นหญิงสาวที่ยืนข้างๆ กำลังทำท่าเหมือนมองหาสิ่งใดอยู่ จึงได้เอ่ยถาม นัยน์ตาคมเปล่งประกายระยับอย่างพึงใจ เมื่อเห็นเลขาของตน สวยสะพรั่งอยู่ในเดรสเข้ารูปสีกลีบบัวคอปาด เผยให้เห็นลาดไหล่กลมกลึง“มองหาอะไรอยู่งั้นเหรอคุณเลขาคนสวย” คนรูปหล่อตีหน้ายิ้มแกล้งยั่ว เธอเลยหันมามองค้อน“ไม่ต้องมาปากหวานกับฉันเลยค่ะ ฉันไม่หลงกลคุณหรอก” หญิงสาวประชด คิมหันต์ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาจึงแค่หัวเราะร่วน“เธอสวยจริง ๆ คืนนี้ สวยหวานกว่าวันที่ทำงานเป็นนักร้องในบาร์ของพอลลีนวันนั้นอีก แต่ครั้งนั้นก็สวยเปรี้ยว เซ็กซี่เป็นบ้า ทำเอาฉันเพ้อติดกันไปหลายคืน”คราวนี้บัวชมพูนึกอยากหาอะไรมาทุ่มใส่หน้าเขาจริง ๆ หญิงสาวถอนหายใจอย่างร

“คุณบัวชมพูชอบเพลงล้านนาหรือครับ ผมสังเกตเห็นว่าคุณน่าจะชอบเพลงที่เล่นเมื่อครู่นี้” เจ้าพงษ์ภมรถามเธอด้วยสีหน้ายิ้มๆ และหญิงสาวก็รีบพยักหน้าตอบรับด้วยความตื่นเต้น“ใช่ค่ะ ฉันชอบเสียงเพลงที่มีเสียงเครื่องดนตรีพื้นบ้านรวมอยู่ด้วย รู้สึกราวกับว่าสามารถสัมผัสได้ถึงวิถีชีวิตของผู้คนท้องถิ่น ดูเพ้อเจ้อไปหน่อยใช่ไหมคะ แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ” บัวชมพูบอกอย่างอายๆ แต่คิมหันต์กลับเชื่อเธออย่างสนิทใจ เพราะเมื่อบ่ายบัวชมพูก็เพิ่งแสดงให้เขากับกู๋ซ่งได้เห็นว่า เธอคนนี้มีสายตาที่มองทุกอย่างด้วยความลึกซึ้งเพียงใด แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่เขาคนเดียว ที่เห็นความพิเศษนี้“คุณคิมโชคดีมากนะครับที่มีเลขาสวย แถมยังมองอะไรด้วยสายตาที่ละเอียดอ่อน” ดวงตาดำจัดเป็นประกายขณะกล่าวชม นั่นจึงยิ่งทำให้คิมหันต์รู้สึกขุ่นเคือง“เอ... ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับ ว่านั่นจะใช่คุณสมบัติของเลขาที่ดีหรือเปล่า เอาเป็นว่าแค่ดื้อน้อยลงกว่านี้ ผมก็พอใจแล้ว” ประโยคนั้นเหมือนคิมหันต์จงใจดักคอเจ้าพงษ์ภมรกรายๆ แต่คนที่ไม่รู้อะไรอย่างบัวชมพูกลับหันมามองเขาตาเขียว“ฉันจะดื้อเฉพาะกับบางคนเท่านั้นล่ะค่ะ... เอ

“นี่คุณคิม... คุณควรจะอยู่ร่วมพิธีกับแขกผู้ใหญ่บนเรือนรับรองนะคะ คุณแวบลงมาแบบนี้ ฉันเกรงว่ามันจะไม่เหมาะ” หญิงสาวเตือนเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ฝ่ายนั้นยังทำเฉย ดวงตาเยือกเย็นจ้องมองไปยังหนุ่มหล่อเจ้าสำอางอย่างไม่เกรงใจ จนภูพญาชักทำสีหน้าไม่ถูก“เก็บประโยคนี้ไว้บอกตัวเองเถอะ ฉันจ้างเลขาให้มาช่วยงานนะ ไม่ได้จ้างให้มาเที่ยวหว่านเสน่ห์” ประโยคนี้คิมหันต์เลือกที่จะก้มลงกระซิบบอกบัวชมพูเฉียดแก้มนวลของเธอ เล่นเอาหญิงสาวหน้าเสียภูพญาเห็นอย่างนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้านายของเธอคงหวงก้าง ใจเขาอยากจะยั่วให้อีกฝ่ายคลั่ง แต่เกรงใจคนกลางเพราะเธอคงจะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ดูเหมือนจะไม่ชอบหน้าเจ้านายตัวเองเท่าไรเช่นกัน เขาจึงวางใจที่จะพาตัวเองถอยออกมาก่อน...เพื่อตั้งหลักใหม่ แล้วค่อยหาโอกาสใกล้ชิดเธออีกครั้ง“เอาเป็นว่า ถ้าวันนี้คุณบัวชมพูยังไม่สะดวก ไว้ครั้งหน้าเราพบกัน ผมจะพาคุณไปเยี่ยมชมสินค้าขึ้นชื่อของที่นี่จนถึงแหล่งผลิตเลย รับรองคุณต้องชอบแน่ แล้ววันหยุดผมจะไปรับนะครับ” พูดแบบมัดมือชกจบ ก็ส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวโดยที่บัวชมพูยังมีสีหน้างงๆ “คุณรู้เหรอคะว่าฉันพักอยู่ที่ไหน

“สวัสดีค่ะทุกคน สวัสดีค่ะเจ้าพงษ์ภมร และสวัสดีค่ะคุณคิมหันต์” ท้ายประโยคเธอหันมาไหว้เจ้านายของบัวชมพู พร้อมรอยยิ้มหวาน “เมื่อครู่ ขวัญรำผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง ต้องขออภัยทุกคนด้วยนะคะ” ขวัญแก้วกล่าวทักทายแขกทุกคนอย่างเป็นกันเอง ส่วนท่านผู้ว่าโสภณก็มองบุตรสาวของตนด้วยความภูมิใจ“คุณรำผิดด้วยเหรอ ผมไม่ทันสังเกตเลย รู้แค่ว่าฟ้อนกินรีชุดนี้ ทำให้ผมประทับใจมาก” คิมหันต์เอ่ยชมอย่างไม่คิดอะไร โดยหารู้ไม่ว่าสายตาคมเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศของตน ที่มองสบมายังดวงตากลมโตของขวัญแก้วนั้น ทำให้หญิงสาวรู้สึกสะเทิ้นอาย โดยเฉพาะบัวชมพู เห็นเขาทำตาหวานใส่สาวอื่นแล้วพานหมั่นไส้“ขวัญแก้ว เป็นลูกสาวคนเดียวของผมครับ เสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก ผมเลยกลัวว่าแกจะกระโดกกระเดก เพราะมีพ่อเลี้ยงดูคนเดียว ก็เลยจับเรียนนาฏศิลป์เสียเลย โชคดีที่ขวัญเอง เขาก็ชอบด้านนี้เหมือนกัน ดังนั้นพอผมย้ายมาประจำที่นี่ก็เลยได้เขาช่วยอีกแรง ช่วยสืบทอดศิลปะท้องถิ่นของที่นี่ให้คงอยู่ อ้อ แล้วก็ยังมีพ่อเลี้ยงภูพญา ซึ่งกำลังรำโตให้เราดูอยู่ตอนนี้อีกคน ที่ร่วมด้วย”คำบอกเล่านั้น ทำให้ทั้งบัวชมพู และคิมหันต์ต้องมองหน้ากัน“ว่าย