Todos los capítulos de Parausan Ni Ninong (SPG): Capítulo 121 - Capítulo 127

“Good afternoon,” batî niya. Ang boses niya... ang pamilyar na boses na iyon na gabi-gabi kong naririnig sa aking mga panaginip.Nakatitig lang ako sa kaniya habang halos manghina ang aking mga tuhod. Napaawang ang aking mga labi, ngunit walang lumabas na kahit anong salita sa aking lalamunan. Nangangatog ang buong katawan ko sa matinding gulat at emosyon.“Ma'am?” tawag ng foreman sa akin, tila nag-aalala sa aking biglang pagkatulala.Napakurap ako at nagmamadaling huminga nang malalim para lang hindi ako mahimatay sa kanilang harap. “S-Sorry...”Tumango ang lalaki habang nananatili ang banayad na ngiti sa kaniya labi. “I’m Ali.”Ali. Hindi Alaric, kundi Ali. Pero ang kaniyang mukha, ang mga mata, ang panga, at ang paraan ng pagngiti niya, lahat ay pamilyar.Diyos ko, siya talaga ito. Si Alaric.Buhay siya at nandito sa mismong harap ko. Tatlong taon ko siyang hinintay at iniyakan gabi-gabi habang sinusubukang tanggapin na baka hindi na siya kailanman babalik. At ngayon, nakatayo si

Hindi na lang ako umimik. Hindi niya ako maalala at hindi ko siya pipilitin. Hindi ko siya hahabulin sa gitna ng site na ito para sabihing ako ang babaeng minahal niya nang sobra. Hindi ko siya pipilitin na alalahanin si Nancy o bumalik sa dating buhay na halos sumira sa kaniya.Kung ito ang bagong buhay na ibinigay sa kaniya ng tadhana, isang simpleng buhay na malayo sa gulo ng kaniyang pamilya, then maybe I had to respect it. Kahit masakit at kahit pakiramdam ko ay pinipiga ang aking puso sa bawat segundong nakatitig ako sa kaniya nang walang karapatang yakapin siya.“Ma'am Nica?” napatingin ako sa kaniya nang marealize kong matagal na pala akong nakatitig.Ali was looking at me with a soft, concerned smile. “Your eyes are watery.”Mabilis kong pinahid ang gilid ng aking mata gamit ang dulo ng aking daliri. “Dust... Masyadong maalikabok dito sa site.”“Dust?” tanong niya habang bahagyang nakatagilid ang ulo.Tumango ako at pinilit na huwag manginig ang boses. “Yes. Dust.”Tumawa siy

Nagtawanan ang ibang mga trabahador sa paligid habang nararamdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi.“Work,” utos ko sa kanila habang pinipilit magtunog seryoso.“Yes, ma'am,” mabilis na sagot ni Ali, pero nananatili pa rin ang pilyong ngiti sa kaniyang labi.By lunchtime, nagtipon-tipon ang lahat sa ilalim ng temporary tent sa tabi ng construction site. Simple lang ang tanghalian, kanin, manok, gulay, at ilang bottled drinks. Umupo ako sa isang maliit na plastic table at magbubukas na sana ng pagkain nang biglang lumapit si Ali at naglagay ng malamig na bote ng tubig sa aking harap.“Inom kayo, ma'am. Masama kapag kulang ng tubig ang katawan.”“I have water.”“That's warm,” turo niya sa dala kong bote.Tinitigan ko ang aking tubig at narealize na mainit nga iyon dahil sa bilad sa araw. “I can drink it.”“But you shouldn't.” Kumuha pa siya ng isa pang mas malamig na bote mula sa cooler at inilagay muli sa harap ko. “Here.”“Thank you.”Umupo siya sa bakanteng upuan sa aking tapat.