My Ruthless Billionaire Ninong のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

“Yes, we'll continue...” sagot ko naman.I continued discussing the main staircase and the support columns with him, trying to keep my distance and my tone professional, but Ali kept finding tiny details to question. He was so incredibly persistent. Every time I answered a technical concern, he would weave in a small joke or a playful tease that broke my strict facade.Si Brea patingin-tingin sa akin lalo na kapag natatawa ako. Wala na. Halata na ako. Ready na ako sa tanungan niya.“Ali…” saway ko nang binuksan niya na naman ang usapan tungkol sa mga bintana.“Hmm?”“Magdi-dinner pa ako.”“Ah, sorry,” napabuntong-hininga siya sa kabilang linya, tila tunay na nahihiya.“It's okay. Ano iyong sa windows?”Nang i-send niya ang panibagong design sa akin, pinag-aralan ko ng mabuti ang ginawa niya. The design was honestly brilliant, extended shades and all. But every time I praised him, he would drop another playful line that made my heart leap into my throat.Dahan-dahan akong lumipat sa sa

“Naku, Ma'am Nica, nagtatampo yata sa'yo si Engineer Ali.”Napatingin ako sa foreman na may malawak at nakalolokong ngiti sa labi habang masiglang hawak ang kaniyang clipboard.“Ha? Bakit naman po siya magtatampo sa akin?” wala sa sariling tanong ko. I was trying to sound casual kahit na pabilis nang pabilis ang tib0k ng puso ko.Stay calm, Nica. Be professional.“Eh kasi mula kanina pa, hindi ka niya nilalapitan,” bulong sa akin ng foreman habang iminumuwestra ang kaniyang baba sa kabilang bahagi ng construction site.Napatingin ako sa lugar na kaniyang itinuro. Naroon nga si Ali, seryosong kausap ang dalawang workers habang may hawak na malaking blueprint. Kitang-kita ko ang brusko niyang balikat sa suot na t-shirt at ang pagkunot ng kaniyang noo habang nagpapaliwanag. Paminsan-minsan ay may itinuturo siya sa blueprint gamit ang dulo ng kaniyang ballpen, pero kahit isang beses ay hindi man lang siya tumingin sa direksyon ko.Mukhang nagtatampo nga siya.“Baka busy lang,” mahina kong

“Here,” tinuro ko ang isang section sa gilid.“Ah,” sang-ayon niya habang pinagmamasdan ang tinuro ko.“Kapag nilagay mo rito, mas magiging accessible sa service area.”Tumango siya nang ilang beses. “Okay, tama ka.” Then he looked up and met my eyes directly. “Can you stay for a while?”“Why?” Nagtatakang tanong ko.“I want to finish this revising part now.”“Then finish it.”“Your opinion helps,” mahinang usal niya habang nakatitig sa akin.Napatingin ako sa kaniya, sinusubukan siyang hulihin. “Compliment ba 'yan?”“Fact,” mabilis niyang sagot nang walang pag-aalinlangan.I smiled softly. “Fine.”Naupo kami sa dalawang plastic chairs sa tabi ng table. At tulad no'ng magkatawag kami, nagsimula na naman kaming mag-usap at magpalitan ng ideya. Pero this time, habang lumalalim ang hapon, hindi na lang tungkol sa blueprint ang lumalabas sa bibig niya.“Ma'am Nica?”“What?” tanong ko habang nagtatala sa notepad.“Mahilig ka ba sa coffee?” napatingin ako sa kaniya nang itanong niya iyon ou

Natigilan ako nang bigla niyang hawakan ang aking pulsuhan. Nanuot sa balat ko ang init ng kamay niya.“Gusto mo bang sumama sa akin?” tanong niya.Napatingin ako sa kamay niyang mahigpit pero maingat na nakahawak sa akin, bago unti-unting umangat ang tingin ko sa kaniyang mukha. Nakatitig siya nang diretso sa akin, walang pilyong ngiti, at walang halong biro, it was pure sincerity, no malice intention.“Sa bahay mo?” halos pabulong kong tanong.Tumango siya. “Yes, kung okay lang sa'yo.”Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tib0k ng puso ko. Hindi ko naman dapat maramdaman iyon. Isang simpleng pag-aaya lang naman ito ng isang kasama sa trabaho. Pero iba ang epekto sa akin ng simpleng pag-aaya niya. Parang may kung anong kuryenteng dumaloy sa dibdib ko.Should I go?“Sure ka?” nagaalinlangan kong tanong.“Why not?” He tilted his head.“Baka makaabala ako sa inyo.”He smiled softly, the corners of his eyes crinkling. “Hindi naman.”“Sigurado?”“Yes, Nica.”Muli niya akong tinawa

He smiled awkwardly, rubbing his nape. “Okay. Nica. Hayaan mo na 'yan, kaya ko na 'to.”“I can help,” giit ko sabay sabon sa plato.“Hindi mo naman kailangang gawin lahat ng gawaing bahay dito. Bisita ka pa rin.”“Neither do you. Nagtrabaho ka na sa site buong araw, tapos magluluto at maghuhugas ka pa rito?”Nagkatinginan kaming dalawa nang ilang segundo. At sa gitna ng maliit na kusinang iyon, pareho kaming nagpakawala ng mahinang tawa.Maya-maya pa, matapos naming maglinis, tinulungan niya ang kaniyang ina na makalipat sa kama sa loob ng silid nito para makapagpahinga. Ako naman ay naghintay sa maliit na sala habang pinagmamasdan ang ilang lumang larawan sa dingding. Nang makabalik siya sa sala, may dala siyang maliit na unan at malinis na kumot.“Okay na siya, nakatulog na,” balita niya.“Mabuti naman kung ganun.” Nginitian ko siya.“Thank you,” mahina niyang usal.“For what?” Napataas ang kilay ko.“Sa pagtulong sa kaniya… at sa akin.”“Wala 'yon. Nag-enjoy nga ako eh.”Umupo siya