All Chapters of My Ruthless Billionaire Ninong: Chapter 141 - Chapter 150

Natawa siya nang mahina sa pakiusap ko. “Takot ka talaga sa dilim?”“Hindi ako takot!” giit ko.Ano ba 'yan! Mukhang aasarin pa ako ng lalaking 'to! Kung samahan na lang kaya niya ako para matapos na 'to. Ang lagkit kasi talaga ng pakiramdam ko!“Then why are you asking me to stay?”“Ang dilim kasi masyado sa labas!”He smiled gently. “Okay. Sasamahan kita.”“Pero huwag kang umalis ha? Diyan ka lang sa labas ng pint0,” banta ko sa kaniya.Napangiti siya nang mas malawak. “I won't. I'll stay right here.”Pumasok ako sa loob ng maliit na banyo at isinara ang pint0. Pero habang nagtatanggal ako ng damit at nagbubuhos ng tubig, hindi pa rin mawala ang kaba ko sa mga tunog sa labas.“Ali?” sigaw ko mula sa loob.“Okay ka lang diyan?” mabilis niyang sagot mula sa labas ng pinto.“Yes!” ilang segundong katahimikan ang lumipas. “Ali?”“Hmm?”“Dyan ka lang ah!”“I'm right here. Nakasandal ako sa pint0.”“Promise?”“Promise, Nica.”Napangiti ako sa gitna ng malamig na banyo. “Okay.”Nagsimula a

“Dinala mo pa talaga ang babae na ’yon dito? Dahil ano? Kayo na?!”Nanigas ako sa mismong kinatatayuan ko sa loob ng kwarto matapos marinig ang matinis at nanginginig sa galit na boses ng isang babae mula sa sala.I know that voice. Hindi ako pwedeng magkamali sa boses na 'yon.Hindi ko alam kung lalabas ba ako para harapin siya o maghihintay muna rito sa loob. I felt like she was about to explode. Mabilis na bumalot ang kaba sa dibdib ko habang nakahawak sa malamig na doorknob. Pero bago pa ako makapagdesisyon kung ano ang gagawin, narinig ko na ang pamilyar at malamig na boses ni Ali.“Azi, what are you doing here?” tanong niya, halatang walang pagtanggap sa boses.“I came to bring you breakfast!” sagot ng babae, halatang nagtatampo at may halong gigil. “Hindi ako makapaniwala sa'yo, Ali! This is not you!”“Hindi kita pinapunta rito,” matigas at deretsahang tugon ni Ali.“Because you weren't answering my calls! Nag-alala ako tapos makikita ko na may ibang babaeng natulog dito?!” bu

Napakurap ako sa gulat. “Bakit?”“Anong bakit?! Bakit hindi ka umuwi kagabi?! Hindi ka man lang nag-iwan ng note o nag-text!” sermon niya.Napatingin ako sa kaniya nang may halong paghingi ng paumanhin. “Brea…”“Don't 'Brea' me, Nica!” Napataas ang kaniyang kilay at lumapit sa akin. “Alam mo ba kung anong oras na ako natulog kakahintay at kakaisip sa’yo?! Tinawagan kita nang ilang beses pero nakapatay ang phone mo!”“Sorry, naubusan kasi ako ng battery kagabi…”“Sorry?!” Lumapit pa siya at hinawakan ang dalawa kong balikat. “Akala ko kung ano nang nangyari sa’yo sa kalsada! Akala ko napahamak ka na!”Umiling ako at hilaw na ngumiti. “Wala, okay lang ako.”“Then where were you the whole night?” giit niya. “Pasalamat ka hindi nagtanong si Nancy at mukhang naiintindihan niya ngayon na may trabaho ka.”Napabuntong-hininga ako nang malalim. Pakiramdam ko ay hindi ko na kayang itago pa sa kaniya ang katotohanan dahil sasabog na ang dibdib ko sa dami ng emosyon. Umupo ako sa gilid ng sofa at

Nanlaki ang mga mata ko sa direktang tanong niya. “Hindi ah! Bakit naman ako magseselos?!”Tumawa siya nang mahina, a warm sound that made my chest tighten. “Okay, sabi mo e.”“Hindi talaga ako nagseselos!”“Sige na, hindi na.”“Stop smiling like that!”“Hindi naman ako nakangiti ah,” depensa niya pero mas lalo pang lumapad ang ngiti niya.“You are!”Mas lalo siyang natawa sa reaksyon ko habang napapailing.Samantala, napatingin si Brea sa aming dalawa. Kitang-kita ko ang pigil na pigil niyang ngiti at ang pagtaas ng kaniyang mga kilay habang pinapanood kami.Sinamaan ko siya ng tingin. “Don't say anything, Brea.”“Wala naman akong sinasabi ah,” maang-maangan niyang sagot habang tumatawa nang mahina.Bago pa kami makapag-usap muli nang mas matagal, narinig na naman namin ang tawag ng mga manggagawa mula sa gilid.“Engineer Ali, dito ka muna! Tikman mo 'tong dala ni Ate Azi!”“Engineer, may extra rice pa rito!”Natawa si Ali at kumaway sa kanila. “Eto na, papunta na!” Paalam niya sa am

Nancy's POVI don't remember the first time my Daddy met my Mommy. I was way too young back then. Halos hindi ko na rin maalala. Actually, there were whole chapters of my childhood that Mommy rarely talked about because they held too much pain. Hindi rin naging maganda iyong simula nila, pero sa huli sila pa rin ang nagkatuluyan.I only knew the basic story: Daddy disappeared from our lives for three painful years after a terrible accident. He lost his memories, lived a completely different life as an engineer named Ali, and somehow, by some magical twist of fate, he found his way back to Mommy's arms.I also knew that when Daddy first came back, he wasn't exactly the same man from the old photo albums. He was Ali, simple, energetic, and playful. Not just the cold, powerful CEO Alaric. But eventually, he seamlessly became both. Hindi man ganap na bumalik ang lahat ng alaala ng kaniyang nakaraan, ang pagmamahal niya para sa aming dalawa ni Mommy ay bumalik nang higit pa sa sapat. And t