FAZER LOGINNapatigil ako sa pagkilos, at natigilan din siya. For one second, neither of us moved. His eyes met mine, and there was something in his expression, something so familiar that it made my chest tighten with a bittersweet ache.Bahagya siyang humakbang pabalik. “Okay.”Nilunok ko ang kaba sa aking dibdib. “Thank you.”He smiled softly. “You're welcome.”Mabilis akong tumalikod dahil ayaw kong makita niya ang aking mukha. I was smiling, and a part of me hated that I was enjoying this. Maybe because for three long years, I had been carrying nothing but grief. Every single day, I remembered Alaric and missed him terribly. At ngayon, ang lalaking kamukha niya ang muling nagpapatawa sa akin.Maybe it wasn't wrong. Maybe it was okay to feel something, not complete love yet, but just a harmless, quiet spark. Something I could pretend meant nothing for now.“Ma'am?” tawag niya ulit mula sa likuran.Lumingon ako habang nakatayo siya ilang hakbang ang layo. “Hmm?”He smiled slyly. “Why are you sm
Nagtawanan ang ibang mga trabahador sa paligid habang nararamdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi.“Work,” utos ko sa kanila habang pinipilit magtunog seryoso.“Yes, ma'am,” mabilis na sagot ni Ali, pero nananatili pa rin ang pilyong ngiti sa kaniyang labi.By lunchtime, nagtipon-tipon ang lahat sa ilalim ng temporary tent sa tabi ng construction site. Simple lang ang tanghalian, kanin, manok, gulay, at ilang bottled drinks. Umupo ako sa isang maliit na plastic table at magbubukas na sana ng pagkain nang biglang lumapit si Ali at naglagay ng malamig na bote ng tubig sa aking harap.“Inom kayo, ma'am. Masama kapag kulang ng tubig ang katawan.”“I have water.”“That's warm,” turo niya sa dala kong bote.Tinitigan ko ang aking tubig at narealize na mainit nga iyon dahil sa bilad sa araw. “I can drink it.”“But you shouldn't.” Kumuha pa siya ng isa pang mas malamig na bote mula sa cooler at inilagay muli sa harap ko. “Here.”“Thank you.”Umupo siya sa bakanteng upuan sa aking tapat.
“Ayan, ma'am, para hindi kayo mapuwing kakatitig sa akin,” nakangiting usal niya.Napakurap ako sa ginawa niya. Ang lapit ng mukha niya sa akin, sapat na para maaninag ko ang maliliit na alikabok sa kaniyang pisngi. He was already wearing his own safety glasses, yet he still found another pair and carefully placed them over my eyes.Dahan-dahan kong hinawakan ang frame niyon. “Thank you.”“You're welcome,” nakatitig niyang sagot habang nananatili ang matamis na ngiti sa kaniyang labi.That smile, God, my heart knows that smile by heart. Hindi man eksaktong katulad ng dati, ngunit sapat na para muling kumirot ng matinding sakit at pangungulila sa aking dibdib.“Bakit lagi kang nakangiti?” tanong niya nang mapansin ang pagtitig ko.Mabilis akong umiling. “Wala.”“Sure?”“Yes.” Nag-iwas na lang ako ng tingin.Pinanliitan niya ako ng mga mata habang pinag-aaralan ang mukha ko. “Parang may iniisip kayo.”“I'm thinking about the project,” dahilan ko.“Really?”“Yes.”“Hindi tungkol sa akin?
Hindi na lang ako umimik. Hindi niya ako maalala at hindi ko siya pipilitin. Hindi ko siya hahabulin sa gitna ng site na ito para sabihing ako ang babaeng minahal niya nang sobra. Hindi ko siya pipilitin na alalahanin si Nancy o bumalik sa dating buhay na halos sumira sa kaniya.Kung ito ang bagong buhay na ibinigay sa kaniya ng tadhana, isang simpleng buhay na malayo sa gulo ng kaniyang pamilya, then maybe I had to respect it. Kahit masakit at kahit pakiramdam ko ay pinipiga ang aking puso sa bawat segundong nakatitig ako sa kaniya nang walang karapatang yakapin siya.“Ma'am Nica?” napatingin ako sa kaniya nang marealize kong matagal na pala akong nakatitig.Ali was looking at me with a soft, concerned smile. “Your eyes are watery.”Mabilis kong pinahid ang gilid ng aking mata gamit ang dulo ng aking daliri. “Dust... Masyadong maalikabok dito sa site.”“Dust?” tanong niya habang bahagyang nakatagilid ang ulo.Tumango ako at pinilit na huwag manginig ang boses. “Yes. Dust.”Tumawa siy
Hindi ko alam kung bakit parang may kumurot sa aking puso hanggang sa hindi ako makahinga. He didn't remember Nancy, our daughter. Of course, paano niya maalala kung pati ang kaniyang sariling nakaraan at ako ay hindi na rin niya kilala?Matapos ang tatlong taon, nakaramdam ako ng panibagong uri ng takot na mas matindi kaysa noong inisip kong patay na siya. What if he really had no memories of us? What if the man in front of me was physically Alaric, but emotionally someone completely different?“Ma'am?” napatingin ako sa kaniya nang mabulabog ang aking pag-iisip. “Hmm?”“Okay ka lang?” punong-puno ng pag-aalala ang kaniyang mukha.“Yes.”“Sure?”I forced a professional smile. “I'm fine. Napudpod lang ang mata sa init.”He studied my face for a moment before nodding slowly. “Okay.”Pagdating namin sa maliit na site office, inilatag ko ang architectural plans sa ibabaw ng wooden table. Lumapit siya at yumuko roon para kumuha ng ballpen mula sa vest pocket.For the next few minutes, na
“Good afternoon,” batî niya. Ang boses niya... ang pamilyar na boses na iyon na gabi-gabi kong naririnig sa aking mga panaginip.Nakatitig lang ako sa kaniya habang halos manghina ang aking mga tuhod. Napaawang ang aking mga labi, ngunit walang lumabas na kahit anong salita sa aking lalamunan. Nangangatog ang buong katawan ko sa matinding gulat at emosyon.“Ma'am?” tawag ng foreman sa akin, tila nag-aalala sa aking biglang pagkatulala.Napakurap ako at nagmamadaling huminga nang malalim para lang hindi ako mahimatay sa kanilang harap. “S-Sorry...”Tumango ang lalaki habang nananatili ang banayad na ngiti sa kaniya labi. “I’m Ali.”Ali. Hindi Alaric, kundi Ali. Pero ang kaniyang mukha, ang mga mata, ang panga, at ang paraan ng pagngiti niya, lahat ay pamilyar.Diyos ko, siya talaga ito. Si Alaric.Buhay siya at nandito sa mismong harap ko. Tatlong taon ko siyang hinintay at iniyakan gabi-gabi habang sinusubukang tanggapin na baka hindi na siya kailanman babalik. At ngayon, nakatayo si
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa







