บททั้งหมดของ My Ruthless Billionaire Ninong: บทที่ 111 - บทที่ 120

Kahit medyo naiilang, lumapit ako sa tabi ni Alaric para makita sa camera. “Yes, sir. Good evening.”Biglang nanlaki ang mga mata ni Mr. Bonifacio nang makita kaming magkasama sa iisang frame, sa ganitong oras ng gabi. “Oh. You two are together?”Mabilis kaming nagkatinginan ni Alaric. Bigla kong naramdaman kung gaano kami kadikit sa isa't isa sa harap ng camera.“About the contract changes—” mabilis kong panimula para maiba ang topic.“I know, Ms. Fortalejo,” sansala sa akin ni Bonifacio, may bahagyang ngiti sa labi. “I just didn't expect you two to be working together at this hour. Napakasipag.”Nakahinga ako ng maluwag. Akala ko kasi kung anong sasabihin niya.“We had to revise some crucial terms before sending it to you,” paliwanag ni Alaric, maintaining his composure.Tumango-tango si Bonifacio. “I reviewed the document you sent. Everything looks solid, but there are just a few minor details I want to clarify.”For the next few minutes, puro negosyo lang ang pinag-usapan namin. N

“You already know the answer, Nica.”Parang may kung anong mabigat na bagay na biglang humampas sa dibdib ko. I should be happy, right? Bakit hindi niya masabi ng diretso? Was he hesitating? Nanigas ako sa kinalalagyan ko, halos hindi makahinga habang nakatitig sa mga mata niya.Gusto kong magtanong. Gusto kong marinig mula mismo sa bibig niya, nang walang pag-aalinlangan, ako ba? Ako ba talaga ang dahilan?Ngunit bago pa man kumawala sa bibig ko ang mga salitang gusto kong itanong, umalingawngaw ang matinis na ringtone ng phone niya. Naglaho ang tuwa sa mukha ni Alaric at napalitan ng mabilis na pagkunot ng noo habang nakatitig sa screen.“It's my mother,” mahina niyang sabi.Agad na nagbago ang buong awra niya, nawala ang pagiging relaxed at naging tensyonado. Pinindot niya ang answer button at itinapat ito sa tainga niya. “Mom?”Tungkol na naman ba ito kay Violet? Kailan ba titigil ang babaeng 'yon?Tahimik lang siya habang nakikinig. Pero sa bawat segundong lumilipas, unti-unting

“Yes?” simpleng sagot niya mula sa kabilang linya.“Where's Alaric? Bakit ikaw ang nakahawak ng phone niya?”“He's busy right now, Nica. He's inside with his family.”“Can I talk to him? Kahit sandali lang.”“Why?” malamig niyang tanong. “Don't tell me hinahabol mo? Gusto mong magmakaawa na balikan ka niya?”Napakunot ang noo ko, ramdam ang panunuyo ng lalamunan ko. “I just want to know if his mother is okay. Nag-aalala ako.”Nagkaroon ng maikling katahimikan sa kabilang linya. Naririnig ko ang banayad na pagbuntong-hininga ni Violet. “You don't need to worry about him, Nica.”“What do you mean?”“Learn to respect his family, Nica,” dahan-dahan ngunit madiin niyang sabi.Nanlamig ang buong katawan ko, parang sinaks4k ang dibdib ko. “I'm only asking because I care—”“You're not his wife,” putol niya sa akin. “At lalong hindi ka pamilya. Hindi ka rin girlfriend.”Napapikit ako nang madiin. Pakiramdam ko bawat salita niya ay parang latigo na humahagupit sa akin. “I know that.”“Then don'

Alaric's POV“I'm sorry, Nica, pero mas kailangan ako ng pamilya ko ngayon.”Nakatitig lang ako sa sent message sa screen ng phone ko. I quickly typed it as I walked down the hallway, barely giving myself time to think or feel the weight of every word.I hated sending that message. Pûta, alam kong magmumukha na naman akong walang kwenta sa paningin niya. Alam kong magdududa na naman siya. Pero pinatawag ako ng daddy ko. Emergency daw. At kapag ang matanda na ang nag-demand, walang lugar para sa “mamaya na” o “abala ako.”I shoved the phone into my pocket at pabalang kong itinulak ang pint0 ng private dining room kung saan itinakda ng tatay ko ang biglaang pagtitipon ng pamilya.Mommy is recovering kaya wala siya. He took the advantage of it para makausap niya kaming lahat, ako, si Dax at mga pinsan ko, kahit mga asawa nila. Alam nila ang patakaran ng isang Montefalco.Just as I expected, nandoon na si Dax, nakaupo sa tapat ni dad. Halatang hindi rin komportable at parang gustong tumaka

“You are not leaving this room, Alaric!”Huminto ako sa tapat ng pintuan. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya sa huling pagkakataon. “You've been telling me where to go and what to do since I was a child, Dad.”I opened the heavy wooden door.“Not anymore.” I continued.“Alaric! Bumalik ka rito!”Hindi ako lumingon. Hindi ako huminto. Narinig ko ang sigaw niya at ang pagsubok ni Dax na hawakan ako, pero dire-diretso ang lakad ko palabas ng gusali. Tapos na ako. Hinding-hindi na ako babalik sa kulungan na 'yon.Nanginginig ang mga kamay ko sa galit at halo-halong emosyon habang inilalabas ko ang phone ko. Mabilis kong pinindot ang pangalan ni Nica.Ring... Ring... Ring... No answer.I dialed again. Cannot be reached. Nagsisimula na akong kabahan. It was a mistake na itext ko lang siya, kaya ako na mismo ang pupunta sa kanya para magpaliwanag.“Fvck. Come on, Nica... pick up,” bulong ko habang mabilis na naglalakad papunta sa parking lot.Sinubukan ko ulit. Still nothing.Isang matindi