All Chapters of A Crippled Wife in a Cold Marriage: Chapter 261 - Chapter 270

Ito na ang pinakamahina at pinakawalang-saysay na paliwanag na kaya niyang ibigay sa kanyang anak. Sa kabilang banda, nang makitang ibinaba na ni Vincent ang phone, mabilis na nagtanong si Mitch, “Anong sabi niya?”“Wala naman, pormal na siyang nagpaalam para mag-resign sa trabaho,” itinago ni Vincent ang kanyang phone sa bulsa.Nakahinga ng malalim si Mitch sa luwag ng dibdib. Subalit sa totoo lang, kahit sabihin pa ng katulong na ito ang katotohanan kay Vincent, so what? Kung may lakas siya ng loob na gawin ang bagay na ito, wala siyang kahit anong takot sa magiging resulta. Sa puso ni Vincent, maging si Kate ay hindi kailanman nanalo laban sa kanya, paano pa kaya ang isang simpleng katulong? Huwag nitong kakalimutan na noong mga nakaraang taon ay muntik niya nang mapatay si Kate sa aksidente, subalit nanatili pa rin si Vincent sa tabi niya para ipagtanggol siya. Nang maalala ang bagay na ito, muling bumalik ang malawak na ngiti sa kanyang mukha, at sa mismong sandali na ito, ang go

“Medyo bata pa? Walang modo sa pananalita?” nagpakawala ng isang mapait at nandidiring tawa si Charlie mula sa tapat ng coffee machine.“Anong ibig mong sabihin sa tawang ‘yan?! Plano mo bang hamakin ang edad naming mga babae ngayon?!” Dahil sa wakas ay nakakuha si Mitch ng isang pwedeng maging depekto sa pananalita ng designer, muling lumakas ang boses niya sa loob ng room.Napakataas ng panunuya sa mga mata ni Charlie habang sumasagot, “As a formal and licensed fashion designer in the industry, ang edad ng isang tao para sa akin ay isang malaking dagdag na beauty. The passage of time and depth of life experience create an elegance that simple youth or a skinny face can never match. Kaya kong gawing napaka-elegante at napakaganda ng sining ng isang ginang na may edad na siyamnapu sa ibabaw ng runway.”Muli siyang tumawa nang may matinding inis. “Mr. Fuentebella, mas mabuting iuwi mo na ang iyong pambihirang kaibigan ngayon din bago pa magsimulang maging malupit ang mga salita ng bibig

Nagpadala ng larawan si Vincent ng isa sa mga polo shirt na kinuha niya kanina…“Masyadong masikip ang bahagi ng balikat ng isang ito, kailangan itong ipabago.”Nainis si Kate sa nakita.“If I have free time, kakausapin ko ang assistant ng studio para kumuha ng appointment for the adjustments.”Muling nagpadala ng larawan si Vincent.. “Ang isang ito ay kailangan ko ring ipabago, masyadong maikli ang manggas.”Napataas ang kilay ni Kate…“Impossible. They made over a hundred pieces of clothing for you over the past five years, and you never complained about the fit whenever I brought them home. Ngayon ay sasabihin mong lahat ng damit ay may depekto?”Vincent: “Oo, kailangan nga silang baguhin lahat. Maging ang isang ito, look.”Nagpadala siya ng larawan kung saan suot niya ang damit. Napakaganda at napaka-akma naman ng fit nito sa kanyang katawan…Kate: “Isn't the fit perfectly tailored for you?”Vincent: “No, I don't like the design. Masyadong madilim ang kulay at nakaka-boring tingnan

Naeskandalo na ang mga tao sa lobby kaya naman naalarma ang front desk manager at lumapit para alamin kung anong kaguluhan ang nangyayari. Ipinaliwanag ng magkabilang panig ang kani-kanilang bersyon ng kwento. Inilabas ni Vincent ang kanyang passport pati na rin ang mga larawan ng marriage certificate nila ni Kate sa phone para ipakita sa manager. Gusto niyang patunayan na mag-asawa talaga sila at sa kanya ang susing iyon.Napakaseryoso at matigas ng boses niya. “It is completely unacceptable to just throw away a guest's personal belongings. Sobrang iresponsable ng ginawa ninyo! What if those keys fell into the wrong hands? 'Di para niyo na rin silang binigyan ng madaling paraan para makapasok sa bahay namin?”Sumagot naman ang front desk staff nang may inis, “Tinawagan po namin ang guest at siya mismo ang nagsabi na itapon na lang dahil hindi na niya kailangan!”“Impossible!” Biglang tumayo si Vincent sa galit. “Susi ito ng bahay niya, paano niyang sasabihing hindi na niya kailangan?

Natahimik ang buong paligid matapos ang matinding tapatan. Pagkalipas ng ilang segundo, mahinang nagsalita si Vincent, “Kate, ang mga taong may apelyidong Roxas ay hindi naman nagpakita ng magandang trato sa'yo kumpara sa ginawa ko.”Naramdaman ni Kate ang matinding pait sa kanyang mga mata, subalit pinili niyang magpakawala ng isang maikling tawa. May punto nga naman ito. Ang apelyidong Roxas ay hindi kailanman nagbigay ng proteksyon o lakas sa kanya, kaya kahit sa pakikipag-away kay Vincent ay wala siyang magandang pwesto gamit ang apelyidong ito.“Pero Vincent,” mahina niyang sagot, “paano naman makakaramdam ng lungkot ang isang tao para sa mga bagay na hindi niya naman nakuha kailanman?”Siyempre, kailanman ay hindi niya rin naman pormal na nakuha ang puso ni Vincent, subalit kahit paano ay nagkaroon siya ng malaking pag-asa noon.“Vincent,” ayaw niya ng pahabain pa ang usapan na walang patutunguhan, kaya ibinalik niya ito sa totoong issue, “napakaraming beses ko nang ipinaliwanag