All Chapters of One Night Lie: Marriage Trap with the Merciless Billionaire: Chapter 11 - Chapter 20

Isang linggo na ang lumipas, pero para kay Eloise, bawat araw ay parang isang chapter ng nobelang hindi naman siya ang may akda. Mula nang pumirma siya sa kontrata, parang anino na laging nandiyan si Locklan sa bawat parte ng buhay niya. Dumarating ito sa kumpanya tuwing tapos na ang trabaho, sinusundo siya para mag-dinner, dinadala siya sa suite kung saan ito naka-check in, at minsan naman ay bumibisita sa mansyon nila. May mga pagkakataon pang may halikan para mas maging kapani-paniwala ang lahat.Sa paningin ng iba, para silang tunay na magkasintahan. Sweet, bagay, at mukhang seryoso. Sa social media, nagsimula nang lumabas ang mga larawan ng magkahawak-kamay, mga ngiting tila walang problema, at simpleng caption na “a new beginning.” Ipinapakita iyon ni Angela sa mga kaibigan niya na may halong yabang at saya. Si Francis naman ay mas kampante na ang itsura, at pati si Orion ay pabirong nagsasabi na tama ang napili ng kapatid niya.Pero sa loob ni Eloise, pakiramdam niya ay nasasa

Makalipas ang ilang oras, nagpaalam muna si Eloise at nagtungo sa isang dressing room sa tabi ng hall room. Kailangan niyang magpahinga kahit sandali. Umupo siya sa isang malambot na armchair at ipinikit ang mga mata, pilit inaayos ang paghinga.Narinig niyang sumara ang pinto.Agad siyang nagmulat ng mata at tumayo.“Pascal? Anong ginagawa mo dito?” gulat niyang tanong.Dalawang hakbang ang inilapit ni Pascal sa kanya.“Eloise, patawarin mo ako. Please, huwag mo nang ituloy ang kasal na ‘to. Sumama ka sa akin. Let’s just leave.”Nanlaki ang mga mata ni Eloise.“Nasiraan ka na ba ng ulo, Pascal? Nakalimutan mo na ba lahat ng ginawa mo sa akin? May asawa ka. Kasal ka!”Lumapit pa si Pascal.“Ginawa ko ang pinakamalaking pagkakamali sa buhay ko, pero pwede pa nating ayusin ang lahat. Hindi ko mahal si Clara. Ikaw ang mahal ko. Ikaw ang buhay ko.”Napuno ng luha ang mga mata ni Eloise. Nanginginig ang boses niya.“Ngayon mo lang naalala na mahal mo ako? After ng lahat ng sakit

Huminto si Eloise sa gitna ng malawak na hall. Ramdam niya ang lamig ng marmol sa ilalim ng paa, kabaligtaran ng init na unti-unting umaakyat sa katawan niya. Dahan-dahan siyang tumingala sa malaking hagdan, sinusubukang intindihin ang eksenang nasa harap niya.Mula sa itaas, may babaeng bumababa nang dahan-dahan. Ang puting silk robe nito ay tila dumudulas kasabay ng bawat hakbang. May mapanuksong ngiti sa labi, parang sanay na sanay sa ganitong tagpo. Bawat hakbang pababa ay parang sampal kay Eloise.Parang nawalan ng hangin si Eloise. Bumilis ang tibok ng puso niya.Pagdating sa huling baitang, hindi nag-atubili si Valleraine. Lumapit siya at yumakap agad kay Locklan. Masyadong intimate ang galaw. Sumandal siya sa dibdib nito at marahang hinalikan sa labi, parang walang ibang tao sa paligid, na para bang hindi umiiral si Eloise sa sulok ng hall.“Late ka naman, love…” malambing na bulong ni Valleraine. “Namiss kita nang sobra.”Hindi man lang tumingin si Locklan kay Eloise haba

Tahimik ang kwarto nang magmulat ng mata si Eloise. Dalawang oras lang siyang nakatulog, pero pakiramdam niya parang buong gabi ang lumipas. Nasa sahig pa rin ang punit na damit, malinaw na paalala ng lahat ng nangyari. Masakit pa ang ulo niya dahil sa kakaiyak.May mahinang katok sa pinto na pumutol sa iniisip niya.“Ma'am… dala ko na po ang meryenda ninyo,” sabi ng isang babaeng boses mula sa labas.Papikit-pikit pa si Eloise, inaantok pa.“Isang minuto lang, please…” mahina niyang sagot habang dahan-dahang bumabangon.Nararamdaman niyang dumulas ang makapal na kumot mula sa katawan niya. Natigilan siya, nagtataka.“Paano napunta dito ‘to?” bulong niya sa sarili.Pumunta siya sa closet, kumuha ng robe at isinuot iyon. Huminga siya nang malalim bago binuksan ang pinto.Pumasok ang kasambahay dala ang tray at maingat na inilapag iyon sa maliit na mesa sa loob ng kwarto.“Eto na po, Ma'am,” magalang na sabi nito.“Salamat… pero hindi naman ako nag-order,” sagot ni Eloise, paos

Nakatayo si Locklan sa armchair sa loob ng kwarto ni Eloise. Bahagyang nakayuko ang katawan niya, nakapatong ang mga siko sa hita, magkasalikop ang mga kamay na bahagyang nakatakip sa bibig. Nakatitig siya sa carpet na parang tinatagos iyon ng isip niya. Ang ingay ng sariling mga iniisip ay parang may tunog na sa loob ng ulo niya. Nang marinig niya ang boses ni Eloise, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin, parang galing sa malayong paglalakbay.“Bakit mo sinaktan si Valleraine?”Naningkit ang mga mata ni Eloise. Mabilis ang paghinga niya, halo ang sakit at hindi makapaniwala ang emosyon na nasa mga mata.“Talaga? Iyan ang itatanong mo sa akin?” medyo nanginginig ang boses niya sa galit. “Ang dapat mong itanong ay kung okay lang ba ako. I’m pregnant, Locklan. At pinuno niya ako hanggang sa hindi ko na kaya.”Tahimik lang siyang tinitigan ni Locklan. Tumalikod si Eloise at naglakad papunta sa pinto. Mahigpit niyang hinawakan ang doorknob at bigla iyong binuksan, pilit kinokontrol a