Alle Kapitel von เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ: Kapitel 71 – Kapitel 80

จัสมินคลี่ยิ้มหวานตบท้าย ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอเหนื่อยจนแทบอ้าปากหอบเอาอากาศเข้าแทนจมูกในตอนพูดจบ ให้ตายสิ รู้สึกคอแห้งไปหมดเลยแต่เพราะนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องก็ไม่มีใครนำน้ำมาต้อนรับ ครั้นจะให้กระดกเจ้าพวกแอลกอฮอล์ที่วางเรียงราย เธอก็ไม่ถูกกับพวกมันเอาเสียเลยอีกทั้งการเปลี่ยนหัวข้อพูดคุยตอนนี้อาจทำให้ทุกอย่างที่เธอเพียรพยายามมาทั้งหมดสูญเปล่า เธอจึงได้แต่นั่งสงบปากสงบคำ“....”“....”ทว่าผ่านไปนับนาทีภายในห้องก็ยังไร้บทสนทนาใหม่ ต่างฝ่ายต่างมองกันโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ หากแต่ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงคนหนึ่งกำลังพยายามทำใจเย็น เฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ แม้ข้างในจะว้าวุ่นจนก้นเริ่มนั่งไม่ติดเบาะ กระนั้นก็ไม่กล้าพอจะเร่งรัดขอคำตอบด้วยรู้ดีว่าวันนี้ตนมาในฐานะผู้ขอความช่วยเหลือและอีกหนึ่งเหตุผลคือเธอเผื่อใจไว้ล่วงหน้าแล้วครึ่งหนึ่งว่าอาจได้คำปฏิเสธอย่างไร้เยื้อใยกลับบ้าน เพราะหากมองตามหลักความเป็นจริง ใครมันจะอยากเอาปัญหาของคนอื่นมาแบกไว้บนบ่าให้เหนื่อยเปล่ายิ่งเข้าทำนองเนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่งแล้วยังต้องเอากระดูกมาแขวนคอด้วยแล้วล่ะก็ มีความ

ริมฝีปากบางระบายยิ้มหวาน สีหน้าภาคภูมิใจเมื่อเห็นว่าวันนี้อาหารในแต่ละจานพร่องไปมากกว่าที่คิดพอเห็นว่าบิดาวางช้อนอาหารคาวลงเป็นเชิงบอกให้รู้ว่าอิ่ม ดวงตาสุกใสจึงเบนไปมองลูกมือที่ช่วยเธอตระเตรียมพวกนี้มาตั้งแต่เช้า ขยิบตาส่งสัญญาณเพียงนิด อึดใจของหวานเพื่อสุขภาพก็ถูกนำขึ้นเสิร์ฟดวงตาของไกรวิชญ์ทอประกายทันทีที่มองเห็นมัน“นี่มัน...”“บัวลอยน้ำขิง ไส้งาดำที่ป๊ากับแม่ชอบไงคะ”เท่านี้ขอบตาของชายเจ้าของบ้านก็พลันร้อนผะผ่าว เพราะใกล้ถึงวันเกิดของลูกสาวซึ่งเป็นวันเดียวกันกับวันครบรอบแต่งงานของเขากับภรรยา เขาจึงเปรย ๆ ว่าคิดถึงเมนูนี้ ไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะเก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจถึงเพียงนี้“แป้งนี่มินก็ปั้นเองกับมือ น้ำขิงนี่มินก็ปรุงเองกับมือเลยน้า ลองชิมให้มินหน่อยได้ไหมคะว่าอร่อยหรือเปล่า?”ท่าทางกระตือรือร้นของคนทำส่งให้รอยยิ้มจุดขึ้นที่มุมปาก ยื่นมือสั่นเทาน้อย ๆ ไปรับช้อนจากลูกสาว ก่อนบรรจงใช้มันตักก้อนแป้งสีนวลขึ้นมาเป่าไล่ไอร้อนครู่หนึ่งจึงค่อยส่งเข้าปากเนื้อแป้งเนียนนุ่ม หอมงาดำ เมื่อเจอกับความเผ็ดร้อนเล็กน้อยของน้ำขิง ทุกอย่างมันช่างกลมกล่อม รสชาติคล้ายคลึงกับรสมือของภรรยาที่จากไปเหลื

“บอกทีว่าเฮียเชนก็เห็นเหมือนไม้?”“ผมเกรงว่า น่าจะ นะครับ”“โถว ไม้ก็นึกไม้เห็นภาพหลอน”“พอ! พวกมึงเข้ามาทำไมกัน?”เป็นบดินทร์ที่โพล่งขึ้นทำลายบทสนทนา เขาขึงตาดุดันใส่คนทั้งคู่ ทว่าปฏิกิริยาตอบรับกลับได้คนละแบบคนหนึ่งก้มศีรษะทำความเคารพก่อนเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ หากแต่อีกคนกลับรีบวางขวดแอลกอฮอล์ลงบนโต๊ะกระจกก่อนถลันตัวเข้ามาหา แววตาและสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น“เฮีย! เมื่อกี้คุยกับใครอะ?”พร้อมกันนั้นต้นไม้ก็เบียดกายเข้าผู้เป็นพี่ชายร่วมตระกูล หวังใช้สายตาลอบดูรายละเอียดที่ปรากฏบนหน้าจอ ทว่าก็ยังช้ากว่าเจ้าของโทรศัพท์ที่จับมันพลิกคว่ำทันทีที่เขาขยับตัวเข้าไปใกล้“หือ! หวงด้วยอะ แบบนี้ไม้ยิ่งอยากรู้เลย!”“อย่า...” เสือก!บดินทร์เว้นเสียงไว้ หากแต่ปากยังขยับไหวไปตามสิ่งที่ใจคิดเพื่อให้อีกฝ่ายได้รับรู้ และไม่ต้องห่วงเลยว่าอีกคนจะอ่านรูปปากไม่ออก เพราะชั่วอึดใจเสียงหัวเราะทุ้มห้าวของผู้มาเยือนก็ดังลั่นห้อง“ฮ่า ๆ เฮียแม่ง พูดจาทำร้ายจิตใจจังวะ มีพิรุธนะเราอะ”“เดี๋ยวอีกหน่อยจะไม่ใช่แค่พูด กูยังไม่ลืมนะว่ามึงทำอะไรไว้บ้าง”บดินทร์กดเสียงต่ำพร้อมขึงตาดุดัน ทำเอาคนที่ความอยากรู้จ

ใช้เวลาฝ่าการจราจรกันแสนติดขัดมาพักใหญ่ทั้งสองก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองเสียงเปิดประตูปลุกให้ผู้โดยสารต่างสะดุ้งหลุดจากห้วงนิทรา ความงัวเงียทำให้จัสมินนั่งสะลืมสะลือ รวบรวมสติอยู่เกือบนาทีจึงยอมลืมตาฉับพลันหัวใจดวงน้อยก็หวิวไหวเมื่อสิ่งแรกที่เห็นคือกลุ่มผมสีเข้มของใครอีกคน ครั้นพอเห็นเขาขยับตัวคล้ายจะเงยหน้าขึ้นเธอก็รีบหลับตาปี๋ ทำทีกับว่ายังไม่รู้สึกตัวคลิก!หัวใจพลอยกระตุกไปด้วยในตอนได้ยินเสียงกลไกดีดตัว ก่อนที่วินาทีต่อมาแรงเหนี่ยวรัดบริเวณหน้าอกและช่องท้องจะคลายออกแล้วตามด้วยแรงดีดของเบาะที่คืนตัวเมื่อมีคนลุกออกไปจัสมินเผลอพรูลมหายใจโล่งอก ร่างกายค่อย ๆ คลายความแข็งเกร็งลง เธอนับตัวเลขในใจกระทั่งถึงสิบจึงค่อย ๆ เปิดเปลือกตาพลางบิดกายเสมือนว่าเพิ่งตื่น“อ๊ะ ถึงแล้วเหรอคะ?”แสร้งทำหน้าแปลกใจก่อนกระเถิบกายมาใกล้ประตู ทว่าในจังหวะที่กำลังจะโหนตัวลงจากรถ ความอิดโรยบนใบหน้าคมคายของคนที่ยืนถือกระเป๋ารออยู่ก็ทำให้เธออดพูดไม่ได้“พี่บดินทร์รอมินอยู่บนรถนี่แหละค่ะ มินเข้าไปเจอพี่หมอเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ”“ลงมา”“ถ้ากลัวน้าอังว่า เดี๋ยวมินโทรไปรายงานให้เองค่ะว่าพี่พามาโร

“อะ เมื่อกี้หมอพูดถึงไหนแล้วนะครับ?”“เอ่อ รู้สึกจะถึงตอนที่ต่อให้เอาเฝือกออกแล้ว มินก็ควรหมั่นประคบ แล้วใช้พันผ้าช่วยพยุงต่อ พยายามหาหมอนมารองให้เท้าอยู่สูงกว่าปกติหน่อยด้วย อันนี้ควรทำทั้งตอนนั่งกับตอนนอนเลยใช่ไหมคะ มินเข้าใจถูกใช่ไหมคะ?”“ใช่ครับ เก่งมาก หัวไวเหมือนกันหนิเราน่ะ”ความน่ารักสดใสและช่างเจรจาของเด็กสาวพลอยทำให้นทียิ้มกว้างตามไปด้วย ต่างจากอีกคนที่ดูเหมือนนานเข้าใบหน้าก็ทวีความถมึงทึงขึ้นทว่ากลับไม่มีใครนึกสนใจ นทียังทำหน้าที่ของแพทย์ต่อไป ขณะที่จัสมินเองก็ให้ความร่วมมือในการตอบคำถามทุกอย่าง“อืม ฟังจากอาการที่เล่ามาเมื่อกี้ หมอว่าข้อเท้าเราดีขึ้นมากแล้วล่ะ แต่ยังไงขอหมอตรวจเพิ่มอีกนิดนะ”สิ้นคำขอพยาบาลสาวก็เข้ามาช่วยพยุงจัสมินให้ขึ้นนั่งเหยียดขาบนเตียง วางคลุมลงบนหน้าตักเพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวแล้วคอยอยู่เป็นลูกมือช่วยนายแพทย์หนุ่มปลดผ้ายืดผืนเก่าออก“อ๊ะ~”เสียงครวญครางลอยแว่วมาให้ได้ยินทันทีที่มือขาว ๆ นุ่ม ๆ บรรจงกดสลับคลำไปตามข้อเท้าเรียว ก่อนจะเพิ่มระดับความดังมากขึ้นในตอนเท้าถูกจับให้ขยับไหว“ตรงนี้คือเจ็บใช่ไหม?”“ฮื่อ ถ้ากดก็ จะ...เจ็บนิดหนึ่งค่ะ อ๊ะ”ในขณะที