บทที่ 3 RED CLUB

ภายในห้องหนึ่งของ RED CLUB

น้ำรินก้าวเข้าไปในห้องที่มีโต๊ะเพียงตัวเดียว กับผู้หญิงในชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงเข้ม

“ยินดีต้อนรับสู่ RED CLUB ฉันชื่อ เรย์ค่ะ เจ้าของนาม R. คุณชื่ออะไรคะ” เสียงของเรย์ไม่ดุ ไม่หวาน แต่น้ำรินกลับรู้สึกเหมือนถูกสายตานั้นมองออกทะลุปรุโปร่ง เป็นสายตาของคนประเภทเดียวกัน

“รินค่ะ” น้ำรินพูดเสียงหวานหยด

เรย์เปิดแท็บเล็ต ที่มีโปรไฟล์ของเธอขึ้นอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้ามองน้ำรินด้วยสายตายากจะหยั่งถึง

“ไม่มีประสบการณ์?” นิ้วเรียวของเรย์แตะจอบนข้อมูล “แต่ตอนที่คุณเดินเข้ามาในคลับนี้กลับดูไม่ใช่แบบนั้นนะ”

น้ำรินจากที่เงียบ ก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อยิ่งเจอสถานการณ์คนระดับเดียวกันแบบผีเห็นผี ยิ่งทำให้เธอตื่นเต้นขึ้นไปอีก

“ก็ตามที่ได้ระบุไปค่ะ” นิ้วเรียวของน้ำรินขยับกรอบแว่นไปหนึ่งที มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย

รอยยิ้มของเรย์ปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะพูดออกมา

“นั่นแหละ...แบบที่คลับเราหามานาน” เธอวางการ์ดสีแดงที่ดูต่างจากของแพรวาเล็กน้อยตรงที่มุมการ์ดมีตราประทับ R. สีทองอยู่

“การ์ดสวยดีนะคะ แต่ดูเหมือนมันจะต่างจากของเพื่อนฉันไปเล็กน้อย” น้ำรินถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะอย่างไรแล้วน้ำรินเองก็มองออกว่าเรย์คงรู้ธาตุแท้ของเธอ ไม่ต่างจากที่เธอดูธาตุแท้ของเรย์เช่นกัน

“ก็ระดับพรีเมี่ยมมาถึงที่ขนาดนี้ จะเหมือนของคนอื่นได้ไงคะ พร้อมสิทธิ์พิเศษมากมาย เพียงแต่...เมื่อคุณน้ำรินกระโจนตัวมาถึงที่แล้วนั้น ก็ต้องอยู่ภายใต้กฎของคลับและกฎของลูกค้า คุณทำใจไว้รึยัง”

“พร้อมเสมอค่ะ...” แววตาประกายแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นฉายออกมาจนเรย์เองก็รับรู้ได้

“ดีค่ะ...งั้นฉันจะบอกกฎของคลับก่อน หลังคุณรินก้าวขาออกจากห้องนี้ คุณน้ำรินจะไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามใด ๆ ไม่มีสิทธิ์เลือก และไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธใครที่เลือกคุณ”

“อ่อ...” น้ำรินตอบด้วยความเฉยเมย

“ยกเว้นถ้าคุณพูดว่า REDOUT ทุกอย่างก็จะจบลงทันที”

น้ำรินจ้องเรย์ก่อนจะก้มมองการ์ดหยิบมันเข้ามาในมือ แล้วลุกขึ้นเพื่อเดินออกจากห้อง แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็หันกลับไปมองเรย์ก่อนจะฉีกยิ้มอย่างตั้งใจ

“หวังว่าลูกค้าของคลับที่คุณจะส่งฉันไปจะเด็ดนะคะ”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ลูกค้าคลับเราล้วนกระเป๋าหนัก ขอเตือนไว้นะคะ หากคุณน้ำรินต้องการเงินก็คงกอบโกยได้มาก แต่อย่าคิดเอาใจลงพนันเชียวล่ะ เพราะที่นี่มีแต่วายร้ายกระเป๋าหนักเท่านั้น”

“ห้ามเอาใจลงเล่นงั้นเหรอ...ดีค่ะน้ำรินชอบอยู่แล้ว” น้ำรินโค้งตัวให้ตามมารยาท เพราะจากนี้เรย์ก็เหมือนกับเจ้านายของตนในบริบทวงจรนี้แล้ว

เมื่อเดินพ้นออกจากประตู RED CLUB น้ำรินเดินออกมานั่งตรงป้ายรถเมล์ถนนใหญ่เพื่อรอรถที่เรียกผ่านแอปมารับ ใบหน้าเธอนิ่ง แต่เรียวปากกลับเหมือนยิ้มร้ายอยู่

“อยากรู้จัง...ฉันจะได้ใคร หึ...สถานะเป็นของใครบางคน โดยที่ฉันเป็นฝ่ายโดนควบคุมบ้าง มันจะวาบหวาม หรืออันตรายแค่ไหนกันเชียว”

ห้องหนึ่งของ RED CLUB

 ตัดไปทางด้านห้องภายใน RED CLUB เรย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้านิ่งฉายแววยิ้มออกมา

“กว่าจะหาคนที่เหมาะกับเขาคนนั้นได้สักที เกือบแย่...” เธอลุกขึ้นก่อนจะต่อสายหาคน ๆ หนึ่ง

“สวัสดีค่ะคุณกัณฑ์...เรย์นะคะ”

(ว่าไง...)

“เรย์ได้เด็กใหม่มาน่าสนใจทีเดียว คุณกัณฑ์อยากลองรึเปล่า”

(เด็กใหม่น่าสนใจ...แต่ที่เธอส่งมาให้แต่ล่ะคนนี่ทนได้สักกี่น้ำกัน น่าเบื่อทั้งนั้น)

“แต่คนนี้ไม่เหมือนคนก่อน ๆ นะคะ คุณกัณฑ์ต้องลองพิสูจน์ ทดลองก่อนหนึ่งวันดีไหม ไม่ถูกใจก็ส่งคืน...เหมือนเคยค่ะ”

(ผมจะเชื่อคุณได้มากแค่ไหน เวลาผมเองก็มีค่าพอ)

“คุณกัณฑ์ ให้โอกาส RED CLUB อีกสักครั้งเถอะนะคะ เรย์เอาชื่อเรย์เป็นประกัน”

(ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจขนาดนั้น แต่ถ้าถึงกับเจ้าของเอาชื่อมาวางประกันขนาดนี้ ผมก็ขอลองดู)

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเรย์ส่งน้องไปถึงที่พรุ่งนี้ตอน 1 ทุ่มนะคะ เพราะน้องเพิ่งอยู่ปี 4 น่าจะติดเรียน”

(ปีสี่? เอาเถอะส่งมาก่อน ถ้าไม่ดีอย่างที่พูด คุณรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น เด็กคุณไม่เหลือแน่)

“ขอบคุณที่ให้ RED CLUB ดูแลค่ะ”

หลังวางสายไปเรย์ กอดอกทอดสายตาไปนอกหน้าต่างก่อนจะพึมพำเบา ๆ

“เสือเคี้ยวยากชนิดที่ฉันก็ไม่อาจเคี้ยวได้ อยากเห็นนักว่าลูกเสือสุดแอ๊บจะทนได้สักกี่วันเชียว น่าสนุกดีเหมือนกัน...”

ณ คอนโดXY

เมื่อน้ำรินถึงคอนโดแล้วนั้น ก็ได้รับข้อความจาก R. ผ่านแอปของคลับ

: พรุ่งนี้เวลา 19.00 น. ไปพบลูกค้าที่ห้อง 906 ที่คอนโด XY

น้ำรินวางมือถือลง ก่อนจะทิ้งตัวลงเตียงฟูกหนา

“ไม่ทันไรก็หาคนให้แล้วเหรอเนี่ย...เร็วจัง สมกับเป็นคลับส่งเด็กระดับพรีเมี่ยม เอ๊ะ! ที่ไหนนะ อืม...คอนโดหรู XY ชื่อคุ้น ๆ” น้ำรินนิ่งไปครู่ ก่อนดวงตาจะค่อย ๆ เบิกโพลง ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง

“เชี่ย!!!  คอนโด XY มันคอนโดที่ฉันอยู่ตอนนี้นี่หว่า ฉันอยู่ห้อง 609 แต่ในข้อความระบุ 906 เพนเฮ้าส์ชั้นบนที่แม่ฉันจองให้ไม่ทัน โลกมันจะกลมไปไหมเนี่ย”

น้ำรินนิ่งอึ้ง และนั้นก็เริ่มทำให้รู้ตัวตนของคนที่จะมาครอบครองเธอกลาย ๆ แล้วว่าเป็นผู้มีอิทธิพลแค่ไหน แม้ว่าเธอจะรวยล้ำอยู่สบายไปทั้งชาติ แต่คนที่จองชั้น 9 นั้นได้ก็คือคนที่อยู่ระดับไม่ต่างจากเธอ ไม่ก็อยู่เหนือกว่าเธอไปอีก

“ดูท่า ลูกค้า RED CLUB จะไม่ใช่พวกนักธุรกิจไก่กาอย่างที่เธอสบประมาทแล้วสิ...”

น้ำรินถึงกับมือไม้สั่นไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อนในชีวิต เพราะทุกอย่างดูเหนือการควบคุมของเธอไปหมด

เธอรีบคว้ามือถือโทรหาเพื่อนสาวอย่างแพรวาทันที ใช้เวลาพักใหญ่กว่าแพรจะยอมกดรับสาย

“ยัยแพร...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

(ดะ...ได้สิ อ๊าส์...) เสียงร้องครางดังลั่นออกมาจากปลายสาย ถึงขนาดที่น้ำรินต้องเอามือถือมาดูชื่ออีกครั้งว่าโทรหาแพรวาจริง ๆ รึเปล่า

“แพร นี่แกอึ๊บกันอยู่ แล้วจะกดรับสายฉันทำไมเนี่ย”

(ก็เฮียศักดิ์บังคับให้รับสายนะสิ...อ๊าส์ เฮียเบา ๆ หน่อยค่ะ แพรคุยกับเพื่อนอยู่นะ)

(ก็คุยไปสิ เฮียไม่สนอยู่แล้ว เฮียต.อ.กอย่างเดียว)

(งั้นแพรวางสายก่อน มันดูไม่ดี)

(ไม่...เฮียไม่อยากให้แพรวางสาย นี่เป็นคำสั่ง)

น้ำรินถึงกับกลอกตาบนของบทสนทนาที่มันเสี่ยวได้ใจ และรู้ว่าจริง ๆ แพรกำลังถูกบังคับให้แสดงบทบาทแบบนี้อยู่ เพราะแท้จริงแพรไม่ใช่คนแบบนั้นสักนิด นั่นจึงทำให้น้ำรินรู้สึกผิดที่โทรไปเวลาแบบนี้ แต่ถ้าน้ำรินวางสาย เธอเชื่อว่าเฮียศักดิ์ของแพรต้องไม่สบอารมณ์และทำให้แพรตกที่นั่งลำบากแน่

“เอ่อ...พอดีพรุ่งนี้ฉันต้องไปพบคน ๆ หนึ่ง” น้ำรินพยายามชวนคุยต่อ แต่เลี่ยงคำทั้งหมด

(งั้นเหรอ...อ่ะ...ทำไมเร็วขนาดนั้น เพิ่งไปรายงานตัววันนี้ไม่ใช่เหรอ...อุปส์) น้ำรินพยายามจะไม่ใส่ใจเสียงครวญครางเหล่านั้น

“ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ เขาเรียกไปในที่ ๆ ฉันอยู่ จะบ้าตาย....”

(ว่าไงนะ...เพี๊ยะ!!! เฮียอย่าตบก้นกันสิ แพรเจ็บนะ)

น้ำรินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรอยู่ในสายตอนนี้ เพราะเธอเข้าใจดีว่า ตอนที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม มันน่าหงุดหงิดแค่ไหนที่ต้องแยกประสาทเพื่อทำอะไรสองอย่างพร้อมกันดังนั้น น้ำรินจึงตัดสินใจบอกว่าง่วง ก่อนจะวางสายไปดื้อ ๆ