บทที่ 2 RED CLUB

ณ คอนโดสุดหรูใจกลางเมือง

          น้ำรินหญิงสาวสุดสวย ตัวเล็กอุ้มง่าย แต่หน้าอกฟู สะโพกผาย เอวคอดกิ่ว ชนิดที่ใครเห็นก็ต้องไม่วางตา เธอเดินเข้ามาในเพนเฮ้าส์ส่วนตัวที่พ่อแม่ซื้อไว้ให้ เพราะไม่อยากให้เธอลำบากซึ่งแทบจะกินทั้งชั้นตึกเป็นห้องเดียว

เธอโยนกระเป๋าลงโต๊ะกลาง ก่อนจะเดินไปหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดเพื่อเข้าระบบของ RED CLUB ที่บัตรระบุไว้

https ://redroom.in/redclub-access

หน้าจอสีดำสนิท มีเพียงโลโก้สัญลักษณ์ของคลับเท่านั้น

“ยินดีต้อนรับสู่ RED CLUB คุณไม่ได้เป็นเป็นสมาชิก. สมัครสมาชิก.”

จากนั้นน้ำรินคลิกที่คำว่า สมัครสมาชิกคลับ>สร้างโปรโฟล์

ชื่อเล่น : Rin

เพศ : หญิง

อายุ : 22 ปี

สถานะ : โสด

เบอร์โทร : XXX-XXX-XX28

ไอดีไลน์ : @namrin_050404XX

ระดับประสบการณ์ : ไม่มีเลย

“ฮ่า...” น้ำรินหัวเราะเบา ๆ ให้กับตนเอง เธอไม่อยากใช้ตัวตนแม่เสือสาวพราวเสน่ห์อย่างที่คนในมหาลัยรู้จัก เพราะตัวตนที่เธอสมัครลงไปนี้ จะเป็นน้ำรินที่ใสซื่อ บริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย อ่อนต่อโลก ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน ราวกับเธออยากเป็นลูกแมวตัวเล็ก ๆ ที่หลงทาง จากนั้นเธอก็หันไปสนใจกรอกข้อมูลต่อในเว็บไซต์คลับ

รสนิยมทางเพศที่คุณสนใจ

☑อ่อนโยน นุ่มนวล

☑เชื่องช้า ควบคุมได้

☐ควบคุมไม่ได้

☐รุนแรง

☐ความสัมพันธ์แบบ Dominant/Submissive

☐อื่น ๆ

นิยามการยอมอยู่ใต้อาณัติ : คือการสละอำนาจปล่อยให้ตัวเองเป็นแค่สิ่งที่เขาเลือกจะครอบครองอย่างเต็มใจ

น้ำรินพิมพ์ออกมาด้วยใบหน้านิ่งเฉย มือเย็นเฉียบ เพราะตอนนี้เธอเพิ่งเปิดประตูสู่สิ่งใหม่ที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง เรียวปากยกยิ้มให้ได้เห็นก่อนจะเลียริมฝีปากตนด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

รูปภาพสำหรับโปรไฟล์ (ไม่จำเป็นต้องเปิดหน้า) : ไฟล์รูป [เลือกรูปเงาในกระจกตอนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ เปิดแสงไฟสลัว เผยให้เห็นแค่ช่วงคคอถึงแผ่นหลัง และเห็นใบหน้าครึ่งซีกสวมแว่นตากรอบเงินให้ดูเนิร์ดเล็กน้อย]

“จากนั้นฉันต้องกดปุ่ม Submit สินะ คลิก!” เมื่อน้ำรินกดปุ่มส่งแบบฟอร์ม

“กลิ่นของคุณได้รับการบันทึกแล้ว เราจะตัดสินว่า คุณหวานพอสำหรับการล่าหรือไม่.” R.

น้ำรินเอนตัวลงพนักพิงเก้าอี้ แววตาเปล่งประกาย ยิ่งเห็นข้อความที่ปรากฏ ก็รับรู้ได้ว่าระดับของ RED CLUB นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

“เอาล่ะยิ่งเห็นแบบนี้ ฉันยิ่งอยากเข้าคลับนี้ไว ๆ แล้วสิ”

น้ำรินลุกขึ้นเปลื้องเสื้อผ้าอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะพาร่างเปลือยเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่เพื่ออาบน้ำ ทว่าไม่นานขณะอาบอยู่ใต้ฝักบัว มือถือที่วางไว้ตรงเคาน์เตอร์ในห้องน้ำก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

น้ำรินเดินไปดูก็พบว่าเป็นโนติข้อความจากคนที่เธอไม่รู้จักระบุว่า R. โดยข้อความ พร้อมกับแนบลิงค์แอปพลิเคชัน R. แต่น้ำรินยังไม่คิดจะโหลดแอปนี้จนกว่าจะถามแพรวาเพื่อความแน่ใจก่อน

น้ำรินอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจาก R.

ภารกิจพิสูจน์ตัวตน

เวลา. 20.00 น.

สถานที่ : RED CLUB

DRESSCODE : เดรสสีดำ. ไม่มีพันธะ / ไม่มีกลิ่น / ไม่มีอดีต

สิ่งที่จำเป็น : ร่างกายคุณ

สิ่งที่ต้องลบ : ตัวตนของคุณ

น้ำรินคิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นคำว่า สิ่งที่ต้องลบคือ ตัวตนของคุณ จู่ ๆ มือของเธอก็เริ่มสั่น ไม่แน่ใจว่าเพราะความกลัว...หรือความตื่นเต้นกันแน่

“ฮ่า...มันก็ต้องแบบนั้นรึเปล่า เสือสองตัวจะอยู่ถ้ำเดียวกันได้ไง ถ้าฉันอยากกินพ่อเสือ ฉันก็ต้องแอ๊บเป็นลูกเสือให้เขาตายใจรึเปล่าล่ะ โอ๊ย...ตื่นเต้นชะมัด”

วันถัดมาเมื่อน้ำรินไปมหาลัยและได้เล่าทุกอยากให้แพรวาฟัง เพื่อนของเธอก็ตาเบิกโตราวกับไม่เชื่อสายตา

“ไม่จริงนา...” แพรวาอุทานออกมา

“อะไรไม่จริง หรือว่าฉันโดนพวกมิจส่งข้อความมาหลอก”

“เปล่า ข้อความนี้ มาจาก RED CLUB จริงเพียงแต่...”

“พูดให้มันจบ ๆ ได้ไหมเพื่อนแพร” น้ำรินเริ่มโมโหกับท่าทีแพรวา

“คืองี้ RED CLUB มีเจ้าของชื่อว่าคุณ R.”

“อ่าห๊ะ แล้วมันสำคัญที่ต้องตกใจยังไง”

“สำคัญสิ นั่นหมายถึง คุณ R. ส่งข้อความส่วนตัวให้แกเลยนะน้ำริน” แพรวามีอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด จนน้ำรินยิ่งสงสัย

“นี่แพร แกพูดอย่างกับไม่เคยเจอ คุณ R. อะไรนั่นมาก่อน”

“ก็ไม่เคยนะสิ เคยได้ยินแต่ชื่อ ถึงได้ตกใจนี่ไง”

“งั้นเหรอ...” น้ำรินหลี่ตาลง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เพื่อน

“แล้วนี่เขานัดแกกี่โมง”

“20.00 น.  แล้วก็มีลิงค์ให้ฉันดาวน์โหลดแอป R. ด้วยฉันจำเป็นต้องโหลดไหม”

“โหลดสิ เพราะ RED CLUB จะสั่งงานหรือลูกค้าจะเรียกใช้จะผ่านแอปนี้เท่านั้น”

“ทำไมต้องยุ่งยาก ไม่เรียกผ่านไลน์ โทรเรียกล่ะ”

“มันคือกฎไง”

“หืม...” น้ำรินถึงกับคิ้วขมวดด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนั้น

“เอาเป็นว่าถ้าแกได้คุยกับทางคลับก็จะเข้าใจเอง ฉันคงส่งแกตรงเลาจน์ตอนสองทุ่มเท่านั้นนะ พอดีฉันมีธุระต่อ...”

“เฮียศักดิ์สินะ...”

“...” แพรวาไม่ตอบ เธอเพียงพยักหน้าเล็ก ๆ แต่สีหน้าดูไม่สู้ดีนักจน น้ำรินสังเกตได้

ถึงน้ำรินจะเป็นคนรักสนุก เสพติดเรื่องอย่างว่า เปย์ผู้ชายเป็นว่าเล่น แต่ก็ไม่เคยคิดอยากให้คนอื่นเห็นดีเห็นงามด้วย และยิ่งรู้ว่าแพรวาจำยอมต้องเลือกเส้นทางเป็นเด็กเสี่ยเพื่อเงิน ในขณะที่ตนอยากเป็นเด็กเสี่ยที่รักสนุก เธอจึงอยากพูดบอกแพรวาว่าสิ่งที่เธอกำลังทำไม่ได้คิดตอกย้ำถึงเส้นทางที่แพรวาเลือก

“นี่แพร...ถ้ามันไม่ไหวก็ถอยออกมา เพื่อนคนเดียวฉันเลี้ยงได้ ฉันรู้ว่าแม่แกป่วย แต่ถ้าสิ่งที่แกเลือกทำแล้วมันไม่มีความสุขลองเปลี่ยนดูไหม รู้ว่าแกไม่อยากมีปัญหาเรื่องเงินกับฉัน งั้นมาทำงานที่บริษัทแม่ฉันไหมล่ะ”

น้ำรินหันไปมองแพรวา พลางเอื้อมมือไปปลอบ จู่ ๆ แพรวาก็ร้องไห้ออกมา

“ตอนแรกก็อยากถอยออกมาแล้ว แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ได้ ฉันดันทำผิดกฎไปแล้วน่ะสิ ฮือ...” แพรวาร้องไห้ออกมา และน้ำรินก็เข้าใจความหมายในคำนั้นดีว่า เพื่อนของเธอหมายความว่าอย่างไร ซึ่งเป็นสิ่งที่น้ำรินคงแก้ไขให้เพื่อนไม่ได้เช่นกัน

“เอาเถอะ...นั่นมันเป็นบทพิสูจน์ของแกแล้วล่ะ ไม่ว่าแกจะตัดสินใจยังไง จำไว้ว่าจะมีฉันช่วยรับไว้เสมอ”

“อื้อ...”

“เช็ดน้ำตาซะ แล้วเตรียมไปส่งฉันที่ RED CLUB 2 ทุ่มก็พอ”

(19.50 น.)

“น้ำรินเอาจริงดิ...ชุดแบบนี้มัน” แพรวาที่ขับรถออกมารับถึงกับเลื่อนสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้ามองน้ำริน

“ทำไม แกไม่คิดเธอว่าถ้าใครเห็นลุคนี้ อดอยากปากแห้งมาจากไหนก็ต้องกระโจนใส่แน่ ๆ”

แพรวาถึงกับกุมขมับ ไม่คิดว่าจะได้เห็นลุคนี้จากสาวไฮโซที่ชอบการแต่งตัวเซ็กซี่ขยี้ใจหนุ่มเป็นชีวิตจิตใจ เพราะลุคตอนนี้เหมือนทั้งคู่กำลังโรลเพย์สลับกันคนละขั้ว

แพรวาสาวเนิร์ด ต้องจำใจยอมเป็นเด็กเสี่ย และแต่งตัวเซ็กซี่

ในขณะที่...

น้ำรินแม่เสือสาวเซ็กซี่ ที่อยากลองดีเข้าถ้ำพ่อเสือด้วยลุคเด็กมหาลัยใสซื่อด้วยแว่นตาหนาเตอะ ชุดที่ใส่คือเสื้อยืดกางเกงยีนต์สีดำที่หาได้ตามตลาดนัดทั่วไป

“ฉันว่าคลับคงไม่ให้แกเข้าไปแน่ ๆ”

“งั้นเหรอ...แต่ฉันกลับไม่คิดแบบนั้นนะ...แพร” น้ำรินพูดพลางขยับแว่นกรอบเงินเล็กน้อยหรี่ตาเรียวอย่างเจ้าเล่ห์ แพรวาได้แต่ส่ายหน้าให้กับความคิดสุดโต่งของเพื่อนสาวที่ดูท่าจะห้ามปรามอะไรไม่ได้อีกต่อไป

แพรวาขับรถมาส่งน้ำรินถึง RED CLUB หน้าคลับดูเงียบเหมือนร้านไวน์ธรรมดา ไม่มีป้ายไฟให้เห็นเด่นชัด ไม่มีพนักงานต้อนรับด้านหน้า  มีเพียงประตูไม้ดำทึบ และกล้องวงจรปิดหันมาตรงหน้าร้าน

แพรวาเดินลงจากรถ พาน้ำรินมายืนอยู่ตรงหน้าประตูเพื่อจะเข้าไป แต่แล้วแชตในแอปก็เด้งขึ้น

: เชิญค่ะ แต่กรุณาเข้ามาเพียงคนเดียว

น้ำรินอ่านข้อความก่อนจะยื่นให้แพรวาอ่านดู แพรวาชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่สามารถเข้าไปในคลับได้ ดูท่าเคสของน้ำรินคงเป็นกรณีพิเศษ

“ดูเหมือนฉันจะเข้าไปข้างในไม่ได้ เขาคงมองผ่านกล้องมาแล้วล่ะ” แพรวาพูดด้วยความเป็นห่วง

“แกไปทำธุระตัวเองเถอะ เดี๋ยวเฮียของแกดุเอานา...” น้ำรินยังคงมีสีหน้าปกติ แถมยังหยอกเย้าแพรอย่างไร้กังวล และนั่นก็ยิ่งทำให้แพรวาอดเป็นห่วงเพื่อนผู้ที่ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดนี้ได้เลย

แพรวาขับรถออกไป น้ำรินเองก็หายใจเข้าลึก ๆ แล้วผลักประตูเข้าไปอย่างมั่นใจ

ภายในห้อง RED CLUB

แสงไฟสีแดงสลัว ผนังห้องสีดำ พื้นไม้จริงที่เงาวับดูเรียบแต่โอ่อ่าน่าลึกลับมาก ภายในห้องไม่มีใครเลย จวบจนเดินเข้าไปเรื่อย ๆ พบพนักงานต้อนรับเพียงหนึ่งเดียว

“โปรดยืนยันตัวตนด้วยครับ” เสียงนุ่มสุภาพโค้งตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“น้ำรินค่ะ มีติดต่อให้มาที่นี่เวลา 2 ทุ่ม” น้ำรินเปิดหน้าแอป พร้อมกับข้อความที่ได้รับ พนักงานหนุ่มต้อนรับเงยหน้าขึ้นมองอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเผยรอยยิ้มขึ้นพลางเปิดประตูบานไม้ตรงหน้า ผายมือให้เธอเดินเข้าไป

“เชิญคุณ น้ำริน ด้านในครับ”