ยามอัสดงในเมืองสุ่ยหยาง ช่วงคิมหันต์ฤดูนั้น กลับไม่ได้ร้อนแต่อย่างใด เพราะเมืองหลวงของแคว้นเกาแห่งนี้อยู่ในหุบเขา จะหนาวเย็นตลอดทั้งปี เมื่อถึงช่วงฤดูเหมันต์ยังหนาวเหน็บจนหิมะตกเป็นเวลาสามเดือน อีกทั้งจะไร้แสงตะวันด้วยเช่นกันทว่าในเมืองสุ่ยหยางแห่งนี้มีหญิงสาวงดงามรุ่นดรุณีแรกแย้ม ผิดแปลกจากหญิงสาวชาวเมืองในละแวกนั้นมากนัก นางมีดวงหน้าที่งดงาม ดวงตากลมโต ผิวพรรณงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม เหนียงชินของนางจึงให้นางให้ผ้าปิดสีขาวปิดบังใบหน้าที่งดงามไว้ครึ่งใบหน้า ไม่อยากให้นางถูกลักพาตัวไปกระทำชำเรานาง“ซินเซียงเจ้าช่วยไปตักน้ำ ที่ท่าน้ำให้ข้าด้วยนะ ข้าจะได้ทำอาหารให้เจ้าได้กิน” เหนียงชินของนางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม (เหนียงชิน แปลว่า แม่)“ได้ค่ะ” ซินเซียงเอ่ยตอบรับทันที และหยิบกุณโฑดินเผาขนาดกลางจากห้องครัวก้าวเดินออกไปทันที โดยไม่รั้งรอหรือเกียจคร้านแต่อย่างใดจะกล่าวถึงครอบครัวตระกูลหลิว แต่ก่อนซินปังเตี่ยของซินเซียง เขาเป็นพ่อค้าผ้าแพรไหมที่มีรายได้ดี แต่พอหลิวปังโดนปล้นและถูกฆ่าตาย ทำให้นางและซินเหนียงลำบากมากขึ้น จากตระกูลพ่อค้าร่ำรวย ต้องหากินด้วยตัวเอง เหนียงชินของนางจึงขายบ้าน และของใช้
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
