Alle Kapitel von ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]: Kapitel 41 – Kapitel 50

กงจู่เสด็จกลับมาในตำหนัก ทอดพระเนตรมองภายในตำหนักกลับไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว พระนางเสด็จมายังเรือนโถงของตำหนักช้าๆ แต่ทว่า“หยางหลินเจ้าไปไหนมา” พระสุรเสียงเรียบเฉยของไท่โฮ่วทำให้กงจู่ตกพระทัย และหันกลับมาทอดพระเนตรไท่โฮ่วที่ประทับนั่งบนตั่ง“หม่อมฉันออกไปเที่ยวเพลินไปหน่อย มืดแล้วจึงไปนอนที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง” กงจู่ตรัสอ่อนโยนและมาประทับนั่งบนพื้นข้างๆ ไท่โฮ่ว อีกทั้งยังจับพระกรไท่โฮ่วอีกด้วย“ตำหนักตัวเองมีไม่นอน กลับไปนอนโรงเตี๊ยม คัดหนังสือตำราสอนหญิงมาห้าจบภายในสามวัน” ไท่โฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง“เหนียงชินผู้ใจดี ลูกแค่ออกไปเที่ยวเอง ใจคอจะให้ลูกคัดหนังสือตั้งห้าเล่มหรือเพคะ” กงจู่ตรัสน้อยพระทัยและออดอ้อนในเพลาเดียวกัน“เหนียงชิน เม่ยเมยสำนึกผิดแล้ว ถ้าให้นางนั่งคัดสามวันคงไม่ได้กินข้าว” อู่ซ่งเฉินต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย ขณะที่เสด็จเข้ามาในห้องโถง“จริงดั่งเกอเกอบอกเลยเพคะ” กงจู่ตรัสออดอ้อนอีกครั้ง“ก็ได้แต่คราวหน้า อย่าทำให้เป็นห่วงอีกเข้าใจไหม ส่วนเจ้าอย่าเข้าข้างนางให้มาก นางจะติดเป็นนิสัย” ไท่โฮ่วตรัสกับกงจู้ และทอดพระเนตรต้าหวางด้วย“เพคะ เหนียงชิน” กงจู่แ

“นางเป็นใครหรือเพคะ” กงจู่ตรัสถามด้วยความสงสัย เพราะไท่จื่อไม่เคยสนใจสิ่งนี้มาก่อนความจริงแล้วพระนางเสด็จมานานพอสมควร เมื่อวันวานกงจู่ก็เสด็จมาก็เห็นพระองค์เป็นเช่นนี้ เมื่อตรัสถามสุ่ยถังเขาก็ทูลบอกว่า ไท่จื่อเป็นแบบนี้มาสองวันแล้ว พระนางทรงอยากทราบความจริงจากพระโอษฐ์ จึงเสด็จกลับมาถามใหม่“นางเป็นคนดี แต่ข้าไม่สามารถรักนางได้” ไท่จื่อตรัสเรียบเฉย“และนางคงงดงามด้วยใช่หรือไม่” กงจู่ตรัสถาม“ใช่นางงดงามมากจิตใจก็งามด้วยเช่นกัน”“แล้วทำไมไม่นำนางกลับมาเป็นสนมของเกอเกอเล่า”“ชาตินี่ช้าไม่รู้จะได้เจอนางอีกหรือไม่” ไท่จื่อตรัสหมองเศร้า“ทำไมพูดเช่นนั้น ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากถวายตัวให้กับไท่จื่อเช่นท่าน” กงจู่ตรัสจริงจัง“ผู้หญิงคนอื่นอาจจะใช่ แต่ไม่ใช่นางแน่นอน” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ขณะที่เสวยน้ำจัณฑ์ไปทั้งหมดสามจอก และซบลงที่โต๊ะทรงงาน“เกอเกอ เกอเกอ เกอเกอ” กงจู่เรียกพระองค์ และใช้พระหัตถ์สะกิดไท่จื่อ แต่ทว่าไท่จื่อบรรทมไปเสียแล้ว กงจู่จึงหันพระพักตร์ไปหาสุ่ยถัง“สุ่ยถัง เจ้าให้ขันทีพาเกอเกอไปนอนเถอะ ข้าจะกลับตำหนัก” กงจู่ตรัสเช่นนี้“พระเจ้าค่ะ หม่อมฉันน้อมส่งเสด็จ” สุ่ยถังถวายยังคมกงจ

“เช่นนี้ฟู่จวินจึงไม่เลือกฟูเหรินจนถึงทุกวันนี้” ไท่จื่อตรัสจริงจัง“เจ้าอย่าคนที่เจ้ารักเสียใจเป็นอันขาด เกาเทียนหมิงต้าหวางกับซินไท่โฮ่วทั้งสองพระองค์ทรงรักกันมาก ในขณะเดียวกันทั้งสองพระองค์เป็นที่ปรึกษาให้กันและกัน จนกระทั่งเกาเทียนหมิงต้าหวางสละราชสมบัติไปอยู่ตำหนักนอกเมือง เมื่อเกาเทียนหมิงต้าหวางสวรรคตไปนั้น บัดนี้ไท่โฮ่วทรงถือศีลถวายให้อดีตต้าหวาง นานๆ ครั้งถึงจะเสด็จกลับตำหนักนอกเมือง พระนางเสด็จกลับมาวังหลวงเช่นงานใหญ่ๆ งานที่ต้าหวางขึ้นครองราชย์ งานแต่งตั้งเจ้าเป็นไท่จื่อ หรือวันปีใหม่เท่านั้น ถ้าต้าหวางไม่ทูลเชิญพระนางจะไม่เสด็จเข้ามาในพระราชเลย” หวางโฮ่วตรัสเช่นนี้และแย้มพระสรวล“แต่เจ้าเชื่อไหมไท่โฮ่วไม่เคยทำให้ต้าหวางพระองค์ก่อนเสียพระทัยแม้แต่ครั้งเดียว”“หม่อมฉันจำได้ว่า หม่อมฉันได้รับไท่โฮ่วมายังงานพระศพ ทรงกันแสงจนเป็นลมในพิธี และพาไท่โฮ่วไปยังห้องบรรทมที่จัดเตรียมไว้ เมื่อทรงฟื้นบรรทม พระนางขอเสด็จกลับไปยังกวางหลินกงไม่ยอมประทับในวังหลวง แม้ว่าฟู่จวินจะตรัสเช่นใดก็ตาม” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ (จู่ฟู่ แปลว่า ปู่)“ไท่โฮ่วมีความหลังกับวังนี้มาก เพราะพระนางเข้ามาอยู่ในตงกงต

ไท่จื่อทรงม้ากลับมายังค่ายนอกเมืองหลวง ทหารในค่ายรีบเปิดประตูให้พระองค์โดยทันที“ไท่จื่อเสด็จกลับมาแล้ว” ทหารหน้าป้อมบอกเอ่ยตะโกนดังลั่น เกาหลี่หวางเย่และมู่หมิงวิ่งไปดู ขณะที่ไท่จื่อทรงมาที่หน้ากระโจมหลวง“เกอเกอเสด็จที่ไหนมาในยามศึกเช่นนี้” เกาหลี่หวางเย่ตรัสถามด้วยทรงเป็นห่วง“นับวันเจ้าจะเป็นเหนียงชินข้าแล้วนะ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวลที่มุมพระโอษฐ์“เหตุใดใส่ชุดนี้” มู่หมิงทูลถาม เพราะพระองค์สวมใส่ฉลองพระองค์สีดำราวกับพรางตัว“ข้าไปสำรวจวังแคว้นอู่มา” ไท่จื่อตรัสเรียบเฉย“หา!!!” หวางเย่ทั้งสองตรัสเช่นนี้ เพราะตกพระทัย“พวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ” ไท่จื่อตรัสจริงจัง“พระเจ้าค่ะ” หวางเย่ทั้งสองพระองค์ตรัสพร้อมกัน และเสด็จออกไปเกาหรงเยว่ไท่จื่อทรงม้าอยู่หน้าทัพ สวมฉลองพระองค์ด้วยเกราะเหล็ก ด้านข้างพระองค์คือเกาหลี่หวางเย่ มู่หมิงและเจียนจวินอีกสองคน ด้านหลังพระองค์คือ ทหารกว่าพันคน ซึ่งทหารของแคว้นอู่มีมากกว่าหมื่นคนครั้งแรกนั้นกองทัพของไท่จื่อชนะมาแล้ว ด้วยทหารสองพันห้าร้อยที่บุกค่ายของแคว้นอู่ย่อยยับ รวมถึงเผาค่ายแคว้นอยู่อีกด้วย“หรงเยว่ยอมแพ้เถิด คนของเจ้าจะได้ไม่ต้องมาตาย”

มู่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่ก้าวเดินออกมาจากกระโจมหลวง เกาหลี่หวางเย่ที่เสด็จมาด้วยกันนั้น กลับแปลกพระทัยที่มู่หมิงมีสีหน้าที่ดูมีกังวลยิ่งนัก“เจ้าคิดสิ่งใดอยู่” เกาหลี่หวางเย่ตรัสถาม“ข้าว่าต้องเกิดศึกใหญ่แน่ ถ้านำกงจู่กลับไปด้วย” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นใจ“อย่างไรเสียนางก็ช่วยชีวิตเกอเกอไว้ถึงสองครั้ง เรารบกับแคว้นอู่และเรื่องคุกหลวง นางไม่หวั่นกลัวเลยสักนิด แม้กระทั่งเกอเกอของนางเอง นางก็ไม่กลัวข้า ข้านับถือน้ำใจนางยิ่งนัก” เกาหลี่หวางเย่ตรัสเช่นนี้“แต่ถ้ากลับแล้วต้าหวางจะว่าเช่นไร” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก“อนาคตจะเป็นเช่นไรอย่าพึ่งไปนึกถึงเลย ขอให้เกอเกอมีความสุขก็พอ” เกาหลี่หวางเย่ตรัสเช่นนี้ และถอนพระปัสสาสะ“อู่หยางหลินหายไปไหน!!!”อู่ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน ทอดพระเนตรเหล่าข้าหลวงในตำหนักที่สั่นด้วยความหวาดกลัวพระองค์ ที่กงจู่หายไปไหน พวกนางก็ไม่อาจรู้ได้“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ หม่อมฉันสลบไปตอนไหนไม่รู้” นางกำนัลผู้หนึ่งตรัสด้วยความหวาดกลัว“หรูอวี้เจี่ยเจียก็หายไปด้วยเช่นกันเพคะ” นางกำนัลอีกคนหนึ่งทูลบอกต้าหวางด้วยเช่นกัน (เจี่ยเจีย แปลว่า พี่สาว)