Alle Kapitel von ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]: Kapitel 31 – Kapitel 40

หลังจากหวางโฮ่วว่าราชการร่วมกับไท่จื่อมาเป็นเพลาสองวันมาแล้ว พระนางแทบไม่ได้พักผ่อนเสียเลย ทำให้ไท่จื่อและกงจู่เป็นห่วงพระนางยิ่งนัก เมื่อพระราชออกว่าราชการร่วมนั้น กงจู่เสด็จมาดูแลต้าหวางจนสิ้นว่าราชการ และประทับอยู่เป็นเพื่อนพระนางอีกประมาณสองสามชั่วยามถึงจะเสด็จกลับไปยังจวนพร้อมกับไท่จื่อที่เสด็จกลับตงกงเช่นกันสองวันมานี้ ต้าหวางยังไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นจากการบรรทม ทำให้หวางโฮ่วทุกข์พระทัยยิ่งนัก นอกจากหมอหลวงที่คอยดูพระอาการที่อยู่ในตำหนักแล้ว พระนางให้ตามหาหมอที่ดีที่สุดมาดูแลพระองค์อีกด้วย“เหนียงชินพักผ่อนบ้างเถอะพระเจ้าค่ะ ให้หม่อมฉันและเกาหยางคอยดูแลฟู่จวินเถิดเพคะ” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง และอ้อนวอนพระนาง“เหนียงชินพึ่งออกจากว่าราชการเสร็จ ไปสรงน้ำก่อนดีหรือไม่เพคะ” กงจู่ตรัสแผ่วเบา“มันเป็นหน้าที่ของข้า ในฐานะฟูเหรินที่ดูแลฟูจวิน ข้าละทิ้งหน้าที่นี้ไม่ได้หรอก” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง อีกทั้งพระนางผ้าชุบน้ำอุ่นมาจากซ่งเมิ่ง มาเช็ดพระพักตร์ของต้าหวาง“แต่...” กงจู่ไม่ทันตรัสจบ หวางโฮ่วตรัสมาเสียก่อน“พวกเจ้าออกไปเถอะ หิมะเริ่มตกแล้ว เดี๋ยวจะตกแรง” หวางโฮ่ว

ห้าปีผ่านพ้นไป เกาซื่อไท่จื่อกับจางเหนียงไท่จื่อเฟยได้ประสูติกาล หวางเย่ มีพระนามว่า ‘เกาหลง’ และ กงจู่ พระนามว่า ‘เกาฮุ้ย’ ส่วนเกาตี้หวางเย่กับเว่ยหนิงหวางเฟยได้ประสูติหวางเย่ มีพระนามว่า ‘เกาหลี่’ และ เกาหยางกงจู่กับมู่เฉินได้มี หวางเย่ พระนามว่า ‘มู่หมิง’ต้าหวางได้พิชิตเมืองถึงสี่แคว้น สิบสองเมือง โดยการนำทัพของต้าหวาง ไท่จื่อ และต้าเจียนจวินอีกหลายคนที่ขยายดินแดนออกไปจากเหนือจรดใต้ เพื่อให้แคว้นได้เป็นปึกแผ่นยิ่งขึ้น เมืองที่ตีมาได้ พระองค์ส่งให้ขุนนางของแคว้นเกาเข้าไปปกครอง และถ้าเป็นแคว้นพระองค์ให้ไท่จื่อบัญชาการส่งขุนนางชั้นผู้หญิงที่เป็นขุนนางตงฉินเข้าไปปกครอง ถ้าเมืองใดฉ้อราษฎร์บังหลวงและถึงพระกรรณแล้วละก็ พระองค์จะให้นำตัวผู้นั้นมาเมืองหลวงและใช้ม้าแยกร่างประหารอย่างทุกข์ทรมานตกไปตามกันถึงเจ็ดชั่วโคตร ทำให้ขุนนางไม่กล้าที่จะฉ้อราษฎร์บังหลวงในรัชกาลของพระองค์ตลอดยาวนานถึงยี่สิบกว่าปีมานี้หวางโฮ่วเสด็จมายังอุทยานเพื่อชมดอกไม้ในยามฤดูร้อน แต่กลับไม่ร้องแต่อย่างใด เพราะแคว้นเกาอยู่ในขุนเขา อีกทั้งหิมะจะตกตลอดทั้งปี ทำให้ฤดูร้อนนั้นไม่ร้อนเสียเลย พระนางเด็ดกิ่งก้านดอกท้อจากต้น

หวางโฮ่วประทับนั่งตรงข้ามต้าหวาง โดยมีจอกน้ำจัณฑ์วางอยู่สองจอก และนางกำนัลนำกาเหล้ามาถวาย จางซื่อใช้เข็มเงินตรวจสอบยาพิษ จุ่มลงในกาเหล้า เห็นว่าไม่มีคราบสีดำ เขาจึงถอยหลังพร้อมกับเหล่าข้าหลวงที่คอยถวายงาน หวางโฮ่วยกจอกขึ้นเสวยโดยทันที“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง” ต้าหวางตรัสถาม“ละมุนลิ้นดีเพคะ” หวางโฮ่วแย้มพระสรวล และเสวยน้ำจัณฑ์ในจอกเหล้าหมดในครั้งเดียว และเสวยติดต่อกันอีกสี่จอก“ต้าหวางมองหม่อมฉันหรือเพคะ” หวางโฮ่วตรัสถาม และทอดพระเนตรต้าหวางที่ทอดพระเนตรพระนางอยู่“เปล่าสักหน่อย อย่าพึ่งเมาสิ” ต้าหวางตรัสและแย้มพระสรวล ทอดพระเนตรมองพระนางที่พระพักตร์ราวกับแต่งแต้มด้วยสีชาด อีกทั้งยังแดงทั่วทั้งพระวรกายอีกด้วย เพราะฤทธิ์น้ำจัณฑ์ที่พระนางเสวยไป“หม่อมฉันไม่ได้เมาเสียหน่อย” หวางโฮ่วตรัสเช่นนี้ และยกจอกเสวยอีกครั้ง“มีคำกล่าวว่า สุราและนารีเป็นของคู่กัน คำนี้ไม่เกินจริง” ต้าหวางแย้มพระสรวล พระนางรินน้ำจัณฑ์ลงในจอกอีกครั้ง“ข้าว่าพอเถอะ เจ้าเมาแล้ว” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ และยกกาเหล้าออก แต่ทว่าพระนางกลับดึงกลับ“ต้าหวางจะเก็บไว้เสวยคนเดียวเหรอ” พระนางตรัสเรียบเฉย และกาเหล้าขึ้นเสวยจนหมด ทำให้เ

หวางโฮ่วประทับนอนข้างต้าหวาง ขณะที่ต้าหวางแย้มพระสรวลทอดพระเนตรมองพระนางด้วยความรักและลุ่มหลง เพลาผ่านไปหลายสิบปี ไม่มีวันใดที่พระองค์หยุดรักพระนางได้เลย อาจเป็นเพราะความดี และการทุ่มเทของพระนางที่มีให้พระองค์ตลอดมาทั้งที่พระองค์มองเห็น และพระองค์มองไม่เห็นก็ตามข้ารู้สึกโชคดีที่เทียนจวินและเจ้าแม่หนี่วาประทาน ซินเซียงมาเป็นคู่ชีวิตของข้า (้เทียนจวิน แปลว่า เง็กเซียน)“ต้าหวาง” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา ทอดพระเนตรมองพระองค์ในอ้อมกอด และแย้มพระสรวล“ซินเซียง” ต้าหวางแย้มพระสรวล และประทับพระโอษฐ์ที่พระนลาฏแผ่วเบา“ต้าหวาง” พระนางตรัสอ่อนหวานยิ่งนัก“พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันนะ” ต้าหวางตรัสแผ่วเบา“ไปที่ไหนเพคะ” พระนางตรัสถามด้วยความสงสัย“เป็นความลับ”“เดี๋ยวนี้มีความลับกับหม่อมฉันนะ” พระนางตรัสเช่นนี้ และทุบเบาๆ ที่พระอุระเปลือยเปล่า“พรุ่งนี้เจ้าจะรู้เอง” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ และลุกขึ้นประทับยืนออกไปนอกพระวิสูตรที่ปิดกั้น เพื่อให้เหล่าขันทีละนางข้าหลวงสวมฉลองพระองค์ให้เช่นนี้ทุกๆ วัน แต่หวางโฮ่วอดสงสัยไม่ได้ว่า ต้าหวางจะพาพระนางเสด็จไปที่ไหนกันแน่ต้าหวางและหวางโฮ่วแต่งฉลองพระองค์ด้ว

“ข้าหนาวเหลือเกิน ข้าหนาวเหลือเกิน”กงจู่ได้สดับเสียงเบาจากทหารผู้นั้น พระนางใช้พระหัตถ์เรียววางบนหน้าผากเบาๆ พระนางทรงรู้โดยทันทีว่า เขานั้นไข้ขึ้น พระนางเสด็จไปก่อฝืนอีกครั้ง รอจนน้ำเดือด พระนางเทน้ำใส่น้ำร้อนอีกใบ และทอดพระเนตรมองหม้ออีกใบที่ปิดไว้ตั้งแต่เย็น พระนางเปิดฝาหม้อขึ้นมามีน้ำเย็นอยู่ในหม้อนั้น พระนางเทลงหม้อน้ำร้อนทันที เอาผ้าใส่ลงไปด้วยเช่นกัน นำหม้อมาวางไว้ที่ข้างเตียง และทรงบิดผ้าพอหมาดเช็กที่ใบหน้า และลำตัวของเขาเบาๆ อย่างไม่รังเกียจแต่อย่างใด พระนางถอดเสื้อผ้าของเขาออก เหลือเพียงกางเกง ส่วนพระนางทรงถอดเสื้อผาวสีขาวที่ทรงสวมใส่อยู่ออก บัดนี้มีเพียงเสื้อเอี๊ยมกับกางเกงผ้าแพรเท่านั้น พระนางประทับข้างเขาโดยทันที“เจ้าต้องหาย”พระนางตื่นบรรทมตั้งแต่รุ่งสาง เสด็จไปขุนหัวมันมาได้สามหัว พระนางปอกเปลือกด้วยมีดสั้นที่พกติดมาโดยตลอด เพื่อเหตุการณ์คับขันจะได้ช่วยพระองค์เองได้พระนางทรงเทน้ำเปล่าลงในหม้อดิน และใช้หินถูกันจนเป็นประกายไฟ จุดลงบนฟืน พระนางกลับได้สดับเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินออกมาจากด้านในห้องของตำหนักตรงมายังครัว พระนางทอดพระเนตรชายหนุ่มผู้นี้ที่พระองค์รักษาเมื่อคืน