Alle Kapitel von ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]: Kapitel 51 – Kapitel 60

อู่หยางหลินกงจู่ประทับอยู่ในเรือนเจียวฟางที่ประทับอดีตไท่จื่อเฟยทุกพระองค์ ซึ่งอยู่ในตงกง วันนี้พระองค์ตื่นบรรทมเช้าว่าทุกวัน แต่วันนี้ช่างแปลกไปหรูอวี้และหลิวหลานกลับไม่อยู่ในเรือน กลับมีหญิงชราผมขาวเกือบทั้งหมด อายุประมาณหกสิบกว่าๆ แต่ใบหน้าของนางงดงามไม่เหมือนหญิงชราทั่วไป อีกทั้งหญิงชราผู้นี้สวมชุดสีขาวสะอาดตา นั่งอยู่บนตั่งปลายพระแทน อีกทั้งนางยังทอดมองพระนางที่ประทับนั่งอยู่เช่นนั้น“ไว่จู่หมู่ ท่านเป็นใครหรือ แล้วท่านเข้ามาได้อย่างไง” กงจู่ตรัสถามด้วยทรงสงสัย (ไว่จู่หมู่ แปลว่า ยาย)“ข้าพิงถิง ข้าเป็นแม่นมของเกาหรงเยว่ไท่จื่อ ไท่จื่อให้ดูแลพระองค์” แม่นมทูลบอก กงจู่หมายจะทำความเคารพนาง แต่ทว่านางลุกขึ้น และจับพระหัตถ์กงจู่เอาไว้“เรียกข้าหยางหลินเถอะค่ะ” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล“เพคะ” แม่นมทูลบอกด้วยรอยยิ้ม หลิวหลาน และหรูอวี้ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับฉลองพระองค์ตัวใหม่ มาวางไว้ใกล้สระสรง ส่วนหลิวหลานนางรู้ว่าหญิงชราผู้นี้เป็นใคร นางจึงก้าวเดินเลี่ยงออกไปที่สระสรงน้ำ เพื่อเตรียมน้ำให้กงจู่ลงสรงก่อนที่จะเสด็จออกไป“วันนี้เป็นวันคัดเลือกไท่จื่อเฟยใช่ไหมคะ” กงจู่ตรัสถาม“ใช่แล

ไท่จื่อเสด็จมายังหน้าเรือนเจียวฟาง เสด็จขึ้นบันไดหน้าเรือนทอดพระเนตรเห็นกงจู่ร่ายรำตามจังหวะปรบมือของเหล่าข้าหลวง ผ่านพระบัญชรที่มีแสงลอดผ่านออกมาให้เห็นเงาของกงจู่ พระองค์ทอดพระเนตรเช่นนี้และแย้มพระสรวลในความตั้งพระทัยที่จะร่ายรำถวายไท่โฮ่วอีกสองวันข้างหน้า ไท่จื่อหมายจะเสด็จกลับเรือนพัก แต่ทว่าเสียงพระทวารดังออกมาทั้งสองข้าง พร้อมกับพระวรกายของกงจู่และหรูอวี้ที่ออกมาพร้อมกัน กงจู่และหรูอวี้ถวายบังคมไท่จื่อโดยทันที“เมื่อครู่เจ้างอนข้าหรือ” ไท่จื่อตรัสถาม“หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์หึงหวงพระองค์อยู่แล้ว อีกภายภาคหน้า พระองค์ก็ต้องมีผิงเฟยเช่นเดียวกับต้าหวางองค์อื่นๆ” กงจู่ตรัสเรียบเฉย“ข้ามีเจ้าเพียงคนเดียว ข้าสัญญา” ไท่จื่อตรัสตริงจัง และจับพระหัตถ์ของพระนาง“เมื่อครู่พระองค์ยังประทับอยู่กับหรูกูเหนียงอยู่เลย” กงจู่ตรัสแผ่วเบา ไท่จื่อกลับแย้มพระสรวลทอดพระเนตรพระนางที่ก้มพระพักตร์ ไม่สบพระเนตรพระองค์“หยางหลิน ข้ารักเจ้า ไม่ว่าอนาคตเราสองคนจะเป็นเช่นไร ข้าก็จะยืนยันคำเดิมว่า ข้ารักเจ้า” ไท่จื่อตรัสจริงจัง“นี่ก็ดึกมากแล้ว ไท่จื่อเสด็จกลับไปบรรทมเถิดเพคะ อีกสองวันหม่อมฉันต้องเข้าเฝ้าไท่โฮ่วอ

กงจู่เสด็จเข้ามาในเรือนกลางของไท่จื่อ เสด็จมายังห้องบรรทม เหล่าข้าหลวงถวายบังคมและทยอยออกไป นางกำนัลสองคนที่เทน้ำร้อนลงในสระจนเสร็จถวายบังคมก้าวเดินออกไปทันที ไท่จื่อถอดปิ่นปักพระเศียร แล้วฉลองพระองค์ตัวนอกของกงจู่ออกจากพระวรกาย ถอดเสื่อผาวและเอี๊ยมวางไว้ที่ข้างสระสรง พระนางเสด็จลงไปในน้ำที่มีไอร้อนลอยขึ้นมาอยู่เช่นนั้น พระนางหันมาหาไท่จื่อเพื่อถอดฉลองพระองค์ของพระองค์แต่ทว่าไท่จื่อกลับประทับพระโอษฐ์บาง พระนางเปิดประโอษฐ์เล็กน้อยเพื่อให้ไท่จื่อสอดพระชิวหาเข้ามาในพระโอษฐ์ พระนางเองก็สอดพระชิวหาเข้าไปในพระโอษฐ์เช่นกัน พระหัตถ์หนาโอบกระชับพระวรกายบาง พระนางใช้พระหัตถ์เรียวลูบไล้พระศอ มายังพระปรางค์ ไท่จื่อถอนพระโอษฐ์ออกทอดพระเนตรพระนางที่กำลังถอดฉลองพระองค์ออกจากพระวรกายจนหมดสิ้น ไท่จื่อช้อนพระเพลาและพระขนอน พระนางโอบพระศอทั้งสองข้างซบพระอุระ ไท่จื่อแย้มพระสรวล เสด็จลงไปในสระสรงพระองค์วางพระนางลงในสระน้ำ พระนางใช้พระหัตถ์วักน้ำลูบไล้พระอุระกว้างทั้งสองข้าง พระองค์ใช้พระหัตถ์ลูบไล้พระถัน และใช้พระดัชนีเคล้าคลึงลายยอดพระถัน และจูบที่พระอุระไล่ลงมาที่พระถันเบาๆ พระหัตถ์อีกข้างโอบพระวรกายบ

ไท่โฮ่ว ต้าหวางและหวางโฮ่วทรงเสด็จเป็นองค์ประธานในพิธี ไท่โฮ่วและหวางโฮ่วทรงยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้มาก ทรงจัดด้วยพระองค์เอง ทรงทอดพระเนตรไท่จื่อ และว่าที่ไท่จื่อเฟยแห่งตงกง พระนางทรงถือพัดนกยูงก้าวเสด็จเข้ามาพร้อมกับไท่จื่อ เมื่ออยู่ต่อพระพักตร์ของไท่โฮ่ว ต้าหวางและหวางโฮ่ว“เริ่มพิธีได้” ต้าหวางมีพระกระแสรับสั่งต่อรุ่ยอัน“คารวะต้าหวาง” รุ่ยอันกล่าวขึ้นไท่จื่อทรงนั่งลงคุกพระชงฆ์พร้อมกับกงจู่ ยกมือผสานกัน แล้วก็พระเศียรลงจรดพื้น กราบไหว้เกาต้าหวาง และหวางโฮ่ว แล้วจึงเงยพระพักตร์ขึ้น“คารวะญาติผู้ใหญ่” รุ่ยอันกล่าวครั้งที่สองไท่จื่อและกงจู่เอียงพระองค์ไปทางด้านขวา แล้วทรงก้มลงกราบไหว้ไท่โฮ่วและอู่ต้าหวาง“คารวะกันและกัน” รุ่ยอันกล่าวครั้งที่สามไท่จื่อทรงลุกขึ้น ประคองไท่จื่อเฟยลุกขึ้นด้วยเช่นกัน ไท่จื่อเฟยทรงหันพระองค์มาทอดพระเนตรไท่จื่อ ขณะมีพัดกั้นไว้ ทั้งสองพระองค์ก็มีพระเศียรคำนับกันและกัน“ส่งตัวเข้าห้องหอ”ไท่จื่อเสด็จมายังสระบัวหลังจากในตำหนักกำลังเริ่มงานเลี้ยง ไท่โฮ่ว ต้าหวาง และหวางโฮ่วเสด็จกลับวังหลวงไปแล้ว ไท่จื่อตรัสทูลเชิญอู่ต้าหวางมายังสะพานจำลอง ไท่จื่อหันกลับไปหา

ไท่จื่อเฟยเสด็จมายังหมู่บ้านที่พระนางเคยช่วยชีวิตหญิงผู้นั้น และพระนางเองก็ได้สมญานามว่าเทียนโฮ่วแห่งสวรรค์ การที่พระนางเสด็จมาในครั้งที่เป็นที่ดีใจของหมู่บ้าน พระนางให้นางกำนัลและเหล่าข้าหลวง รวมไปถึงราชองครักษ์มาหุงหาอาหารให้ชาวบ้านในที่แห่งนี้“ไท่จื่อเฟยเพคะ ให้หม่อมฉันกับพวกนางกำนัลช่วยกันเถอะเพคะ” หรูอวี้ทูลบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่นางหั่นผักเสร็จสิ้น และมองไปที่ไท่จื่อเฟยที่กำลังกวนข้าวต้มอยู่“ข้ามาเพื่อตั้งใจทำให้พวกเขา พวกเจ้าเอาหมูให้ข้าหน่อย” พระนางตรัสเช่นนี้ หรูอวี้และขันทีนำหมูสับเทใส่ หรูอวี้ช่วยพระนางกวนข้าวด้วยเช่นกัน ส่วนหลิวหลานกวนข้าวต้มกับนางกำนัลสองคนกระทะอีกใบหนึ่ง ชาวบ้านยืนรอกันไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน เงินส่วนนี้เป็นเงินของพระนางเองที่ไท่จื่อมอบให้ อีกทั้งบัญชีในตงกงพระนางเป็นผู้ดูแลทั้งหมด“ทุกคนตั้งแถวนะไม่ต้องแย่งกัน ได้กันทุกคน” หลิวหลานเอ่ยบอกชาวบ้าน พวกเขาจึงตั้งแถวกัน ไท่จื่อเฟยและเหล่าข้าหลวงแจกจ่ายอาหารให้พวกเขา“ขอบพระทัยเพคะ ไท่จื่อเฟยเป็นบุญของแคว้นเกาจริงๆ ที่มีไท่จื่อเฟยเช่นท่าน” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“สมแล้วที่เป็นเทียนโฮ่วแห่งสวรรค์” ชาวบ้าน