Alle Kapitel von ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]: Kapitel 21 – Kapitel 30

“ทูลหวางโฮ่วหม่อมฉันคิดว่า การที่จะให้ประชาชนกินดีอยู่ดีนั้น ให้ประชาชนต้องมีรายได้ เช่น การแจกจ่ายเมล็ดพันธ์ุ คือข้าวเป็นอาหารหลักของเรา ให้เขานำมาขายกับพ่อค้าคนกลาง คือท้องพระคลังหลวง เพื่อเป็นตัวกลางในการแจกจากเงิน อีกทั้งท้องพระคลังหลวงนั้นจะได้ขาวข้าวในราคาต่ำลง และยังกระจายข้าวขายไปยังแว่นแคว้นต่างๆ ส่วนราษฎรมีรายได้ทั่วถึง ไม่ต้องขึ้นตรงกับพ่อค้าคนกลางนอกวัง ถ้าเป็นหน้าแล้งนั้น ข้าวที่อยู่ในท้องพระคลังหลวงนำมาแจกจ่ายให้กับราษฎรที่ขึ้นตรงกับเมืองนั้นๆ” จางเหนียงทูลตอบเช่นนี้ ทำให้หวางโฮ่วยิ้มอย่างพอพระทัยเป็นอันมาก และทอดพระเนตรมองไปยังซ่งเมิ่งที่มองจางเหนียงด้วยความชื่นชม“เอาเป็นว่าข้าจะพิจารณาแล้วกัน พวกเจ้ากลับไปก่อน” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน“เพคะ หวางโฮ่ว” พวกนางถวายบังคมหวางโฮ่วและก้าวเดินออกจากตำหนักไป“ซ่งเมิ่งเจ้าว่าเป็นเช่นไร ใครควรเป็นไท่จื่อเฟย” หวางโฮ่วตรัสถาม ขณะที่เสด็จลุกขึ้นประทับยืน มีซ่งเมิ่งประคองเสด็จออกจากเรือนหลังนี้ยังห้องบรรทมที่อยู่ไม่ไกล“สองคนแรกก็ตอบดีอยู่ ส่วนคนที่สามนั้นตอบได้ฉาดฉาน ราวกับว่านางได้รับการศึกษามาดี อีกทั้งยังเข้าใจทุกข์สุข

หวางโฮ่วเสด็จเข้ามาในอุทยานพร้อมกับเหล่าข้าหลวง ทอดพระเนตรมองเหมยฮวาและกุ้ยฮวาสีสันสวยงามบานสะพรั่งในฤดูเหมันต์ อีกทั้งยังมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ตามต้นเช่นนี้ เหล่าข้าหลวงที่เดินตามเสด็จรวมไปถึงพระนางสวมฉลองพระองค์ด้วยขนสัตว์จำพวกหมีและแกะ ทำให้พระวรกายอบอุ่นยิ่งขึ้นหวางโฮ่วเสด็จมายังแถวศาลาที่ต้าหวางพึ่งสร้างใหม่เมื่อสามเดือนก่อนเพื่อให้พระนางได้ทอดพระเนตรสระบัวและกุ้ยฮวาได้อย่างใกล้ชิด แต่ตอนนี้ น้ำในสระนั้นกลายเป็นน้ำแข็งเสียแล้ว แต่ปลาบางชนิดยังคงแหวกว่ายในสภาพอากาศเช่นนี้พระนางเห็นว่าเกาหยางกงจู่ประทับยืนข้างๆ ต้นเหมยฮวา พร้อมด้วยนางกำนัลสองคน พระนางเสด็จเข้าไปหากงจู่ นางกำลังทั้งสองคนถวายบังคมหวางโฮ่วทันที นางกำลังทั้งสองหมายใจจะเรียกกงจู่ แต่หวางโฮ่วยกพระหัตถ์ขึ้นห้ามพวกนางถึงถอยออก พร้อมด้วยเหล่าข้าหลวงที่ยืนนิ่ง ส่วนพระนางเสด็จหากงจู่ที่ประทับยืนหันหลัง“เกาหยาง” หวางโฮ่วตรัสเรียก แต่กงจู่กลับไม่ทรงตอบสนองพระนาง หวางโฮ่วจึงตรัสเรียกอีกครั้ง“เกาหยาง” หวางโฮ่วตรัสเรียกครั้งนี้กงจู่ทรงหันมาหาหวางโฮ่วและถวายบังคมโดยทันที“เหนียงชิน”“เจ้าเป็นอะไรจึงเหม่อลอยไม่ฟังข้า” หวางโฮ่วตรัสถ

สามเดือนต่อมาหวางโฮ่วประทับอยู่ในหอตำราด้านข้างไท่หวังกง พระนางทอดพระเนตรบันทึกการเดินทางของเหล่าพ่อค้าวาณิชที่ออกไปค้าขายต่างแดน ทำให้พระนางสนพระทัยยิ่งนัก สองชั่วยามแล้วที่พระนางประทับในหอตำราแห่งนี้“หวางโฮ่ววันนี้มีนางกำนัลเข้าใหม่ มาแทนคนเก่าที่เสียชีวิตไปพระเจ้าค่ะ” ซ่งเมิ่งทูลบอกหวางโฮ่ว พระนางวางตำราลงที่ชั้นวางตรงที่เดิมที่ทรงหยิบมา“นางเป็นใครหรือ” พระนางตรัสถามเรียบเฉย“โจเหม่ย นางเป็นลูกบุตรสาวของโจเหม่ย เขาเป็นขุนนางครั้นที่สอง ของราชสำนัก” ซ่งเมิ่งทูลบอก“นำนางเข้ามา” หวงโฮ่วตรัสเรียบเฉย และเสด็จมาประทับนั่งที่ตรงเรือนกลาง“โจเหม่ย เข้าเฝ้า” ซ่งเมิ่งเอ่ยเรียกโจเหม่ย นางสวมใส่ชุดนางกำนัลมาเข้าเฝ้า นางมานั่งคุกเข่าถวายบังคมพระนาง“หม่อมฉันโจเหม่ย ขอรับใช้หวางโฮ่วจนกว่าชีวิตจะหาไม่เพคะ” โจเหม่ยทูลบอกพระนาง“ทำตัวตามสบายนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเริ่มงานของเจ้า ไปพักผ่อนก่อนเถอะ” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงอ่อนโยน“ทูลลาเพคะ” โจเหม่ยทูลบอกและถวายบังคม ก้าวเดินออกมาตรงหน้าตำหนัก ขณะที่ต้าหวางเสด็จเข้ามาพอดี โจเหม่ยถวายบังคมต้าหวาง ทำให้นางเห็นพระพักตร์ของพระองค์ นางเกิดหลงรักทันที นา

ต้าหวางเสด็จกลับมายังห้องบรรทมทอดพระเนตรในห้องบรรทมหลับไม่เห็นหวางโฮ่วประทับอยู่ มีเพียงเหล่าข้าหลวงที่นั่งคุกเข่ารอพระราชบัญชาจากพระองค์“หวางโฮ่วไปไหน” ต้าหวางตรัสถามเหล่าข้าหลวง พวกเขากลับก้มหน้าไม่ยอมมองพระพักตร์ของพระองค์ ทำให้พระองค์ทรงพิโรธทันที“หูหนวกกันหรือไง ข้าถามว่าหวางโฮ่วไปไหน” ต้าหวางตรัสถามด้วยพระสุรเสียงดังลั่น ซ่งเมิ่งก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น“ต้าหวาง หวางโฮ่วเสด็จไปที่โรงม้าพระเจ้าค่ะ” ซ่งเมิ่งทูลบอกเช่นนี้ ต้าหวางทรงวิ่งไปที่ระเบียงของพระตำหนัก ทอดพระเนตรเห็นหวางโฮ่วประทับนั่งบนหลังม้าสีขาวทะยานมุ่งหน้าสู่ประตูทางทิศตะวันออก“ปิดประตูวัง!!!” ต้าหวางทรงตะโกนดังลั่น แต่ทว่าม้าของพระนางทะยานออกจากประตูวังบานที่สามไปเสียแล้ว“โธ่เว้ย!!!”ต้าหวางทรงวิ่งไปที่โรงม้าขี่ม้า ทรงม้าคู่พระทัยสีดำสนิททะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทหารกำลังจะตามไป แต่ทว่าจางซื่อยกมือห้าม ทุกคนทำตามไม่ลังเลพระนางหันไปทอดพระเนตรมองม้าที่ตามมา ซึ่งเป็นม้าของต้าหวาง พระนางทรงรู้สึกว่าไม่อยากพบพระองค์ในยามนี้ พระนางอยากอยู่กับพระองค์เองมากกว่า จนไม่อยากเจอผู้ใดอีกด้วย พระนางเอาแส้ตีก้นม้าให้วิ่งไวข

สามเดือนมาแล้วที่เกาตี้หวางเย่เสด็จไปนอกเมืองหลวงเพื่อไปท่องเที่ยวในแว่นแคว้นที่อยู่ในการปกครองของต้าหวางแคว้นเกา เกาตี้หวางเย่เสด็จออกมาจากโรงเตี๊ยมขึ้นมาเพื่อเดินทางต่อไป“กลับเมืองหลวงดีกว่าพระเจ้าค่ะ” เยว่ชิงทูลบอกเขาเป็นองครักษ์ของหวางเย่“เดี๋ยวสิ บ้านข้าไปไม่หนีไปไหนหรอก” หวางเย่ตรัสและแย้มพระสรวล“สามเดือนแล้ว ที่ไม่ได้กลับเมืองหลวง” เขาทูลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เจ้าเป็นเหนียชินข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่” หวางเย่แย้มพระสรวล ทันใดนั้นเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งร้องของความช่วยเหลือโดยทันใด“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!!!”“ไปดูกัน” หวางเย่ตรัสเช่นนี้ และทรงม้าไปตามเสียงของหญิงผู้นั้น และเสียงครึกโครมดังขึ้นต่อเนื่อง“ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้กูเหนียง” เสียงของผู้ชายหนึ่งที่กำลังข่มขืนหญิงสาวตรงหน้า“ปล่อยนาง” หวางเย่ตรัสด้วยพระสุรเสียงดังลั่นขณะที่เสด็จลงมาจากหลังมาแล้วทรงโดดถีบเต็มแรง จนมันกลิ้งไป กลุ่มชายฉกรรจ์ประมาณแปดคน พวกนั้นชักกระบี่ขึ้นพร้อมที่จะเข้ามารุมพระองค์“ใครวะ” ชายที่ถูกพระองค์ทรงทำร้าย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดัน“จะไปดีๆ หรือจะไปทั้งน้ำตา” หวางเย่ทรงกระทืบซ้ำ ชายฉกรรจ์เข้ามารุมพระองค