All Chapters of สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : Chapter 21 - Chapter 30

#หลายวันถัดมา...เพนท์เฮ้าส์หรู"ทำไมนายยังไม่ออกไปทำงาน" ขนมหวานเอ่ยถามขณะที่กำลังยืนแต่งตัวเตรียมที่จะออกไปทำงานเหมือนเช่นเคย แต่ทว่าชายหนุ่มกลับนั่งรอไม่พูดไม่จาอะไรสักคำเดียว"ผมบอกพี่ไปแล้ว ข้ามคืนพี่ก็ลืมแล้วหรือไงครับ ผมบอกว่าจะไปส่งพี่ถึงบริษัททุกวัน เลิกงานผมก็จะไปรับ""จำได้ ไม่ได้ลืม แค่ไม่เข้าใจ นายชอบทำเหมือนฉันเป็นเด็ก""เพราะในท้องของพี่มีเด็กที่เป็นลูกของผมอยู่"เถียงไปก็ไร้ประโยชน์สินะ ขนมหวานไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก เพราะถึงยังไงเขาก็จ้องแต่จะเอาชนะเธออยู่แล้ว ดูจากความสามารถทำให้เธอยอมมาอยู่ที่นี่กับเขาด้วยแต่หลังจากที่เขาไปรับ ไปส่งเธอที่บริษัทไม่กี่วัน คนในบริษัทก็เริ่มพูดกันหนาหูแล้วว่าเธอได้เสี่ยเลี้ยงบ้าง เป็นหนูตกถังข้าวสารบ้าง มีคนรวยรับเลี้ยงบ้าง สารพัดคำพูดที่ขนมหวานได้ยินจนเริ่มรำคาญ มันไม่เหมือนกับตอนแรกๆ ที่เธอมาทำงานเลย หรือเป็นเพราะชีวิตเธอมันไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น ต่างจากตอนนี้ ที่มีรถหรูนั่งมาทำงานทุกวัน"ทำไมครับ มีใครพูดให้พี่อารมณ์ไม่ดีหรือไง ให้ผมจัดการให้ดีไหม?" เขาพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ด้วยรูปประโยคและความหมายมันก็หมายถึงเธออย่างตรงตัวพูดอย่างกับไปรู

#ผ่านไปอีกหลายเดือน...ห้างสรรพสินค้า( ใช้บัตรที่ผมให้ไปรู้หรือเปล่า ห้ามใช้เงินตัวเองล่ะ )"รู้แล้วน่า สั่งเก่งขนาดนี้ทำไมถึงไม่ตามมาเองเลยล่ะ" เธอพูดกับคนปลายสาย พลางบ่นไปด้วย เพราะเขาเอาแต่ออกคำสั่งอะไรก็ไม่รู้มากมายเต็มไปหมด( ถ้าผมไม่ติดงาน ผมคงตามพี่ไปแล้วครับ )"แค่นี้ก่อนได้ไหม ฉันจะได้เดินซื้อของ"( ได้ครับ ว่าแต่พี่อยากได้อะไร เดี๋ยวผมซื้อไปให้ )"ถามแปลก ฉันจะไปอยากได้อะไร ของต่างประเทศแพงจะตายไป ไม่มีอะไรที่อยากได้ทั้งนั้นแหละ"( ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมดูไปให้ )"ตามใจ ฉันขัดใจนายไปก็เท่านั้นแหละ"( ฮ่ะฮ่ะครับ ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ เสร็จงานแล้วเดี๋ยวผมรีบบินตรงกลับไปเลย )"อื้ม"หลังจากวางสายขนมหวานก็เก็บโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่พ่อของลูกในท้องเพิ่งจะซื้อให้หมาดๆ จากนั้นก็เดินไปเลือกซื้อของจิปาถะต่อตอนนี้เธอลาออกจากบริษัทตามที่ได้พูดเอาไว้กับชายหนุ่มแล้ว ระหว่างนี้ก็เลยอยู่เฉยๆ ไม่มีงานอะไรให้ทำ เว้นแต่ว่าเธอจะหางานอดิเรกมาทำให้คลายความรู้สึกเบื่อ เช่น วาดรูป ระบายสีน้ำ หรือกิจกรรมยามว่างที่ไม่ต้องออกแรงมากและไม่เป็นอันตรายสำหรับคนท้องตามที่คุณหมอแนะนำธีร์แนะนำให้ขนมหวานอ

#บนห้องนอน"นี่นาย นาย! คุยกันก่อนสิ!" ขนมหวานตามขึ้นไปติดๆ แต่เรียกเท่าไหร่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมหันกลับมาคุยกับเธอเลยสักคำ ซ้ำยังทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินอะไรอีกต่างหาก"ผมมีชื่อนะครับ เรียกแต่นายๆๆ แล้วเมื่อไหร่พี่จะจำชื่อผัวตัวเองได้สักที?""ธีร์..." เป็นครั้งแรกที่ขนมหวานเรียกชื่อของเขา"ครับ""จะโกรธอะไรขนาดนี้ ก็บอกแล้วไง ว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็เลยไม่ได้บอก""พี่เจอใคร คุยกับใคร ทำอะไร พี่ต้องบอกผมทุกอย่าง ผมเคยบอกแล้ว ทำไมพี่ไม่ฟังผมเลย""......" ขนมหวานไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน เพราะในความคิดของเธอมันไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลย และเธอก็ไม่ใช่เด็กที่จะต้องรายงานอะไรตลอด"พี่รู้ตัวหรือเปล่าครับ ว่าพี่ทำผิด""ฉันทำผิดอะไร?""....." ชายหนุ่มมองด้วยสายตาที่เย็นชา ในเมื่อเธอยังปฏิเสธว่าไม่ได้ผิดอะไร เขาเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน จากนั้นก็เดินหนีไปไม่พูดไม่จาอะไรอีกสักคำเดียว"นี่นายธีร์ จะเลิกงอนเป็นเด็กเมื่อไหร่?""ในสายตาพี่ ผมคงเป็นเด็กสินะครับ คงไม่เหมือนแฟนเก่าของพี่ ที่เป็นผู้ใหญ่กว่า""เอ้า?""ผมขอโทษครับ ที่เป็นห่วงพี่มากเกินไป""......" ประโยคนั้นทำเอาขนมหวานถึงกับพูดไม่ออก

#เช้าวันถัดมา"อึกอืม...""ตื่นแล้วเหรอครับ ผมทำพี่ตื่นหรือเปล่า?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ เตียงทั้งที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จ มือหนาจับใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งตื่นลูบเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน"ไปทำงานเหรอ?""มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อยครับ""อือ ไปเถอะ ฉันยังอยากนอนต่อ" หญิงสาวพูดด้วยเสียงงอแง ก่อนจะพลิกตัวหนีไปอีกฝั่ง"ครับ นอนต่อเถอะครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวผมรีบกลับมานะครับ""อือ...""สักพักผมจะให้แม่บ้านขึ้นมาปลุกนะครับ พี่ต้องกินข้าวนะครับ มียาบำรุงต้องกินด้วย""โอเครู้แล้ว"ชายหนุ่มไม่ได้ถามต่อ เพราะถ้าหากถามมากกว่านี้เธอคงได้หงุดหงิดใส่เขา จึงปล่อยให้เธอนอนหลับต่อ ส่วนตัวเองนั้นก็ไปจัดการธุระบางอย่างที่ต้องทำ และต้องไปด้วยตัวเองเท่านั้น*********************ณ โกดังร้าง เสียงกรีดร้องแผดดังลั่นกังวานไปทั่วบริเวณพื้นที่ร้างที่ไร้ผู้คนอาศัยอยู่ ร่างของชายหนุ่มที่เคยเป็น "อดีต" คนรักของขนมหวาน นอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้น มือข้างหนึ่งถูกบิดงอผิดรูปอย่างโหดเหี้ยมธีร์ยืนอยู่เหนือร่างนั้น มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ดุดันแข็งกร้าวและริมฝีปากเหยียดยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจบอกได้ว่านี่เป็นความสุขหรือค

ณ เพ้นท์เฮ้าส์สุดหรู"ผมจะออกไปเรียนสักครึ่งวันนะครับ บ่ายๆ ผมจะกลับ พี่อยากกินอะไรไหม ผมจะได้แวะซื้อมาให้""ไม่หรอก นายอยากไปเรียนก็ไปสิ ไม่เห็นต้องรายงานฉันทุกอย่างเลย" ขนมหวานพูดกับคนที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาแต่งตัวไปเรียน เพราะส่วนใหญ่ก็เห็นแต่ใส่ชุดสูทและก็ชุดลำลองธรรมดาตอนที่อยู่ที่นี่สมกับเป็นเด็กมหาลัยจริงๆ ถึงความรับผิดชอบและหน้าที่การงานจะเกินตัวคำว่าเด็กมหาลัยไปมากก็เถอะ"ผมหล่อไหมครับ" ธีร์หันกลับมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับจัดชุดจัดท่าทางทำท่าเท่ๆ ให้เธอมองด้วย"ก็ดี.." ขนมหวานตอบเสียงแผ่วๆ"ก็ดีนี่หมายถึงยังไงครับ หล่อหรือไม่หล่อ""ก็ดี ก็คือก็ดีไง""งั้นผมจะคิดว่า ก็ดีของพี่คือหล่อละกันนะครับ""......" ขนมหวานไม่ได้ตอบ แต่ความจริงเธอก็คิดแบบนั้นแหละ คงเพราะเขาหน้าตาดีหุ่นดีอยู่แล้วด้วยมั้ง ใส่ชุดอะไรมันก็ดูเหมาะสมไปหมดเลยเขาเป็นเด็กวิศวะและป้ายของมหาวิทยาลัยก็บ่งบอกว่าเขาเรียนอยู่มหาลัยเอกชนชื่อดังด้วย"เดี๋ยวผมรีบกลับนะครับ""อืม...""เดี๋ยวแวะซื้อขนมเค้กข้างมหาลัยมาให้ ฟอด ~ รักนะครับ"หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ออกไป และเขาก็ทำแบบนี้อยู่ทุกว