All Chapters of สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย : Chapter 11 - Chapter 20

ณ โต๊ะอาหารขณะที่ครอบครัวของธีร์และครอบครัวของเพื่อนแม่เขา กำลังนั่งทานอาหารพร้อมกันอยู่ ทุกอย่างดูปกติสำหรับเขามากปกติที่ว่าหมายถึง แม่ของเขาพูดอวยลูกชายทุกอย่าง ตบท้ายด้วยการบอกว่า ลูกชายโสด ถ้าจะหาลูกสะใภ้ก็จะหาแบบดีๆ มีชาติตระกูล หรือเป็นไฮโซ เหมือนกำลังปูทางให้ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน แต่สำหรับเขาไม่เลย มันมีแต่เรื่องน่าเบื่อเต็มไปหมดยกเว้นอาหารฝีมือของแม่นม สำหรับเขาก็ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วล่ะ"นี่ตาธีร์ยังจำน้องได้อยู่หรือเปล่า เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ยังวิ่งเล่นด้วยกันอยู่เลย""เหรอครับ ไม่เห็นจะจำได้ ผมถูกส่งไปอยู่โรงเรียนชายล้วนตั้งนาน ที่นั่นไม่มีผู้หญิงนะครับ"ทั้งๆ ที่แม่ก็กำชับดิบดีแล้วว่าอย่าพูดหรือทำอะไรที่เป็นการหักหน้ากัน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นจริงๆ แค่พูดไปตามตรง พูดความจริง ก็เท่านั้นเองสิ้นสุดประโยคของเขาบรรยากาศภายในห้องทานอาหารก็ดูแปลกไปในทันที มันกลายเป็นความอึมครึม ความน่าอึดอัด"ทำไมแม่ไม่บอกไปตามตรงเลยล่ะครับ ว่าชวนเพื่อนแม่มากินข้าว เพียงเพราะอยากให้ผมกับลูกสาวของเพื่อนแม่ดูตัวกัน เห็นแม่ทำแบบนี้บ่อย แต่ผมก็ไม่สนใจใครสักคน คนนี้...ผมก็ไม่สนใจ"เขาพูด

@ทางด้านของขนมหวานช่วงเวลาหลังเลิกงานเธอกำลังจะกลับบ้านของตัวเองตามปกติ แต่ทว่ากลับมีผู้ชายตัวสูงใหญ่ร่างกำยำมาขวางทางของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอเดินต่อ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรแต่เห็นท่าทีขึงขังของผู้ชายคนนั้นแล้ว รู้ได้ทันทีว่าเขาหมายตาเธออยู่"มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?""มีคนเชิญให้ไปคุยที่รถครับ" เสียงนั้นพูดทุ้มต่ำ และค่อนข้างน่ากลัว"ไม่ไปค่ะ!""เชิญครับ""ฉันไม่ไป"สีหน้าของขนมหวานเริ่มตื่นตระหนก เธอไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือใคร และเขามาเพื่ออะไร ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ มือเล็กกระชับกระเป๋าสะพายส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นปกป้องท้องน้อยของตัวเองที่ข้างในนั้นมีลูกน้อยของเธออยู่ตามสัญชาตญาณคนเป็นแม่"เชิญเถอะนะครับ""บอกแล้วไงว่าไม่ไป หลีกไปนะคะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย!!"ปึก!ขณะเดียวกันก็มีคนลงมาจากรถ เธอหันไปมองด้วยความตกใจและกลัว แต่พอได้เห็นว่าคนที่ลงมาจากรถเป็นใครเธอยิ่งตกใจมากกว่าเดิมอีกไม่คิดว่าจะเป็นเขา"ทำไมหน้าซีดแบบนั้น" ชายหนุ่มรีบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง"อือ...""เข้าไปนั่งในรถก่อน มีแอร์เย็นอยู่ น่าจะดีขึ้น"เธอถูกเขาประคองเข้าไปทั้งที่เธอควรขัดขืนเขาสิ แต่ร่างกายมันกลับไม่มีแรงเอาซะเลย

#ช่วงค่ำในวันเดียวกัน"ทำไมคุณยังอยู่" ขนมหวานเอ่ยถามอย่างงงๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มนั้นยังอยู่ที่บ้านของเธอ ตอนขึ้นไปอาบน้ำก็คิดว่าเขาจะกลับแล้วซะอีก ไล่ขนาดนั้นแต่ยังอยู่ยอมเลยจริงๆ"กินข้าวไม่ตรงเวลาแฮะ" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม เขามองที่นาฬิกาตรงข้อมือของตัวเอง พร้อมกับพูดพึมพำออกมา"อะไรของคุณ?""ท้องอยู่ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาสิ""ฉันหิวฉันก็กินของฉันเองนั่นแหละ""กับข้าววางอยู่บนโต๊ะนะ""......" ขนมหวานถอนหายใจพรืด ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว และก็ได้เห็นอาหารหลายเมนูวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะกินข้าวจริงๆ ซึ่งก็ไม่ได้มีแค่นั้น มีทั้งผลไม้ มีทั้งของบำรุงต่างๆ เต็มไปหมดเลย "คุณซื้อมาเหรอ?""ใช่""ฉันบอกว่า...""ของพวกนี้มันจำเป็นกับคนท้องทั้งนั้น" ชายหนุ่มรีบพูดขัดขึ้นขณะที่เธอกำลังจะเถียงกับเขาเธอไม่รู้ว่าเขาหวังดีและประสงค์อะไรหรือเปล่า แต่ของพวกนี้มันมากไปสำหรับเธอที่กินคนเดียว ยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำไป แล้วถ้าเหลือล่ะจะทำยังไง เก็บใส่ตู้ไว้กินต่อรสชาติมันก็ไม่อร่อยแล้ว"บ้านของเธออยู่ในหลืบขนาดนี้ อยู่คนเดียวไปได้ยังไง""ฉันก็อยู่ของฉันได้ ไม่เห็นมันจะมีอะไรเลย""ตัวบ้านก็ไม่ได้แน่นหนา ถ้าโจรมัน

@เย็นวันหนึ่งหลังเลิกงานรถตู้คันหรูขับเข้ามาและจอดตรงหน้าของขนมหวานขณะที่เธอกำลังจะกลับหลังเลิกงาน เธอชะงักแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อประตูรถก็เปิดตามด้วยแรงดึงมหาศาลที่ทำให้เธอนั้นต้องเข้าไปอยู่ในรถด้วย"โอ๊ย! เจ็บนะ""ประคองอยู่ ไม่เจ็บขนาดนั้นหรอก""นายอีกแล้วเหรอ?""ก็ผมน่ะสิ พี่คิดว่าเป็นใคร สามีพี่ก็มีผมแค่คนเดียวนะ""ขอร้องอย่าหลงตัวเอง""แล้วไง""แล้วนี่จะพาฉันไปไหน ปล่อยฉัน ฉันจะกลับบ้าน""เดี๋ยวพาไปส่ง"ขนมหวานนั่งอยู่บนตักของธีร์มาเฟียหนุ่มที่เป็นพ่อของลูกในท้อง และเขาก็กอดเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดออกไปจากตรงนี้เลย ราวกับว่ากลัวเธอจะโดดลงจากรถ"ทำงานเหนื่อยไหมครับวันนี้""ทำงานนะ มันก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดาสิ""อ้อ...งั้นเหรอครับ ผมไม่ควรถามสินะ""ปล่อยฉันฉันจะนั่งลงข้างล่าง""นั่งบนตักผมมันจะเป็นอะไรครับ มีอะไรทิ่มหรือไง จะว่าไปมันก็ไม่ได้แข็งสักหน่อย""นี่นาย!" ขนมหวานตาถลึงโตด้วยความตกใจและโมโหเขาอยู่นิดๆ ที่พูดอะไรไม่ควรพูดออกมาในตอนนี้ ในรถไม่ได้มีแค่เขาและเธอสักหน่อย แต่ยังมีคนขับรถและบอดี้การ์ดของเขาอีกหลายคน กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง"หึหึ นั่งดี

#เวลาต่อมาเพราะขนมหวานคะยั้นคะยอที่จะกลับชายหนุ่มก็เลยขัดใจเธอไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องให้ลูกน้องขับรถมาส่งเธอที่บ้าน พร้อมกับตัวเองที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยระหว่างเดินทางไม่มีการสนทนาอะไรแม้แต่เสี้ยวเดียว จนกระทั่งรถคันหรูขับมาจอดที่หน้ารั้วบ้านของหญิงสาว"???" ทันทีที่มองเห็นรั้วบ้านหญิงสาวก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ ก่อนออกไปทำงานเธอจำได้ว่าเธอปิดรั้วบ้านแล้ว แต่ตอนนี้มันเปิดกว้างอยู่ราวกับว่ามีคนเข้ามา"ถึงบ้านแล้วก็ลงไปสิ อยากกลับไม่ใช่หรือไง" คนในรถเอ่ยเสียงคล้ายกับไล่ น้ำเสียงนั้นเย็นชาพร้อมกับด้วยสีหน้าที่นิ่งๆ"อือ ขอบใจที่มาส่ง กลับดีๆ ก็แล้วกัน"ขนมหวานลงมาจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปในรั้วบ้านอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งเดินเข้าไปถึงตัวบ้านและได้เห็นข้าวของกระจัดกระจาย รวมถึงประตูบ้านที่ถูกงัดแงะจนพังใช้งานต่อไม่ได้แล้วสภาพนี้ดูก็รู้ว่ามีโจรขึ้นบ้าน แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงรื้อข้าวของกระจัดกระจายขนาดนี้ จะเอาไปก็น่าจะขโมยไปเงียบๆ สิ"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?" ขนมหวานสบถออกมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด มองข้าวของที่เมื่อเช้ายังคงเรียงรายจัดเป็นที่เป็นทาง ตอนนี้มันกลับพังไม่เหลือชิ้นดีสัก