جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ข้าไม่ปฏิเสธในเรื่องนั้น เจ้าเป็นสตรีที่ข้าไม่เคยพานพบจริงๆ มาลองเดิมพันกับข้าดูหรือไม่”“เดิมพัน?”“ใช่ เดิมพันอย่างที่ข้าเคยเดิมพันกับตัวเอง ก่อนหน้านั้นได้พบเจ้าที่เสวี่ยซานข้าก็ถูกเจ้าดึงดูด ต่อมาข้าได้พบเจ้าอีกครั้งที่ชายแดนตะวันออก ตอนนั้นข้าเดิมพันกับตัวเองหากได้พบเจ้าอีกจะนับว่านี่เป็นวาสนา หลังจากนั้นเจ้าก็ควบม้ามาช่วยคนที่นอกป้อมเฉียวหงจริงๆ จากกันครานั้นยังคิดว่าไม่ได้พานพบแน่นอน ที่ไหนได้กลับเข้าเมืองหลวงข้ากลับชนะเดิมพันกับตัวเองเสียอย่างนั้น”“ชนะเดิมพันกับตัวเอง?”...มีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน!!“ใช่ เพราะข้าเดิมพันกับตัวเองว่าหากพบกันอีกคราจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ตอนนี้แต่งเจ้าเป็นหวางเฟย นี่ไม่ใช่การชนะเดิมพันกับตัวเองหรอกหรือ”เซี่ยไห่ถางกลอกตามองเขาราวมองคนเสียสติ นางต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มองว่าเขาเป็นคนสุขุมน่ากลัว นางกำลังสนทนากับบุรุษวิปลาสผู้หนึ่งชัดๆ!!!“ว่าอย่างไรสนใจเดิมพันกับข้าหรือไม่”นางคร้านจะใส่ใจได้แต่ไสม้าให้ออกเดินนำหน้าไป แต่เขาไหนเลยปล่อยนาง“เจ้าลองคิดดูข้าทั้งหล่อเหลาร่ำรวย จวนที่หลานโจวก็หลังใหญ่โต ฐานะก็เป็นถึงอนุชาของฮ่องเต้ เดิมพันชนะข้าเจ้ามีแต่ไ

พิษเริ่มซึมเร็วมากจนน่าตกใจ นางไม่มีเวลาได้แต่ตัดสินใจก้มลงอ้าปากงับลงไปบนบาดแผล ดูดพิษออกท่ามกลางอาการตกอกตกใจของทั้งสาวใช้และเฟิ่งหนิงหญิงสาวพ่นเลือดสีคล้ำออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ด้านนอกยังคงวุ่นวาย รถม้าก็แทบไม่อยู่นิ่ง เจ้าม้าตกใจเพราะการต่อสู้ดีดตัวยกขาหน้าขึ้น“ออกไปคุมรถม้าให้อยู่นิ่งๆ!” หญิงสาวหันไปบอกสาวใช้จากนั้นก้มลงดูดพิษอีกครั้ง เมื่อพ่นออกมาสาวใช้นางนั้นก็หายออกไปจากรถม้า หญิงสาวหันไปมองเฟิ่งหนิง “มีสุราหรือไม่”เฟิ่งหนิงพยักหน้าค้นกุกกักในรถม้าอยู่ครู่หนึ่ง นางคว้าถุงหนังที่บรรจุสุรายื่นให้หญิงสาว เซี่ยไห่ถางใช้มันล้างปากและล้างแผลให้เฟิ่งอวิ๋นฉี มองดูบาดแผลของชายหนุ่มที่ยังคงสดใหม่ เด็กาวหน้าเสีย---เขาช่วยชีวิตข้าเอาไว้------มันเป็นเรื่องที่เขาควรทำ------เขาจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่------ได้ยินมาว่าพิษและสมุนไพรทุกชนิดมีผลต่อร่างกายเขา ข้าดูดพิษออกจำนวนหนึ่งจะอย่างไรก็ต้องให้หมอที่เชี่ยวชาญตรวจดู---นางคลำหาชีพจรของชายหนุ่ม ชีพจรสับสนแต่ก็ยังเต้น ลมหายใจอ่อนแต่ก็นับว่ายังไม่ตาย เซี่ยไห่ถางเริ่มพันแผลห้ามเลือดจากนั้นสวมเสื้อให้เขาลวกๆด้านนอกเสียงเงียบลงแล้ว...“หวางเฟ

ในมือของเด็กสาวมีสำรับของคนเจ็บ เมื่อวางสำรับลงบนโต๊ะข้างเตียงเฟิ่งหนิงก็ใช้ภาษามือ ---มื้อเย็น---พูดจบเด็กสาวก็นั่งลงและหยิบช้อนขึ้นมา นางตักน้ำแกงขึ้นมาดม เป่าๆ สองสามทีจากนั้น...ลองชิม!!!เฟิ่งอวิ๋นฉีรีบยื่นมือออกมาคว้าช้อน แต่เด็กสาวขยับหลบมือของเขา“แต่สำรับของข้าปกติจะมีคน...” ทดสอบพิษอยู่แล้ว ซึ่งนั่นหมายถึงสมุนไพรอื่นๆ ที่อาจส่งผลตอนที่ร่างกายของเขาอ่อนแอมองด้านนอกเงาของเสี่ยวเจิ้งจื่อกำลังยืนอยู่ด้วยท่าทางลนลาน คิดว่าสำรับนี้คงยังไม่ได้ผ่านมือเสี่ยวเจิ้งจื่อเป็นแน่---เรียบร้อย ไม่มีสมุนไพรอื่นแน่นอน รสชาติจืดชืดเหมือนที่ท่านหมอสั่งเอาไว้ ท่านรีบกินตอนร้อน ยังมีชาขับเหงื่อท่านไม่อาจดื่มยาใช่หรือไม่---ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยไห่ถาง นางบอกความหมายที่เฟิ่งหนิงพยายามสื่อ “ท่านคงไม่ว่าอะไรหากข้าเล่าเรื่องของท่านให้นางฟังบ้าง นางสมควรรู้”“ข้าไม่เคยคิดจะปิดบังนาง เพียงแต่ไม่คิดว่านางจะใส่ใจ ไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ใดใส่ใจ” ประโยคหลังเขากล่าวเสียงเบามากจากนั้นรับช้อนมาถือไว้เซี่ยไห่ถางชะงัก ไม่รู้เพราะอะไรนางจึงรู้สึกว่าระหว่างเฟิ่งหนิงและเฟิ่งอวิ๋นฉีมีบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน ยิ่ง

“ก็จริง ตอนนั้นข้าไม่ได้ใคร่ครวญให้รอบคอบเพราะคิดว่ามากคนก็มากความ ข้ากับเสี่ยวหนิงไม่ชอบความวุ่นวาย ที่มีอยู่ในจวนก็นับว่าเพียงพอแล้วจึงไม่ต้องการรับคนเพิ่ม” นางกลับพยักหน้าเห็นด้วยเสวี่ยอวี้เองก็คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีเช่นนี้ เขาคาดว่านางจะทระนงตนจนกล่าวว่าไม่มีทางพ่ายแพ้“แต่เอาเถิด หากมีคนชนะข้าจริงๆ ก็รับเอาไว้”“หา...” เสวี่ยอวี้อ้าปากค้าง“ไม่ดีหรือ มีคนมีฝีมือเพิ่มเข้ามาในกองทัพ นี่นับเป็นเรื่องดีของหนานฉีหวางฝู่โดยแท้”“แต่...หากคนผู้นั้นไม่ได้มีจิตคิดรับใช้บ้านเมืองเกรงว่า...”“ท่านหมายถึงคนผู้นั้นอาจอยากเป็นชายารอง?”“เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ”เซี่ยไห่ถางหัวเราะ “เช่นนั้นไม่ดีหรือในจวนจะได้คึกคัก”เสวี่ยอวี้ถึงกับพูดไม่ออก“กำลังสนทนากันเรื่องใดหรือ” เฟิ่งอวิ๋นฉีเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม“เรื่องชายารองของท่าน”“หา!” เฟิ่งอวิ๋นฉีอ้าปากค้าง เช่นกันกับเสวี่ยอวี้ที่คาดไม่ถึงว่าหญิงสาวจะกล่าวออกมาหน้าตาเฉย“ท่านกุนซือกล่าวมาข้าเองก็เพิ่งคิดได้”“คิดได้เรื่องใด” อ๋องหนุ่มถามนางด้วยท่าทีตระหนก“คิดได้ว่าความหมายที่ข้ากล่าวไปวันนั้น หากมีคนสามารถเอาชนะข้าได้ในสามกระบวนท่าจริงๆ นางก็อาจจะ

“โจ่งแจ้งเกินไป” นางกล่าวพร้อมกับสำรวจข้าวของที่กระจัดกระจาย“การเดินทางอันเร่งร้อนฮูหยินเสนาบดีจะมีเวลาจัดเตรียมข้าวของมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร ทั้งเสื้อผ้า เครื่องประดับ กาน้ำชา ของว่าง” นางหรี่ตามองทุกอย่างกระทั่งเหลือไปเห็นรอยเลือดข้างผนังรถม้าที่ล้มตะแคง“รอยเลือดพวกนี้ไม่ได้เกิดตอนต่อสู้ แต่เป็นการสาดไปแบบไร้ทิศทางอย่างจงใจ” นางครุ่นคิดจากนั้นมองไปโดยรอบ “แย่แล้ว นี่เป็นการล่อเสือออกจากถ้ำ รีบกลับค่ายทหารเร็ว!” นางกล่าวจบก็วิ่งกลับไปขึ้นม้าเสี่ยวเฮยยังคงงุนงง “หวางเฟยเกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”“นี่เป็นร่องรอยที่เกิดจากน้ำมือคนไม่ใช่การจู่โจมหรือลักพาตัว ร่องรอยพวกนั้นถูกสร้างขึ้นเพื่อล่อให้คนของเราตามไป พ่อบ้านท่านอัครเสนาบดีมีปัญหา ท่านอ๋องกับองค์หญิงกำลังมีภัย รีบกลับเร็ว!”นางกระตุ้นม้าให้ออกวิ่งกลับไปยังค่ายทหาร เช่นกันกับเสี่ยวเฮยที่ตะโกนบอกคนของตนนางคาดไม่ผิดมีบางอย่างแปลกไปจริงๆ เพราะอยู่ๆ เฟิ่งอวิ๋นฉีก็พาเฟิ่งหนิงกลับจวน ทั้งที่ก่อนไปนางกำชับให้เฟิ่งหนิงรอนางอยู่ที่ค่ายทหาร และยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะโอนอ่อนแม้ถูกเฟิ่งอวิ๋นฉีบีบบังคับ หากว่าตัวนางยังไม่กลับมาจา