เขา...กำลังปลอบโยนนาง---ไม่เป็นไร--- อยู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้นใช้ภาษามือกับนาง!!!เฟิ่งหนิงเลิกคิ้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ---ข้าจำเก่ง ยังไม่ได้เรียนรู้จริงจัง แต่จะพยายาม--- แม้เงอะงะไปบ้างแต่ก็นับว่านางสามารถเข้าใจเฟิ่งหนิงพยักหน้าให้เขา แต่ยังไม่ทันได้ตอบโต้รถม้ากลับโยกคลอน ม้าสองตัวเกิดแตกตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโวยวายดูเหมือนคนของเฟิ่งอวิ๋นฉีมาถึงแล้ว...“ท่านพ่อบ้านหวะ...หวางเฟย...หวางเฟยตามมา ตามมาได้อย่างไร!” นั่นเป็นเสียงของนางกำนัลที่ตะโกนออกมา พ่อบ้านเปิดม่านออกดูปรากฏเงาร่างในชุดสีน้ำเงินเข้มกำลังควบม้าใกล้เข้ามาเฟิ่งอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว เขาสบตาเฟิ่งหนิงจากนั้นถอดเสื้อคลุมของตนออก “ข้าจะไปกับพวกเจ้า ปล่อยเสี่ยวหนิงไปหาไม่หวางเฟยไม่มีทางรามือ ข้าต้องการพบผู้ที่สั่งให้พวกเจ้ามาจับตัวข้า”เฟิ่งหนิงส่ายหน้าเร็วๆ แต่ชายหนุ่มกลับใช้ภาษามือบอกนาง ---ยา---เขาหมายถึง...ยาถอนพิษ?!“ข้าจะไม่เป็นไร” เขายิ้มอ่อนโยนเฟิ่งหนิงเม้มปากกลั้นน้ำตา ดวงตาของนางแดงก่ำน้ำตาคลอคลองแต่นางจะอ่อนแอไม่ได้ นางบอกตัวเองเช่นนั้น เด็กสาวส่ายหน้า---หากตามพวกเขาไปท่านอาจไม่ได้กลับมา--- นางใช้ภาษามือกับเขาหวังใ
اقرأ المزيد
