All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 31 - Chapter 40

ฟางหรงใช้เวลารักษาขาและอาการบาดเจ็บจากพิษร้ายแคว้นเซี่ยอยู่ร่วมสามเดือน จนพิษร้ายจากงูฮั่วตี้หายไปแล้ว เหลือเพียงขาของเขาที่ต้องฝึกฝนและพยายามเดินให้คล่องแคล่ว            “นับว่าเจ้าฟื้นตัวเร็วมาก ถือว่าเป็นร่างทองที่ได้รับสมุนไพรยาวิเศษล้ำค่ามากมายจากวังหลวงจริงๆ” อาจารย์เซียวเอ่ยกับฟางหรง            “นั่นสิ หากไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์เห็นทีว่าเจ้าคงไม่อาจอยู่รอดทั้งที่มีพิษงูฮั่วตี้ตกค้างมาเป็นปีแน่” เซียวฮูหยินเห็นด้วยกับสามี            “ว่าแต่ หลังรักษาขาจนหายดี เจ้าจะพาฮวาเอ๋อไปยังแดนเหนือใช่หรือไม่” อาจารย์เซียวถามเนื่องด้วยรู้จากหลันฮวาแล้วว่านางตัดสินใจเดินทางไปค้นหาตัวตนกับฟางหรง            “ใช่ขอรับ ก่อนหน้านี้ข้าได้ส่งจดหมายไปแจ้งแก่จวนกั๋วกงเอาไว้คร่าวๆแล้ว สกุลจางตื่นเต้นยิน

“คุณชายเฉิน ท่านเป็นบุรุษหนุ่มรูปร่างกำยำล่ำสัน อย่าแสร้งทำตัวเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาเช่นนั้นจะได้หรือไม่”“ข้าเห็นแล้วรู้สึกขนลุกอย่างไรไม่รู้” หลันฮวาเอ่ยออกไปอย่างเหลืออด หมั่นไส้บุรุษตรงหน้าไม่น้อย            “เจ้าเรียกข้าว่าคุณชายอีกแล้ว” ฟางหรงทำน้ำเสียงตัดพ้อหลันฮวามองฟางหรงอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางต้องรั้งสติห้ามตัวเองไม่ให้ขว้างพิษอะไรสักอย่างใส่เขา ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา“พี่ฟางหรง..ก่อนหน้านี้ท่านที่วางตัวสุขุมรอบคอบดูน่าเชื่อถือต่อหน้าอาจารย์ข้าคงเป็นการเสแสร้งแกล้งทำสินะ” หลันฮวาถามออกไปด้วยความอยากรู้จริงๆ ฟางหรงยิ้มให้นางเล็กน้อย“ไม่ว่าตัวข้าที่หมู่บ้านซีฮันหรือในยามนี้ล้วนแล้วแต่เป็นข้าที่ไร้การเสแสร้งใดๆทั้งสิ้นนั่นแหละ”“ส่วนใหญ่ผู้คนทั่วไปมักเห็นข้าในตัวตนที่สุขุม รอบคอบ รู้จักวางตัว แต่มีเจ้าเท่านั้นที่ได้เห็นข้าในแง่มุมนี้”“ด้วยเหตุใดกัน ทำไมต้องเป็นข้าด้วยเล่าที่ได้เห็นท่านในลักษณะเ

ฟางหรงให้หลันฮวาสวมหมวกปีกกว้างมีผ้าคลุมบางติดเอาไว้โดยรอบ ด้วยเหตุผลเพื่อกันแดดกันลมรวมทั้งเป็นธรรมเนียมของสตรีชั้นสูงยามอยู่ท่ามกลางผู้คนซึ่งหลันฮวาไม่เห็นด้วยเพราะนางไม่ใช่ชนชั้นสูงเสียหน่อย แต่สุดท้ายก็ถูกฟางหรงบังคับให้สวมหมวกจนได้ เพราะหลันฮวาขี้เกียจฟังเขาบ่นจึงยอมทำตาม และมันก็ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร“ฮวาเอ๋อ เดี๋ยวอาหารก็มาแล้วรับรองว่าเจ้าต้องถูกใจแน่” ฟางหรงกล่าว จากนั้นไม่นานนักเสี่ยวเอ้อก็ยกอาหารมาวางเต็มโต๊ะโดยมีถิงหยวน ลี่กวงกับเส้าจิ่งซึ่งนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน มองอาหารตรงหน้าและพากันกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ในใจนึกขอบคุณหลันฮวาที่ตั้งแต่มีนางร่วมเดินทางมาด้วย พวกเขาก็ได้กินอาหารดีๆรสเลิศทุกวัน“นี่ขาห่านอบหม้อดิน เจ้าลองชิมดูสิ” ฟางหรงเอาอกเอาใจหลันฮวาคอยคีบอาหารให้นาง“อืม หอมกลิ่นเครื่องเทศสมุนไพรอบอวลดีเหลือเกิน มีกลิ่นโป๊ยกั๊ก อบเชย พริกไทย คงมีเครื่องเทศผสมอยู่ไม่น้อย ขาห่านตุ๋นจนเปื่อยนุ่มกำลังดีทีเดียว ข้าชอบเจ้าค่ะ” หลันฮวาเอ่ยอย่างพอใจ“กุ้งนึ่งสมุนไพรนี่ก็อร่อยห

“เรือนของพี่ฟางหรงช่างงดงามนัก อยู่ไม่ห่างจากริมชายหาด ได้ยินเสียงคลื่นซัดสาด สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท้องทะเลที่ล่องลอยมาตามสายลม”หลันฮวากล่าวพลางยื่นหน้าหลับตาสูดอากาศบริสุทธิ์ ซึมซับถึงกลิ่นอายทะเลและรับสายลมเย็นที่ไล้ผ่านใบหน้างาม รวมทั้งเรือนร่างบอบบางของนางอย่างแผ่วเบาเส้นผมเงางามดำขลับราวน้ำหมึกปลิวไสวล้อไปกับสายลม ขนตางอนงามกะพริบไหว ริมฝีปากบางอวบอิ่มแดงระเรื่อราวผลอิงเถา(เชอร์รี่)ดูงดงามน่าลิ้มลองยิ่งนักในขณะที่หลันฮวาดื่มด่ำอยู่กับธรรมชาติอันงดงามเบื้องหน้า ฟางหรงก็ดำดิ่งไปกับรูปโฉมอันงดงามพิลาสล้ำของนางเหล่าผู้ติดตามที่รู้ใจหลบเลี่ยงหลีกไปไม่อยู่เกะกะขวางหูขวางตาเจ้านาย ถิงหยวนเข้าครัวไปเอ่ยปากสั่งพ่อครัวให้จัดเตรียมอาหารโดยมีลี่กวงกับเส้าจิ่งคอยกำชับเรื่องรสชาติ ใส่ใจตามความนิยมชมชอบของหลันฮวาที่ใช้เวลาอยู่ร่วมกันนานถึงครึ่งปี ติดตามเป็นลูกมือช่วยนางปรุงอาหารจนรู้และเข้าใจความชอบของนางดีก่อนจะไปกำชับสาวใช้ในเรือนให้จัดเตรียมห้องหับสำหรับหลันฮวาให้เรียบร้อย เป็นห้องติดกันกับห้องนอนใหญ่ของฟางหรงที่มองออกไปนอกหน้าต

หลันฮวาดื่มยาสมุนไพรที่ท่านหมอจัดให้เพื่อคลายความร้อนภายในร่างกาย เสร็จแล้วก็นอนหลับพักผ่อนไปราวหนึ่งชั่วยามตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เข้าสู่ช่วงปลายยามเซิน(15:00 – 17:00)แล้ว นางค่อยๆลุกขึ้นมานั่งนิ่งประคองสติที่ยังคงง่วงงุนอยู่เล็กน้อยจากนั้นก็มีสาวใช้ที่ฟางหรงจัดหามาให้ช่วยดูแลนางนับตั้งแต่มาถึงเรือนพักตากอากาศที่นี่นามว่าเม่ยซูจิ่น เข้ามาพร้อมกับอ่างล้างหน้า“คุณหนูเซียวเจ้าคะ ข้านำน้ำผสมสมุนไพรคลายร้อนมาให้ท่านล้างหน้าเจ้าค่ะ เดี๋ยวสักพักจะมีสาวใช้นำของว่างฤทธิ์เย็นมาให้ท่านด้วย” ซูจิ่นเอ่ยอย่างนอบน้อม“พี่ซูจิ่น ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าไม่ต้องเรียกข้าว่าคุณหนู”“ข้าไม่ใช่คุณหนูสูงศักดิ์อะไร อีกอย่างท่านก็อาวุโสกว่าข้า เรียกข้าว่าฮวาเอ๋อเหมือนพวกพี่ถิงหยวน พี่ลี่กวง พี่เส้าจิ่งเรียกเถอะเจ้าค่ะ” หลันฮวาเอ่ยกับซูจิ่นอย่างเป็นกันเอง“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะคุณหนูเซียว ท่านเป็นสหายของคุณชายเฉินจะให้ข้าล่วงเกินเช่นนั้นย่อมไม่เหมาะ” ซูจิ่นปฏิเสธกลับไป หลันฮวาถอนหายใจเล็กน้อยที่ความพยายามของนางไ