All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 21 - Chapter 30

เซียวหลันฮวาเป็นชื่อแซ่ที่ตั้งขึ้นโดยหมอประจำหมู่บ้านซีฮัน ซึ่งมอบนามกับแซ่ของตนเองให้หญิงสาวน่าสงสาร บาดเจ็บหมดสติอยู่ริมฝั่งทะเลสาบหยางเหอท่ามกลางหุบเขาเมิ่งซานราวหนึ่งปีก่อนยามนั้นท่านหมอเซียวและภรรยาออกไปเก็บสมุนไพรเพื่อรักษาผู้คนในหมู่บ้านซีฮันตามปกติ จากนั้นจึงได้พบหลันฮวาโดยบังเอิญหญิงสาวนอนหมดสติร่างกายบอบช้ำบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังถูกพิษร้ายเล่นงานเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย แต่นับว่าโชคดีสวรรค์เมตตาทำให้นางได้พบเจอกับหมอเทวดาเซียวและเซียวฮูหยินผู้อาวุโสทั้งสองช่วยกันนำร่างหลันฮวากลับมาพักรักษาตัวที่เรือน ใช้เวลารักษาเยียวยานางอยู่นานนับเดือนอาการบาดเจ็บจึงค่อยๆทุเลาลงจนฟื้นคืนสติขึ้นมาได้หากแต่หลังลืมตาตื่นขึ้นมา หลันฮวากลับจำเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เลยสักนิดท่านหมอเซียวกับเซียวฮูหยินมีใจเมตตาตั้งชื่อให้นางว่าหลันฮวา พร้อมรับนางเป็นศิษย์เพียงคนเดียว มอบชื่อสกุลเซียวให้นางใช้และอยู่ร่วมกันอย่างคนในครอบครัวโดยท่านหมอเซียวกับเซียวฮูหยินไม่มีทายาทสืบสกุล เนื่องด้วยก่อนหน้านั้นหลายปีเซียวฮูหยินเคยได้รับบาดเจ็บสาหัส ท

‘ชีวิตสงบสุขเช่นนี้ช่างดีจริงๆ’ หลันฮวาคิดขณะนั่งผ่อนคลายสบายใจ ตกปลาอยู่ริมฝั่งทะเลสาบหยางเหอดูท่าทีสบายอกสบายใจของนางเช่นนี้ แต่หลันฮวามีเรื่องติดค้างคาใจไม่น้อย ด้วยสงสัยในตัวตนว่าแท้จริงแล้วนางคือใครมาจากไหน เหตุใดจึงลอยตามน้ำมาติดริมฝั่งทะเลสาบท่ามกลางหุบเขาลึกเช่นนี้ได้หลันฮวาคิดไม่ตก ทั้งที่อาจารย์ของนางรักษาร่างกายจนหายดีแล้ว จะมีก็แต่ก้อนเลือดในศีรษะที่ท่านอาจารย์บอกว่ามันจะค่อยๆสลายหายไปเองหลังได้รับการฝังเข็มอย่างต่อเนื่องเมื่อก้อนเลือดสลายหายไปความจำนางอาจฟื้นคืนมาอีกครั้ง นี่ผ่านมาได้สองปีก้อนเลือดที่ฝังตัวอยู่สลายไปหมดแล้ว นางกลับจดจำอะไรไม่ได้อยู่ดีโดยท่านอาจารย์กับอาจารย์แม่เอ่ยว่าในเมื่อไม่ได้เกิดจากความผิดปกติทางร่างกายเช่นนั้นแล้ว คงเป็นไปเพราะจิตใจนางที่ต้องการฝังกลบความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้เองความทรงจำที่นางเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกไม่อยากนึกถึงคงไม่พ้นเรื่องที่ทำให้นางเจ็บปวดเศร้าเสียใจ แต่ถึงกระนั้นหลันฮวาก็อยากจดจำมันได้อยู่ดีหลันฮวาคิดพลางทอดถอนใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะมีปลามาติดเบ็ดที่วางเอาไว้ นางจึงยืนพร้อม

‘ชายหนุ่มผู้นี้มีพิษร้ายตกค้างในร่างกายจริง เขาอดทนมานานนับปีได้อย่างไรกัน น่าเหลือเชื่อนัก’ หลันฮวาคิดในใจหลังตรวจสอบอาการของฟางหรงโดยรวมแล้ว“ดูเหมือนว่าพิษที่ท่านได้รับ จะทำให้ท่านเห็นภาพหลอนและฝันร้ายหากพลั้งเผลอหลับลึกลงไปสินะ”“พิษนี้นอกจากทำร้ายร่างกายท่านแล้ว ยังส่งผลต่อจิตใจทุกข์ทรมานไม่อาจหลับได้เต็มตื่น ร่างกายทรุดโทรมถึงขั้นคลุ้มคลั่งทำร้ายตัวเองและผู้อื่น หรือธาตุไฟเข้าแทรกตายได้ทุกเมื่อ”“น่าแปลกนักที่ท่านมีชีวิตอยู่รอดมาได้นานนับปีเช่นนี้”คำวินิจฉัยอาการของหว่านหนิงทำเอาฟางหรงและคนสนิทตกตะลึงไปตามกัน เนื่องจากมันถูกต้องทุกประการ“เช่นนั้นท่านพอจะมีทางรักษาคุณชายของข้าได้หรือไม่เล่า” ฟู่ถิงหยวน องครักษ์และสหายสนิทของฟางหรงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ได้สิ เพราะข้าเองก็เคยถูกพิษร้ายชนิดเดียวกันนี้เล่นงานมาก่อน ในเมื่ออาจารย์รักษาข้าให้รอดพ้นมาได้ ย่อมต้องรักษาท่านได้เช่นกัน”“อะไรนะ เจ้าเคยโดนพิษร้ายจากแคว้นเซี่ยมาก่อนงั้นเหรอ”&l

หลังฟางหรงเล่าเรื่องหว่านหนิงให้อาจารย์ทั้งสองฟังจนจบ ผู้อาวุโสก็พิจารณาตรึกตรองได้ว่าหลันฮวาเป็นคนเดียวกับท่านหญิงผิงอันไม่ผิดแน่แล้ว“ข้าเป็นสหายกับครอบครัวจางกั๋วกง เคยร่วมรบด้วยกันมาสองครั้งกับแคว้นเหยียน และครั้งสุดท้ายเมื่อสองปีก่อนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการศึก”“จางกั๋วกงฝากฝังให้ข้าดูแลหนิงเอ๋อบุตรสาวซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองหลวง แต่ข้ากลับปล่อยให้นางถูกไส้ศึกแคว้นเซี่ยทำร้ายเอาได้ ทั้งที่นางกำลังจะเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้าครอบครัวแท้ๆ”ฟางหรงเล่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เขาคิดว่าเมื่อหว่านหนิงหย่าขาดจากหลี่เจียงออกจากเมืองหลวงแล้ว ก็จะพ้นเรื่องอันตรายทั้งหลายตัวเขาเองตั้งใจว่าหลังจัดการเรื่องไส้ศึกและกบฏเสร็จเรียบร้อยจะออกเดินทางไปหานางที่แดนเหนือ สู่ขอหว่านหนิงมาเป็นพระชายาเนื่องจากเขามีใจรักชอบพอนางนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเจอกัน น่าเสียดายที่ยามนั้นหว่านหนิงมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่ก่อนคือหลี่เจียงแห่งจวนจิ้งโหวเขาคอยติดตามข่าวของนางมาโดยตลอด รับรู้ว่าหลี่เจียงรักและปฏิบัติตัวดีต่อหว่านหนิงเสมอมา จนกระทั่งมีไส้ศึกแ

ฟางหรงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนอาจารย์เซียว โดยได้รับการฝังเข็ม แช่ตัวและดื่มยาสมุนไพรที่ท่านหมออาวุโสสามีภรรยาจัดเทียบยาเอาไว้ให้            หลันฮวาทำหน้าที่จัดหา จัดเตรียมน้ำยาสมุนไพรสำหรับแช่ตัวให้ฟางหรง รวมทั้งต้มยาให้เขาดื่มสามเวลาเช้ากลางวันเย็น ซึ่งงานนี้มีพวกถิงหยวนคอยช่วยด้วย            ทุกวันยามเช้าลี่กวงกับเส้าจิ่งจะช่วยหลันฮวารดน้ำพืชผักผลไม้ที่ปลูกเอาไว้ในสวน จากนั้นก็ขึ้นเขาตามนางไปเก็บสมุนไพร รวมทั้งช่วยหลันฮวาเก็บพืชผัก ล่าสัตว์มาปรุงอาหารให้ทุกคนได้ทานกัน            สองผู้ติดตามของฟางหรงทำหน้าที่ช่วยเหลือดูแลหลันฮวาทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ในขณะที่ถิงหยวนมีหน้าที่อารักขาดูแลฟางหรง พร้อมคอยปรนนิบัติรับใช้ผู้อาวุโสทั้งสองไปด้วย            “ฮวาเอ๋อ ข้าได้ยินว่าสองปีก่อนเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ลอยตามกระแสน้ำมาติดริมฝั่