All Chapters of อดีตไม่หวนคืน: Chapter 41 - Chapter 50

มื้อเย็นมีอาหารเป็นซุปปลิงทะเลตุ๋นใส่กังป๋วย(หอยเชลล์แห้ง) เห็ดหอมและผักกาดขาว รสชาติหอมหวานกลมกล่อมเป็นซุปบำรุงชั้นดี ตามด้วยปลานึ่งบ๊วยมียำแตงกวาเห็ดหูหนูไก่ฉีก, รากบัวผัดใส่กุ้ง, มะระยัดไส้หมูสับกับเนื้อปูนำไปตุ๋นจนสุก, เต้าหู้เนื้อปูตุ๋นน้ำแดงและฟักผัดไข่ซึ่งเป็นอาหารฤทธิ์เย็นย่อยง่ายสบายท้อง เหมาะสำหรับคนป่วยมื้อนี้ดูเหมือนรายการอาหารธรรมดาทั่วไปแต่ได้รับการปรุงแต่งจากพ่อครัวฝีมือดีทำให้อร่อยถูกใจหลันฮวาไม่แพ้อาหารมื้ออื่นๆที่สำคัญหว่านหนิงสามารถสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของฟางหรงที่มีต่อนางดังซูจิ่นว่า อาหารทุกมื้อล้วนอร่อยและเป็นรสชาติที่นางชื่นชอบ ไม่หวานเกิน ไม่ติดเค็ม ไม่เปรี้ยวหรือเผ็ดร้อนจนเกินไปทำออกมาได้พอดิบพอดีถูกใจนางทุกอย่าง คงไม่ใช่พ่อครัวทุกคนที่จะทำอาหารได้ถูกปากนาง ต่อให้ฝีมือเลิศล้ำเพียงใดก็ตาม แต่ย่อมมีคนคอยกำชับให้พวกเขาทำอาหารตามความชอบของนางมากกว่า“ฮวาเอ๋อ อาการดีขึ้นแล้วสินะถึงออกไปเที่ยวเล่นกับซูจิ่นได้นะ” ฟางหรงถามหลันฮวา ขณะคีบผัดรากบัวให้นาง“ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ เทียบยาของท่านหมอช่วยดับร้อ

เมืองเฉิงตูงดงามจริงดังคำกล่าวของฟางหรง ระหว่างทางหลันฮวาได้เห็นทิวทัศน์งดงามตระการตาของใบไม้เปลี่ยนสี ซึ่งมีสีเขียว ส้ม แดง น้ำตาล ชมพู สีเหลืองทองหลากสีสันซึ่งเมื่ออยู่รวมกันบนทิวเขาตัดกับท้องฟ้าสีครามสะท้อนผืนน้ำเบื้องล่างแล้วงดงามราวภาพฝัน ทำให้นางแทบลืมหายใจเลยทีเดียว“เมืองเฉิงตู งดงามไม่แพ้หุบเขาเมิ่งซานเลยเจ้าค่ะ มีขุนเขา สายน้ำ เมฆหมอกและใบไม้เปลี่ยนสียาวไปตลอดทาง” หลันฮวาเอ่ยชื่นชม ขณะเปิดม่านหน้าต่างมองออกไปภายนอก“ดีใจที่เจ้าชอบ ที่เรือนพักของข้าก็มีความงดงามเช่นนี้ให้เห็นเหมือนกัน เจ้าจะได้พักผ่อนอย่างสบายใจและมีความสุขมากแน่”‘ผลั่กกก ครึ่กก’“ระวัง!!”เสียงรถม้ากระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่บนถนนขรุขระ ทำให้หลันฮวาตัวลอยกระเด้งขึ้นจนฟางหรงต้องยื่นมือไปฉวยคว้าร่างบางเข้ามาโอบกอดเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้นางได้รับบาดเจ็บยามนี้หลันฮวาจึงนั่งอยู่บนท่อนขาอันแข็งแกร่งของฟางหรง ร่างกายใกล้ชิดสนิทแนบกับแผ่นอกกว้างของเขาโดยไม่เหลือช่องว่างใดๆ“ขออภัยขอรับคุณชาย เมื่อคร

หลังได้ยินคำกล่าวจากปากฟางหรง หลันฮวาก็เข้าใจจุดประสงค์ของอาจารย์ทั้งสองที่คิดฝากฝังนางเอาไว้กับเขา‘ที่แท้อาจารย์ยอมให้นางมากับฟางหรง เป็นเพราะเขาสามารถเยียวยารักษานางให้ฟื้นคืนความทรงจำ ค้นหาตัวเองได้จริงสินะ’‘ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดนางจำต้องดื้อดึงกับท่านหมอด้วยเล่า’ หลันฮวาคิดพิจารณาไตร่ตรองคำพูดของฟางหรง รวมถึงคำกล่าวของอาจารย์ทั้งสองก่อนนางเดินทางออกจากหมู่บ้านซีฮัน ใจความว่า‘ในเมื่อนางยังไขว่คว้าอดีตไม่ได้ก็จงอยู่กับปัจจุบันและมีความสุขไปกับมันเถอะ’ คำกล่าวของอาจารย์เซียว‘ฟางหรงเป็นคนดี เป็นบุรุษที่เชื่อถือไว้วางใจได้ หากนางคิดเปิดใจให้เขาอาจารย์แม่ก็เห็นดีด้วย’ แม้นแต่เซียวฮูหยินที่รักและหวงแหนนางดุจดั่งบุตรสาวผู้หนึ่งยังเอ่ยปากส่งเสริมเขา   “ฮวาเอ๋อ ว่าอย่างไรเล่า”“เจ้ายินยอมให้ท่านหมออย่างข้า เยียวยารักษาเจ้าได้หรือไม่” ฟางหรงเห็นหลันฮวานิ่งเงียบไปนานจึงเอ่ยถามนางอีกครั้งหลันฮวาสบตามองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่

หลังทานมื้อกลางวันเสร็จ ฟางหรงให้คนเตรียมของว่างเป็นขนมฉือปาที่ทำจากข้าวเหนียวนึ่งให้สุกแล้วนำมาตำให้ละเอียดเป็นเนื้อเดียวกันจากนั้นจึงนำมาปั้นเป็นก้อนกลมนำไปคลุกเคล้ากับถั่วลิสงบด หรือไม่ก็งาคั่วหอมๆ ราดด้วยน้ำเชื่อมน้ำตาลทรายแดง เป็นขนมของว่างที่นิยมทานกันในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวอย่างเช่นเวลานี้นอกนั้นก็มีลูกพลับแห้ง พุทรา ซานจาและผลไม้เชื่อมชนิดต่างๆที่ออกผลดกในสารทฤดูฟางหรงพาหลันฮวาเป็นนั่งชมทิวทัศน์ที่ศาลาพักผ่อนบนเนินเขา ซึ่งอยู่ในส่วนของเรือนพักด้านบน เชื่อมต่อกับเรือนด้านล่างด้วยบันไดหินมีศาลาทอดยาวไปตามทางดูงดงามแปลกตาไปอีกแบบเขาพานางชมห้องพักรวมทั้งบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวที่ติดกับชะง่อนผา เป็นบ่อน้ำพุร้อนแบบเปิดทำให้เห็นทิวทัศน์ของขุนเขาตัดกับท้องฟ้า มีเมฆหมอกสีขาวล่องลอยดูแล้วสบายตางดงามราวภาพฝันโดยเรือนบนเนินเขานี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับฟางหรง หากผู้อื่นจะขึ้นมาที่เรือนต้องได้รับอนุญาตจากเขาเท่านั้นแน่นอนว่าสำหรับหลันฮวาเป็นกรณีพิเศษ นางสามารถเข้านอกออกในเรือนนี้ได้ตลอดเวลาตามต้องการ“เจ้าพักห้องใหญ่ติดกับบ่อ

เมื่อถึงเวลามื้อเย็น หลันฮวาก็ได้ลิ้มรสชาติอาหารอร่อยจากทะเลสาบเจี้ยนหู โดยเฉพาะเจ้าปลาหลีฮื้อซึ่งนางไม่คิดว่าเป็นตัวเดียวกันกับที่นางเห็นก่อนหน้านี้แน่พ่อครัวที่ฟางหรงหามา ทำอาหารจานปลาให้นางได้ลิ้มรสอย่างจุใจ มีทั้งปลาเจี๋ยนน้ำแดง ปลาเปรี้ยวหวาน น้ำแกงปลาสีขาวนวลนอกจากนั้นก็มีหอยกาบตัวอวบอ้วนนำมานึ่งกับพริกกระเทียมและมีหอยตลับผัดใส่ขิงและน้ำมันพริกทั้งยังมีปูผัดต้นหอมกับกุ้งอบสมุนไพร ตามด้วยรากบัวผัดใส่กระเทียมเติมพริกแห้งเพิ่มความหอมและให้รสชาติจัดจ้านขึ้นอีกนิด“ปลาเนื้อแน่นสดหวานชุ่มฉ่ำ นำมาปรุงอาหารหลากหลายอย่างเช่นนี้อร่อยยิ่งนักเจ้าค่ะ” หลันฮวากล่าวขณะคีบปลาเปรี้ยวหวานขึ้นมาใส่ปากเคี้ยวอย่างพึงพอใจจากนั้นจึงลองลิ้มรสชาติปลาเจี๋ยนน้ำแดง ตามด้วยน้ำแกงปลาสีขาวนวลรสชาติเข้มข้นถูกใจ ซึ่งฟางหรงตักใส่ชามยื่นให้นาง“หอยพวกนี้ก็อร่อย หวานและสดเนื้อนุ่มเด้งเคี้ยวเพลินทีเดียว”“กุ้งนึ่งสมุนไพรก็สดหวานเนื้อชุ่มฉ่ำ อบอวลไปด้วยกลิ่นอ่อนๆของเครื่องเทศสมุนไพร”“เจ้าปูขนผัดต้นหอมนี