All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 91 จุดจบของตงก้านโจกลุ่มชายปิดบังใบหน้าพาตงก้านโจมาที่แห่งหนึ่งซึ่งมีเจ้านายเขารออยู่ อู๋เฉียงมองชายหนุ่มที่กำลังสลบอยู่อย่างสมเพช พี่น้องคนอื่นต่างพากันกลับตัวหมดแล้ว ทำไมเจ้านี่เลวเกินที่จะเยียวยาจริงๆ หากไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกับตงซีเฉิน เขาคิดว่าเจ้านี่คงถูกเก็บมาเลี้ยงหรือไม่ก็คงไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แน่นอน“เอาไงครับเจ้านาย” อาเจี้ยนถาม เขาคือคนที่พาลูกน้องไปจับตัวตงก้านโจมา แต่ก่อนจะไปนั้นเจ้านายให้ส่งข่าวไปถึงสองพี่น้องตงซีเฉินและตงเหวินซู่พี่น้องที่แยกตัวออกไปแล้ว ตอนแรกเขากลัวมากว่าจะโดนขัดขวาง แต่ใครจะคิดว่าสองคนนั้นยืนมองด้วยความเฉยชา“สาดน้ำให้มันฟื้นขึ้นมา” อู๋เฉียงพูดเสียงเรียบ เขาอยากเห็นความหวาดกลัวของคนตรงหน้านี้เหลือเกิน จะบอกว่าเขาโหดเหี้ยมก็คงได้ แต่สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ชีวิตของตงก้านโจ แต่กลับเป็นความทรมานที่อยู่ไม่สู้ตายแทนซ่า! เสียงสาดน้ำใส่ตงก้านโจดังขึ้น ทำชายหนุ่มเริ่มมีสติกลับคืนมา “นี่มันอะไรกัน”“นายลืมเรื่องที่ทำไว้แล้วเหรอก้านโจ” อาเจี้ยนถามด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา“พี่อาเจี้ยน!” ตงก้านโจถามน้ำเสียงตกใจ เขาอุตส่าห์หนีกลับไปที่หมู่บ้าน ทำไมตอนนี้เ

บทที่ 93 ผมไม่ขายหลานกินแน่นอนครับอาต้วนเดินตามเด็กสาวออกมาก่อนจะแวะบอกลูกน้องที่อยู่ตู้ถัดไปให้ไปเรียกเจ้าหน้าที่ เวลาผ่านไปสักพักอาต้วนจึงเดินกลับมา “ชายหนุ่มคนนั้นโดนแทงจริงๆ ครับ แต่บาดเจ็บไม่มาก ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่และพยาบาลที่ประจำอยู่ที่รถไฟขบวนนี้จัดการทำแผลให้แล้ว เหตุเกิดเพราะการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย อีกฝ่ายไม่พอใจเลยจ้วงแทงแต่ดีที่ชายคนนั้นหลบทัน” “แล้วทำไมเด็กสาวคนนั้นดูเหมือนจะไม่สนใจพี่ชายของตัวเองเลยล่ะพี่อาต้วน” ตงเหวินซู่ถามอย่างไม่เข้าใจ “เท่าที่ถามคนที่มาด้วย เด็กสาวคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ชายหนุ่มคนนั้นไปดูการค้าของครอบครัว เด็กสาวตามไปดูแล ผมก็ไม่ทราบถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนหรอกนะครับ ถ้าให้พูดตรงๆ เธอเหมือนแม่ดอกบัวขาวยังไงก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ชายหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของไร่ชาเฟิ่งที่เรากำลังจะไปติดต่อเรื่องใบชาครับ” อาต้วนบอกรายละเอียดที่เขารู้มา สามคนพี่น้องได้แต่มองหน้ากัน นี่คือประจวบเหมาะเกินไปไหม “พี่อาต้วน ผมอยากไปเยี่ยมชายหนุ่มคนนั้นเสียหน่อย” ตงซีเฉินพูดขณะที่มองหน้าพี่ชายทั้งสองคน ป้านเซียงเหวินและตงเหวินซู่พยักหน้าเห็นด้วย ไร่ช

บทที่ 95 กดดันอิงลี่ไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะเป็นแบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอยังไม่ทันเริ่มทำอะไรเลย แต่กลับพ่ายแพ้เสียจนหมดรูป ไม่ใช่ผู้ชายแพ้น้ำตาผู้หญิงเหรอ ไม่ใช่ผู้ชายชอบคนอ่อนแอเหรอ แล้วนี่มันคืออะไร“บางครั้งความชอบของพวกเราอาจจะแปลกไปจากคนอื่น คุณทำแบบนั้นมันไม่ผิดหรอก เพราะภรรยาผมเมื่อก่อนเธอก็อ่อนแอและเอนเอียงตามคนอื่นเสมอแต่เธอไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้อะไร ทุกคนมีความชอบไม่เหมือนกัน และผมเชื่อว่าผู้หญิงแต่ละคนมีคุณค่าของตัวเอง คุณก็เหมือนกัน อายุยังน้อย ไม่ว่าสิ่งที่คุณทำก่อนหน้านี้หรือว่าทำตอนนี้เพราะอะไร แต่ปรับปรุงตัวเองเสียเถอะ ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี สักวันคุณอาจจะเจอคนที่คุณรักหรือรักคุณจริงๆ ก็ได้ คุณลองหยุดที่จะวิ่งตาม แต่เป็นฝ่ายให้คนอื่นวิ่งตามคุณบ้างสิ แล้ว...” ตงเหวินซู่พูดไม่ทันจบ อิงลี่สะบัดหน้าเดินออกจากตู้นอนนี้ไป จนป้านเซียงเหวินและคนอื่นๆ กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “ฮ่าๆ ๆ ไม่ทันแล้วพี่เหวินซู่ เธอเดินไปนู่นแล้ว ผมไม่ได้นินทา แต่เธอเป็นแบบนี้จริงๆ ไขว่คว้าไม่ใช่สิ่งที่เป็นของตัวเอง ยอมแลกทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการ นี่แหละคืออิงลี่ ทางที่ด

บทที่ 97 มันสายไปแล้วที่จะเอาคืนสามคนพี่น้องได้ยินคำสั่งพี่สาวตรงหน้าต่างก็พากันตกใจเพราะทั้งสามคนเพียงแค่อยากได้อาหารในส่วนของพ่อเพิ่มเท่านั้น แต่กลายเป็นพี่สาวใจดีคนนี้ยังคิดให้น้องชายเอายาไปให้พ่อของเขาและส่วนเขาและน้องๆ เรียน ทำให้เด็กทั้งสามคนน้ำตาคลอ“พี่สาว ผมขอบคุณมาก แต่พี่สาวส่งแค่น้องๆ ผมเรียนก็พอ ผมอยากทำงานมากกว่า” ใจจริงนั้นเขาเองก็อยากเรียนต่อ แต่รู้ดีว่าค่าใช้จ่ายนั้นมันเยอะ หากต้องเรียนทั้งสามคน “รอนายเรียนจบก่อนเถอะแล้วค่อยทำงาน ถ้าเมื่อไหร่เรียนมัธยมปลายจบแล้ว ฉันยินดีจะส่งนายเรียนต่อมหาลัย หากนายต้องการที่จะตอบแทนบุญคุณ นายต้องเรียนให้จบ ตกลงไหม นายไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีงานทำ ฉันหางานให้นายทำได้” คนดีและจริงใจแบบนี้หายาก เธอเลี้ยงไว้ก็ไม่เสียหาย วันข้างหน้าเด็กคนนี้อาจจะเป็นคนสนิทน้องชายเธอก็ได้ใครจะไปรู้ จากนั้นฉู่เยี่ยนและหนิงฮุ่ยหมินจึงพาสามพี่น้องกลับไปที่ห้องเช่าเพื่อไปดูพ่อของทั้งสามคนตามคำสั่งของพี่สาว ชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตกใจไม่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเอ่ยปากช่วยคนและส่งเสียให้เล่าเรียนเด็กทั้งสามคนเหมือนเรื่องปกติ แต่แล้วอยู่ๆ มีชาวบ้านคนหนึ่งพู

บทที่ 99 โชคชะตาหรือความซวยตงฮุ่ยหมินจึงยื่นยาเม็ดนั้นและน้ำที่พี่ใหญ่ให้มาส่งให้มู่ซา“ความรู้สึกแรกอาจจะทรมาน ถ้าน้าชายไม่ได้ถูกวางยาแค่ป่วยธรรมดาก็จะไม่ทรมานมาก แต่ถ้าโดนวางยามาก่อนหน้านี้ น้าชายต้องทนให้ได้ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง” “พี่ชาย พ่อจะเป็นอะไรไหมจ๊ะ” แฝดน้องผู้หญิงอายุประมาณเจ็ดแปดขวบเอ่ยถามน้ำตาคลอ ตอนนี้เธอและพี่ๆ เหลือเพียงพ่อคนเดียวแล้ว เพราะแม่นั้นทิ้งพ่อและไล่ทุกคนออกจากบ้าน หากพ่อเป็นอะไรไปอีก เธอจะทำยังไง ฉู่เยี่ยนจึงย่อตัวอุ้มหนูน้อยขึ้นอุ้มและบอกน้ำเสียงอ่อนโยน“พ่อหนูจะไม่เป็นไร เชื่อพี่ชายนะ หลังจากกินยาที่คุณฮุ่ยหมินให้แล้ว พ่อของหนูจะต้องหายจากอาการป่วย หนูต้องเป็นเด็กดียืนเป็นกำลังใจให้พ่อนะลูก” “จริงๆ นะ พี่ชายไม่โกหกเสี่ยวหลันใช่ไหม” หนูน้อยชื่อว่ามู่หลันยังต้องการคำตอบ “เสี่ยวหลัน ไม่กวนคุณๆ ทั้งสองคนนะลูก พ่อสัญญาว่าพ่อจะไม่เป็นอะไร ชีวิตพ่อเหลือแค่ลูกทั้งสามคนที่เป็นดวงใจของพ่อ พ่อจะตายไม่ได้” มู่ซาบอกลูกสาวคนเล็กเสียงเครือ ไม่ว่าลูกคนไหนก็เป็นดวงใจของเขาทั้งนั้น หากครั้งนี้เขาผ่านเคราะห์กรรมไปได้ เขาพร้อมที่จะทำงานถวายชีวิตให้โดยไม่มีข้อแม้ “น้า