บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 21 ตงซีเฉินพร้อมแตกหักชาวบ้านที่เห็นว่าตงซีเฉินนั้นยืนขึ้นและเดินได้ต่างก็พากันแปลกใจ เมื่อเช้ามีชาวบ้านบางคนได้ยินที่หนิงเหมยจูพูดตอนที่รอเกวียนยังบอกเลยว่าเดือนหน้าจึงจะนัดหมอผ่าตัด แล้วทำไมตอนนี้ตงซีเฉินกลับลุกขึ้นเดินได้ล่ะ หรือว่าทุกอย่างจะเป็นจริงอย่างที่เขาพูด ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นหนิงเหมยจูแอบพาหมอมารักษาสามีอยู่ตลอด เมื่อคิดได้อย่างนั้นชาวบ้านหลายคนรู้สึกละอายใจที่เคยคิดไม่ดีเหมือนข่าวลือ คิดว่าหนิงเหมยจูนั้นปันใจให้ชายคนอื่นและเตรียมที่จะหนีไปกับชายคนอื่นหนิงเหมยจูเองมองตงซีเฉินอย่างไม่วางตา แม้จะแปลกใจแต่ก็เลือกที่จะไม่ถาม เพราะการที่เขาพูดแบบนั้นออกไปเท่ากับว่าเขากำลังปกป้องเธอ รวมทั้งเรียกคืนศักดิ์ศรีของหนิงเหมยจูกลับมา “เข้าห้องแล้วพี่ค่อยเล่าให้ฟังนะครับ” ตงซีเฉินกระซิบบอกภรรยา“แกไม่ได้พิการเหรอเจ้าสี่ แล้วที่ผ่านมาแกแกล้งเหรอ” แม่เฒ่าตงถามอย่างตกใจไม่คิดว่าลูกชายที่เธอคิดว่าพิการนั้นจะไม่ได้พิการอย่างที่คิด“ครับผมไม่ได้พิการ และต้องเสียใจด้วยนะครับที่ผมไม่เป็นอย่างที่บ้านใหญ่คิด ผมไม่ห้ามถ้าเกิดแม่และคนบ้านใหญ่ตงจะคิดว่าผมอกตัญญู ผมน้อมรับครับ เพราะชีวิตที

บทที่ 23 หนิงเหมยจูผู้แสนฟุ่มเฟือยเมื่อหนิงเหมยจูมาถึงก็เจอกับสามีที่ยืนคิ้วขมวดกับการจัดร้าน หนิงเหมยจูยืนมองอยู่ไม่นานก็หัวเราะขึ้นเสียงดัง ทำให้ตงซีเฉินที่มัวแต่วุ่นวายกับงานตรงหน้าต้องหันกลับมามองพร้อมกับเกาท้ายทอยแก้เก้อ“มาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง”“เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันซื้อบ้านหลังเล็กหนึ่งหลังไว้เก็บของด้วยนะ ตอนนี้ให้เขาลงของให้อยู่ เดี๋ยวอีกสักพักค่อยให้ลุงเซียงไปเอา ส่วนที่นี่อีกสองวันเราค่อยมาจัดใหม่ พวกชั้นวาง ฉันสั่งไว้หมดแล้วเราเหลือแค่ของที่ขายได้ก็พอ มีพวกตู้แช่น้ำด้วย ดีที่เขายังพอมีเหลืออยู่ไม่อย่างนั้นคงต้องรอสินค้าเป็นเดือน พี่โกรธไหมที่ฉันใช้เงินเยอะขนาดนี้” หนิงเหมยจูรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ตัวเองใช้เงินเยอะเกินไปจริงๆ“ไม่ครับ น้องใช้จ่ายก็เพื่อครอบครัวของเรา ไม่ได้จ่ายเพราะเรื่องส่วนตัวเสียหน่อย” ตงซีเฉินยิ้มอย่างอบอุ่นไปให้ แม้ว่าหนิงเหมยจูจะใจแข็งยังไงก็ยังมีความหวั่นไหวขึ้นมาไม่น้อย แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าผู้ชายอบอุ่น จากนั้นสองสามีช่วยกันจัดของในร้านเท่าที่ทำได้ด้วยความสุขและเสียงหัวเราะของทั้งสองคน และรอเวลาเพื่อที่จะไปหาลุงเซียงจะได้ขนของจากบ้านที่ซื้อใหม่เ

บทที่ 25 การค้าครั้งใหญ่กำลังจะมาเสี่ยวลู่พอรู้ว่าจะได้เงินเพิ่มอีกสิบหยวนก็ยิ้มแป้นอย่างดีใจแม่ค้าตัวน้อยพยักหน้าหงึกๆ คอแทบหลุด ไม่ต้องกลับไปถามแม่หรอก ได้เพิ่มอีกสิบหยวนแม่ต้องยอมแน่ๆ“แต่แม่ค้าตัวน้อยคนนี้ต้องการเงินมัดจำก่อนหรือเปล่า” ย่าหม่าถามกลับ เธอรู้ว่าบ้านสี่ตงนั้นไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่เลยอยากจะจ่ายเงินให้ก่อนเสี่ยวลู่มองหน้าน้าชายเพราะเธอไม่เข้าใจว่ามัดจำก่อนคืออะไร ทำให้ฮุ่ยหมินมองหลานสาวตัวน้อยที่สวมบทบาทเป็นแม่ค้าด้วยความเอ็นดูและอธิบายช้าๆ ให้หลานเข้าใจ“ย่าหม่าต้องการถามเสี่ยวลู่ว่าจะให้ย่าหม่าจ่ายเงินมัดจำก่อนไหมนั้น เพราะว่าการที่จ่ายเงินมัดจำก่อนคือการจ่ายเงินให้บางส่วนหรือจ่ายให้ทั้งหมดเพื่อความมั่นใจว่าคนซื้อจะไม่ยกเลิกการซื้อสินค้า และแม่ค้าจะต้องเอาสินค้านั้นๆ มาส่งให้ถึงมืออย่างแน่นอน” เสี่ยวลู่เมื่อเข้าใจแล้วว่าคำว่ามัดจำคืออะไรก็พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะบอกย่าหม่าด้วยรอยยิ้ม“ย่าหม่าจ่ายเงินก่อนก็ได้หรือไม่จ่ายก็ได้ค่ะ แต่หนูเชื่อว่าย่าหม่าต้องไม่ยกเลิกแน่ๆ เลย เพราะย่าหม่าทั้งสวยและใจดี เสี่ยวลู่เชื่อใจย่าหม่าค่ะ” เสี่ยวลู่พูดด้วยรอยยิ้มและท่าทางน่าเอ็นดูทำให้

บทที่ 27 การเสียสละของเสี่ยวลู่หนิงเหมยจูถามด้วยความไม่เข้าใจ จนเสี่ยวลู่เดินเข้ามาบอกด้วยสีหน้าสำนึกผิด “แม่เหมยจู หนูขอโทษ หนูบอกลุงคนนี้ว่าพ่อกินยาแล้วหาย คุณยายเลยคงจะขอยาจากแม่”หนิงเหมยจูมองหน้าลูกสาว จะดุก็กลัวลูกจะตกใจ แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลยคงไม่ดี “เสี่ยวลู่มาหาแม่มา”“หนูจะพูดแบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้าเกิดคนที่ลูกบอกไม่ใช่ครอบครัวของของคุณยายอ้ายเจิน ครอบครัวเราจะเกิดอันตรายนะลูก ถ้าหากมีคนไม่ดีรู้ว่าแม่มียาวิเศษอยู่ หนูเข้าใจที่แม่พูดไหม” หนิงเหมยจูอุ้มเด็กน้อยมานั่งตัก กอดประโลมเสี่ยวลู่ที่ตอนนี้กำลังร้องไห้ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ฮือๆ ๆ หนูเข้าใจแล้วค่ะ หนูขอโทษ หนูสงสารคุณลุงที่ต้องนั่งรถเข็นแบบนี้ไปตลอด หนูเลยอยากให้คุณลุงหาย ฮึก...หนูเลยหลุดปากพูดออกไป หนูคิดว่าพ่อกินยาวันเดียวแล้วก็ลุกขึ้นดินได้ ถ้าคุณลุงได้กินคุณลุงต้องเดินได้เหมือนกัน ฮือๆ ๆ” เมื่อพูดจบเสี่ยวลู่ตัวน้อยก็ร้องไห้โฮออกมาก เธอรู้ว่าผิดแต่เธอสงสารคุณลุงคนนี้มาก“เสี่ยวลู่ไม่ร้อง เรามาคุยกันด้วยเหตุผลนะคะ หนูอยากช่วยคนนี้เพราะอะไร” หนิงเหมยจูคุยกับลูกสาวด้วยเสียงที่อ่อนโยน เธอไม่อยากให้เสี่ยวลู่ร้องไห้หรือเสียใจ แต่

บทที่ 29 ท่านนายพลออกหน้า“ได้ฉันยินยอม เจ้าใหญ่แกไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้วก็ไปตามปู่เล็กของแกมาด้วย ฉันจะได้ทำหนังสือตัดขาดกับเจ้าสี่” ตงก้านพูดอย่างอารมณ์ดี ส่วนตงชุยเหรินนั้นรีบวิ่งไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเร่งด่วน และให้ภรรยาอย่างสะใภ้ใหญ่ไปตามปู่เล็กมาที่นี่ ทั้งสองใช้เวลาไม่นานหัวหน้าหมู่บ้านเดินทางมาถึงบ้านของตงซีเฉินพร้อมกับเอกสารตัดขาดระหว่างตงซีเฉินและบ้านตง ทางด้านของผู้อาวุโสสามแห่งบ้านตงก็เดินทางมาถึงแล้วเช่นกัน“ซีเฉินนายต้องการตัดขาดกับบ้านตงและครอบครัวตงใช่ไหม ตัดสินใจแน่แล้วนะ” ผู้อาวุโสสามแห่งบ้านตงถามย้ำอีกครั้ง“ครับปู่เล็ก ผมต้องการตัดขาดกับบ้านตงครับ ไม่ว่าผมจะยากจนหรือไม่มีเงินซื้ออาหารเลี้ยงครอบครัว ผมก็จะไม่ไปขอร้องบ้านตงแน่นอนครับ และต่อให้ผมร่ำรวยขึ้นหรือว่าจะจนลงยังไงบ้านตงก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องอะไรจากผมทั้งสิ้น เรื่องนี้รบกวนหัวหน้าหมู่บ้านด้วยนะครับ ช่วยลงรายละเอียดนี้ลงไปด้วย หากบ้านตงเข้ามาวุ่นวายกับผมอีกไม่ว่าเรื่องอะไรหลังจากนี้ต่อให้ผมจะโอนกรรมสิทธิ์บ้านหลังนั้นให้กับพ่อแล้ว ผมมีสิทธิ์ที่จะเรียกคืนหากว่าทางบ้านตงคนใดคนหนึ่งผิดสัญญา” ตงซีเ