บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาสุดร้าย ในปี1979: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11 กลับบ้านเดิมวันต่อมาสามคนพ่อแม่ลูกหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อย หนิงเหมยจูจึงอุ้มสามีใส่ในรถเข็น จากนั้นจึงเดินออกมาหน้าประตูรั้ว วันนี้เธอเตรียมของไปเยี่ยมแม่และน้องชายไม่น้อย หวังเพียงว่าทั้งสองคนจะไม่เป็นอย่างที่เธอหวั่นใจและกลัวก็แล้วกันหนิงเหมยจูเข็นรถให้สามีนั่ง ส่วนเสี่ยวลู่เดินข้างๆ คอยจับมือพ่อไม่ปล่อย สามคนพ่อแม่ลูกเดินไปตามทางของหมูบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปบ้านหนิง ที่อยู่เกือบท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ ระหว่างทางมีชาวบ้านเมียงมองอย่างแปลกใจในสิ่งที่หนิงเหมยจูกระทำ เพราะตั้งแต่ที่หนิงเหมยจูแต่งงานกับลูกชายคนที่สี่ของบ้านตงนั้น เธอไม่เคยสนใจลูกและสามีเลย มีแต่แต่งตัวสวยแล้วเดินไปเดินมาทั่วหมู่บ้านไม่คิดที่จะทำอะไรหากไม่พอใจใครก็จะตะโกนด่าหรือหาเรื่องตบตีเขาไปทั่วแต่วันนี้ทำไมเธอจึงเดินมาพร้อมกับลูกและสามี อีกทั้งดูเหมือนว่าตงซีเฉินจะกลายเป็นคนพิการแล้ว หลายเดือนที่เขาไม่ยอมออกจากบ้านคืออะไร แล้วทำไมวันนี้เขาจึงเลือกที่จะออกมาและทางที่ทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้าไปมันคือทางไปบ้านหนิงไม่ใช่เหรอ แล้วนั่นคืออะไรเด็กน้อยเสี่ยวลู่ลูกติดของตงซีเฉิน ดูเธอไม่กลัวหนิงเหมยจูเลยสักนิดแถมยังเร

บทที่ 13 ทุบสิคะ รออะไรเมื่อทำเรื่องหย่าระหว่างหนิงฮวนและฟู่เจียจิ่นแล้ว และทำเรื่องตัดขาดบวกหนังสือแยกบ้านของหนิงฮุ่ยหมินเรียบร้อย หนิงฮวนจึงหันมาไล่ทุกคนออกจากบ้านด้วยความไม่พอใจ“หย่าแล้วก็ไปจากบ้านหนิงเสียที จะมายืนกันอยู่ทำไมตรงนี้ รำคาญ!”“คุณลืมไปหรือเปล่า แม่ยังไม่เอาสินเดิมกลับคืนเลย และที่สำคัญเงินกองกลางของบ้านก็มีส่วนของฮุ่ยหมินด้วยเหมือนกัน คิดจะไม่ให้หรือยังไง” หนิงเหมยจูกระตุกยิ้มมุมปาก ยัง ยังไม่จบหรอก“อะไร สินเดิมอะไร ในเมื่อหย่าแล้วก็ไปแต่ตัวสิ อย่ามาวุ่นวายกับของในบ้านนี้ ฉันไม่ให้อะไรทั้งนั้น” หวยซินรีบพูด เธอรู้อยู่แล้วว่าฟู่เจียจิ่นนั้นมีสินเดิมอยู่ เธอและสามีหาตั้งหลายครั้งแล้วแต่ไม่เจอ ไม่รู้ว่ามันเอาไปแอบซ่อนไว้ที่ไหน“คุณก็พูดง่ายนะ ของของแม่ฉัน แม่ฉันมีสิทธิ์เอากลับไป อย่าหน้าด้านยึดเอาของคนอื่นแบบนี้ ฮุ่ยหมินคนที่พี่ให้ตามมา มาด้วยหรือเปล่า” หนิงเหมยจูหันไปถามน้องชาย เธอไม่อยากเสวนากับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ เธอถือคติที่ว่าหัวเราะทีหลังดังกว่า“มาครับพี่ใหญ่ ผมหามาได้สิบคน” หนิงฮุ่ยหมินบอกพี่สาว“พี่ๆ รบกวนเดินไปกับแม่และฮุ่ยหมินในบ้านหน่อยนะ ไปช่วยแม่เอาสินเด

บทที่ 15 พาสามีไปโรงพยาบาล หลังจากที่จบเรื่องราวจากบ้านหนิง หนิงเหมยจูและครอบครัวจึงกลับมาที่บ้านโดยไม่สนใจเลยว่าหลังจากที่หมอมาตรวจแล้วหนิงฮวนจะเป็นยังไง ขอเพียงแค่หลังจากนี้บ้านหนิงจะไม่มายุ่งหรือมาวุ่นวายกับพวกเธออีกก็พอ“แม่กับน้องนอนที่ห้องนี่นะคะ บ้านอาจจะคับแคบไปหน่อย รอบ้านใหม่สร้างเสร็จก็คงสบายขึ้น” หนิงเหมยจูเมื่อกลับมาถึงบ้านเธอหอบเอาของใช้ของตัวเองมาไว้ที่ห้องของสามี เพราะบ้านนี้มีเพียงแค่สองห้องเท่านั้น เธอตั้งใจว่าจะสร้างบ้านหลังใหญ่และหลังจากที่พาสามีไปหาหมอเธอคงต้องหาเงินเสียที“ไม่เป็นการรบกวนลูกกับลูกเขยใช่ไหมเหมยจู” ฟู่เจียจิ่นยังคงมีความรู้สึกเกรงใจ แค่เห็นของมากมายในห้องนี้ก็รู้แล้วว่าลูกสาวกับลูกเขยนั้นแยกห้องกันนอน“ไม่เลยครับแม่ยาย ไม่รบกวนเลย แม่ยายและฮุ่ยหมิน อยู่ให้สบายใจเถอะครับ เราครอบครัวเดียวกัน” ตงซีเฉินยิ้มให้“จริงค่ะคุณยาย หนูจะได้มีคุณยายและคุณน้าเหมือนคนอื่นแล้ว คุณยายอยู่กับเสี่ยวลู่ที่นี่นะ” เสี่ยวลู่ตัวน้อยดีใจมากที่เธอมีครอบครัวใหญ่เหมือนคนอื่นเสียที เด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งบนตักของยายด้วยท่าทางน่าเอ็นดู จนฟู่เจียจิ่นต้องอุ้มขึ้นมานั่ง เพราะกลัวว

บทที่ 17 เมื่อไหร่จะมีน้องให้เสี่ยวลู่คะเมื่อกลับมาถึงบ้านฟู่เจียจิ่นถามลูกสาวถึงอาการของลูกเขยเป็นยังไงบ้าง ที่ถามเพราะว่าห่วง เธอไม่ได้ต้องการที่จะกดดันหรือมีปัญหาอะไร หายก็ดีไม่หายก็ไม่เป็นไร“เหมยจูหมอว่ายังไงบ้าง”“หมอให้ยามากินดูอาการก่อน อีกหนึ่งเดือนหมอจึงจะนัดอีกครั้ง ไม่แน่ว่าครั้งหน้าหนูอาจจะขอให้หมอผ่าตัดขาของพี่ซีเฉินเลยแม่”“ดีแล้ว เงินนะหาเมื่อไหร่ก็ได้ ถึงแม้ว่าลูกเขยผ่าตัดแล้วอาจจะเดินได้ไม่เหมือนเดิม แต่ก็ดีกว่าที่เราไม่ทำอะไรนะ” ฟู่เจียจิ่นเห็นด้วยกับลูกสาว ถึงแม้ว่าค่าผ่าตัดจะแพงแต่แล้วยังไง เอาสินเดิมเธอไปใช้ก่อนก็เธอยินดีจะให้ เพราะยังไงคนที่ดูแลลูกสาวเธอต่อไปจากนี้ก็คือสามีอย่างตงซีเฉิน“อย่าเลยครับแม่ยาย ผมไม่อยากให้เสียเงินเยอะ ผมอยู่แบบนี้ก็ได้ครับ เพียงแค่ผมใช้รถเข็นให้ถนัด ผมก็ใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นได้แล้ว” ตงซีเฉินไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเงินผ่าตัดขาให้เขา มันสิ้นเปลืองและที่สำคัญไม่รู้ว่าเขาจะสามารถเดินได้เหมือนเดิมอีกหรือเปล่า ไม่ใช่เขาไม่สังเกตสีหน้าท่าทางของหมอ เขารู้ว่าถ้ามีความหวังหมอคงนัดเรื่องผ่าตัดขาของเขาแล้ว“พี่ซีเฉินอย่าคิดมาก จริงอย่างที่แม่พ

บทที่ 19 เตรียมซื้อร้านค้า อ้ายเจินพยักหน้าก่อนจะถามหนิงเหมยจูด้วยความเขินอายเพราะเธอชอบชุดที่หนิงเหมยจูนั้นใส่ ทั้งสองครั้งที่เจอกัน แบบชุดนั้นดูสวยแปลกตา“เหมยจูป้าถามหน่อยว่าเราซื้อเสื้อผ้ามาจากไหน”“ป้าเจินสนใจแบบเหรอคะ ชุดนี้ฉันให้แม่ตัดให้ ถ้าป้าสนใจฉันให้แม่ช่วยตัดให้เอาไหม” จริงๆ แล้วเธอเอามาจากในมิติ แต่เธอเองก็มีแบบชุดของยุคนี้เยอะมาก และเท่าที่เธอจำได้ แม่ของเธอนั้นตัดชุดได้สวยมากหากมีรายได้ให้แม่ แม่เธอคงดีใจไม่น้อย แต่ช่วงก่อนที่บ้านจะเสร็จเธอคงเอามาจากมิติขายก่อน“จริงเหรอ แล้วแม่ของเหมยจูมีร้านส่งขายหรือเปล่า ถ้าหากไม่มีที่ขาย สามารถเอามาขายส่งที่ร้านป้าได้นะ ป้ารับหมดเลย ถ้าแม่ตัดเสร็จแล้วเอามาขายป้าได้นะ” อ้ายเจินเชื่อว่าหนิงเหมยจูคงจะหาผ้าดีๆ ได้ เพราะแม้แต่รถเข็นคนป่วยสองคันนี้เธอยังหาได้ ถ้าเรื่องผ้าคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ“ได้ค่ะป้าเจิน ยังไงฉันจะลองเอามาให้ดูครั้งหน้านะวันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ หากป้าเจินต้องการรถเข็นป้าเจินให้คนไปหาฉันที่หมู่บ้านได้นะคะ” หนิงเหมยจูรับคำ หากเป็นช่องทางหาเงินเธอไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือหรอกเมื่อออกมาจากร้านของป้าอ้ายเจินแล้ว หนิงเ