All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 11 - Chapter 20

"จับตัวมันเอาไว้ได้หรือไม่"น้ำเสียงเรียบเฉยของจิ้นหยางอ๋องยากจะคาดเดาว่าตอนนี้ทรงคิดอะไรอยู่ ใบหน้าราวฉาบด้วยน้ำแข็งเย็นจัดยิ่งทำให้องครักษ์เสื้อทองถึงกับลอบกลืนน้ำลาย รายงานก็เสี่ยงตาย ไม่ตอบก็เสี่ยงตายเช่นกัน เงาหัวของพวกเขายากจะคาดเดาว่ายังมีโอกาสอยู่ติดกับตัวหรือไม่"พะย่ะค่ะ""ดี!!ขังมันเอาไว้อย่าให้มันตาย เจ้าไปได้แล้ว"เขามิได้เดือดร้อนในสิ่งที่คนรายงาน การคานอำนาจในราชวงค์มีมาทุกยุคทุกสมัย ยิ่งคนที่เป็นส่วนสำคัญในการถือครองอำนาจ ย่อมถูกคนจับตามองว่าจะเอียงไปทางซ้ายหรือทางขวา ตัวเขาเป็นถึงที่ปรึกษาของฮ่องเต้ราชอำนาจในมือจึงล้นเหลือ เหนือคนนับหมื่นคนแต่อยู่ใต้คนๆเดียวยิ่งทำให้เหล่าขุนนางหวาดระแวง ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมิได้สนใจข้อราชการงานเมือง ดังนั้นทุกอย่างจึงถูกส่งมาถึงมือเขาให้เป็นผู้ตัดสิน ฎีกามากมายอ่านแทบไม่หมดข้อราชการถูกส่งมาที่จวนอ๋องตลอดเวลา ครั้นยามเอ่ยตักเตือนองค์ฮ่องเต้กลับเพิกเฉยด้วยอ้างเหตุผลว่า"เสด็จพี่มีความสามารถมากกว่า ท่านตัดสินเถอะ เจิ้นให้เสด็จพี่ตัดสินได้"จิ้นหยางทอดถอนหายใจอีกครา นึกถึงราชภารกิจที่ยังคั่งค้างอยู่ในจวน เขาครุ่นคิดถึงเสด็จพ่อที่เคยมีรับสั่ง

รถเทียมม้าวิ่งไปช้าๆเหมือนไม่มีแรง ทั้งที่ใช้ถึงสองตัวและคนบังคับก็คือเสิ่นเล่ย คนนั่งด้านในกลับกลายเป็นชายหนุ่มสองคน คือจิ้นหยางกับชุนหวง ย้อนถึงเมื่อสองชั่วยามก่อน ครั้งแรกที่หลี่เจี๋ยได้ยินว่าเขาจะกลับฉางอันด้วยก็เริ่มสงสัย ว่าคนพวกนั้นจงใจหรือเปล่า เหตุใดพอนายน้อยของเขามาเหอเป่ย คนทั้งสามก็มาที่นี่ ครั้นเมื่อจะกลับฉางอันคนทั้งสามก็มีเหตุให้กลับเช่นกันเป็นเหตุให้ทุ่มเถียงกันไม่น้อย หลี่เจี๋ยระแวงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ซ้ำร้ายอี้จางยังชอบก่อปัญหามักตอแยให้เขาโมโหอยู่ร่ำไป ความไม่ชอบหน้าจึงมีมาก"มิรบกวนท่านทั้งสามพวกเราสามารถเรียกรถม้าได้ขอรับ"หลี่เจี๋ยเอ่ยปาก"แทนที่เจ้าจะลำบากเรียกรถม้าไยไม่ร่วมเดินทางไปกับพวกข้าเล่ารถม้าก็มีพร้อมแถมยังมีคนคอยช่วยเหลือระหว่างพวกเจ้าเดินทาง หรือเจ้ากลัวข้าจะคิดมิดีมิร้ายต่อพวกเจ้า"จิ้นหยางดักคอ"ขอบคุณในความหวังดี ข้าคิดว่าท่านคงต้องแวะระหว่างหัวเมืองเพื่อค้าขาย แต่พวกเราจำต้องรีบเดินทางด่วนขอรับ""เฮ่ย!! เรื่องของสหายไยข้าต้องถือว่ารบกวน อันที่จริงธุระในเหอเป่ยนี่ก็จบสิ้นตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ข้ายังรั้งรอก็เพื่อนายน้อยชุนหวงของพวกเจ้านี่แหละ อย่าได้เ

ไน่ยไน่ยลอบสังเกตอาการของนายบ่าวคู่นี้ด้วยหางตาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ กลับคล้ายกลายเป็นจิ้นหยางใส่ใจนายน้อยของตนยิ่งนัก อากัปกิริยาท่าทางผ่อนคลายคล้ายนำคู่ตนออกมาหย่อนใจ นางยิ่งคิดแล้วต้องส่ายหัวไปมาเพื่อให้ความคิดเหล่านี้หายไป "อิ่มหรือไม่ชุนหวง" "อืมๆ พอแล้วๆ ท้องข้าจะแตกแล้ว" "หึหึ มานี่ยื่นมือออกมาข้าจะล้างให้"จิ้นหยางรอชุนหวงยื่นมือออกนอกผ้า จากนั้นก็เทน้ำจากกระบอกไม้ไผ่รดลงบนมือด้วยกิริยานุ่มนวล อีกมือก็จับมือของชุนหวงถูไปมาจนสะอาดอ้านดีแล้วจึงหันมารับผ้าที่เสิ่นเล่ยส่งให้มาซับน้ำออกจากมือด้วยกิริยานุ่มนวลทนุถนอมยิ่ง "ถ้าอย่างนั้นพวกเราเดินทางกันต่อเถอะ"จิ้นหยางประคองชุนหวงให้ลุกขึ้น น่าแปลกสิ่งที่ทำกลับดูไม่ขัดหูขัดตาเลยสักนิด ทั้งหมดเดินทางกลับด้วยความเชื่องช้า กว่าจะถึงฉางอันก็เป็นยามไฮ่เข้าไปแล้ว จิ้นหยางส่งคนลงที่หอจันทร์ส่อง เขารอ กระทั่งชุนหวงหายเข้าไปด้านในแล้วสายตายังไม่ผละจากประตูปากสั่งเสิ่นเล่ยทันที "ได้ข่าวอี้จางหรือไม่" "พะย่ะค่ะ ตอนนี้ได้กักตัวหลี่เจี๋ยเอาไว้แล้ว" "อย่าให้บาดเจ็บได้ แล้วเสนาบดีหยุ๋นอี้ทำสำเร็จหรือไม่" "ตามรับสั่งพะย่ะค่ะ"เสิ่นเล่ยประสานมือรายง

"มาแล้วๆ เข้ามาๆ"ฉี่เฮ่อแทบจะลากชุนหวงเข้าไปด้านในห้องที่มีฉีเหนียงทำท่าร้อนรนอยู่ แทบจะยัดจดหมายส่งให้ชุนหวงทันทีราวกับมันคือเผือกร้อนลวกมือ"เกิดเรื่องอะไรขึ้น""เจ้าลองอ่านนี่ดูสิ"ฉีเหนียงยื่นจดหมายให้แบบกระแทกกระทั้น"ไยต้องเป็นข้า ท่านก็รู้ว่าข้าไม่มีทางไปแบบนั้นแน่ๆ""เจ้าต้องไปไม่เช่นนั้นพวกเราจะตายกันหมด""เหลวไหลสิ้นดี ขุนนางที่กล้ารังแกประชาชนข้าจะไปร้องเรียน"ขาดคำก็มีทหารนับสิบมารายล้อมรอบตัวคนเอาไว้ ชุนหวงตกใจจนหน้าเผือดสี ไน่ยไน่ยชักกระบี่ออกจากฝักกางแขนกั้นชุนหวงเอาไว้ สองเฒ่าฉีกอดกันแน่นด้วยความหวาดกลัว"ไปเถอะ เจ้าไปกับเขาเถอะ อย่าสร้างความเดือดร้อนอีกเลย"ฉีเหนียงร้องโวยวาย"นี่เจ้า"ไน่ยไน่ยแทบจะอกระเบิดกับคำพูดนี้ หลี่เจี๋ยเองก็หายตัวไปยังไม่โผล่หัวออกมาอีก มองเหล่าทหารแล้วในใจนางคิดว่ามิอาจต้านทานเอาไว้ได้แน่"นำตัวไป"เสียงหัวหน้าหน่วยเอ่ยปากเสียงดัง ไน่ยไน่ยปราดเข้าเงื้อแขนจะเสือกกระบี่เข้าแทง"ขัดขืนงั้นหรือ เจ้าหน้าที่จับกุมตัวเอาไว้!"ทหารตัวสูงใหญ่กรูเข้าไปจับไน่ยไน่ยมัดแขนไพล่หลังเอาไว้แน่น นางดิ้นรนขัดขืนแต่ไม่อาจทานแรงบุรุษไหว ซ้ำร้ายยังเป็นทหารเสียอีกจึงยากจ

ยามลืมตาตื่นขึ้นในวันนี้ชุนหวงกลับรู้สึกหนักหน่วงในหัวอกบอกไม่ถูก ร้อนถึงไน่ยไน่ยที่กังวลไม่น้อยสองมือใช้กระบวยตักน้ำอุ่นราดลงบนไหล่นวลกระจ่างตาแผ่วเบา สีหน้าของชุนหวงหม่นหมองจนนางไม่สบายใจ "เป็นอะไรหรือเจ้าคะ" "ไม่รู้เหมือนกันข้าสังหรณ์ใจแปลกๆ"ชุนหวงส่ายหน้า จู่ๆก็ปรากฏเสียงดังหน้าประตูทำให้ไน่ยไน่ยรีบเอ่ยปากถาม "เป็นผู้ใด" "ข้าเองไน่ยไน่ย" "หลี่เจี๋ย!!/หลี่เจี๋ย"สองเสียงร้องเรียก "นี่เจ้าหายไปไหนมา"ชุนหวงใช้สองมือเกาะขอบถังน้ำ ใบหน้างดงามชื้นน้ำเกาะพราวบนใบหน้าชะโงกมองจนน้ำกระฉอกลงบนพื้น "..........."หลี่เจี๋ยได้แต่กลัดกลุ้มหน้าตึงจนทุกคนกังวล "ไยเจ้าไม่ตอบข้าล่ะ"ชุนหวงท้วง "ข้าติดภารกิจ"ห้วนสั้นครึ่งคำของหลี่เจี๋ยทำให้ไน่ยไน่ยอดสงสัยไม่ได้ หากไม่เปิดปากถามด้วยรู้ถึงอุปนิสัยกันดีต่างกับชุนหวง "แล้วทำไมไม่รีบมา ข้าต้องมาอยู่จวนนี่จนได้เห็นหรือไม่"ร่างขาวยังเปลือยเปล่าสองมือบางเกาะขอบถังเอาคางมนเกยเอาไว้ ละอองฝ้าขาวพร่างเป็นกลุ่มควันคล้ายคนในฝัน ผมดำสยายลงเหนือผิวน้ำลอยเป็นแพดุจไหมสีดำปะปนกันดอกท้อสีชมพูที่ไน่ยไน่ยเก็บมาลอยน้ำให้ส่งกลิ่นหอมกรุ่นกระจาย นั่นยิ่งทำให้ใบหน้าขาวง