All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 31 - Chapter 40

ชุนหวงเดินก้มหน้าผ่านทหารยามที่กั้นหน้าประตูด้วยไม้พลองไขว้กันพวกเขายืนนิ่งราวกับหุ่นฟางไม่ขยับเคลื่อนไหว ด้านหน้าและด้านหลังของเขาเป็นคนของตำหนักฝูฮัวแถมใบหน้าของแต่ละคนน่ากลัวนักล้วนแต่เคร่งขรึมดุดันไม่พูดจา"พวกเจ้าจะออกไปไหน"ทหารถาม"ข้าจะไปซื้อของ มันถึงเวลาจับจ่ายแล้ว"หนึ่งในคนของตำหนักฝูฮัวกล่าวพร้อมกับหยิบใบรายการออกมาให้ดู"ตราผ่านทางมีหรือไม่""มี"พวกเขาชูตราออกให้ดูรวมถึงเขาด้วย แต่กลายเป็นว่าทหารไม่ยอมปล่อยให้ออกไปได้ดดยง่าย"พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ท่านเสิ่นเล่ยกำลังจะมา"หลายคนทำท่าตื่นตระหนกคอยคิดหาวิธีหลุดพ้น ทันใดนั้นเองเสียงดาบฟันเนื้อคนก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว คนของฝูฮัวคนหนึ่งกระชากแขนเขาพาวิ่งออกไปแล้วก็ต้องชะงักเพราะคนที่กระโดดมาดักหน้าเอาไว้คือเสิ่นเล่ยผู้เป็นคนสนิทของเจ้าของตำหนัก"จับตัวพวกมันเอาไว้"เสิ่นเล่ยสั่งทหารที่กรูกันออกมาดูท่าคนที่ลากเขาออกจากกลุ่มทหารเมื่อกี้ฝีมือคงมิใช่ย่อย เขาฟาดฟันต่อสู่กับเหล่าทหารกันพัลวัน ชุนหวงสบโอกาสที่กำลังเกี่ยวพันกันวิ่งหนีออกไปหลบซ่อนยังโขดหิน ก้มหน้าซุกระหว่างขาของตัวเองนิ่งพยายามทำตัวให้ลีบแบนมากที่สุด"แย่แล้วคุณชายชุนหวงหายตั

จิ้นหยางที่กำลังสับสนต้องอดกลั้นต่อความรู้สึกตีวนอยู่ในสมอง อีกทั้งชุนหวงเองก็ถือดีแถมยังทำร้ายเขาและคนสนิทอีก หากเป็นผู้อื่นคงตายตั้งแต่เสือกกระบี่เข้าท้องของเขาคราแรกแล้ว เขาไม่รู้ว่าตนเองคิดต่อคนผู้นี่เยี่ยงไรโกรธจนสามารถสับให้กลายเป็นหมื่นๆชิ้นได้ แต่แค่เห็นชุนหวงบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หัวใจที่เต้นอยู่ในอกราวกับถูกบีบจนเจ็บปวดยากจะทนไหว สองมือค่อยๆแตะข้างไหล่ดันให้ชุนหวงนอนลงช้าๆ สายตาคมไม่คลาดไปจากใบหน้าซีดขาว มือใหญ่ค่อยเปิดสาบเสื้อออกก่อนที่จะเหวี่ยงพวกมันลงบนพื้น เมื่อครั้งก่อนเขารีบร้อนจนไม่ทันได้สำรวจให้ถ้วนทั่ว มาคราวนี้เขาไล่มองตั้งแต่เส้นผมดำขลับเงามันเป็นแพรไหมล้อมกรอบใบหน้าเรียวงาม ริมฝีปากอวบอิ่มยังมีรอยกัดจากคมเขี้ยวของเขาจางๆ ลำคอระหงไม่ได้บอบบางอย่างเช่นหญิงสาวหากแต่ก็มิได้ล่ำแกร่งจนเห็นเส้นเอ็นหนาเฉกเช่นพวกเขา ลูกกระเดือกเล็กๆเต้นขึ้นลงตามจังหวะกลืนน้ำลาย เขาแตะลงตรงนั้นช้าๆก่อนจะเลื่อนลงมาตรงแอ่งไหปลาร้าสัมผัสเส้นโครงกระดูกเหมือนคนต้องมนต์ สายตากวาดไล่ลงมาถึงจุกสีแดงเข้มสองข้างราวกับเมล็ดผลทับทิม ช่วงอกไม่ได้มีลอนเนื้อแต่กลับราบแบนจนถึงแอ่งบุ๋มเล็กๆกลางลำตัว

จิ้นหยางมองคนที่หลับไหลด้วยความอ่อนเพลีย เขาทั้งรักทั้งชังปะปนกันไปหมด กึ่งอยากทนุถนอมเอาไว้กึ่งอยากทำร้ายจนชุนหวงต้องร่ำไห้ออกมา เขาถึงกับถอนใจพลางขยับตัวลุกออกจากเตียงที่ทั้งสองคนต่างคลุกเคล้าจนเกือบรุ่งสาง"เสิ่นเล่ยเจ้าเข้ามา"จิ้นหยางเรียกเสียงต่ำ แต่บุคคลที่เอ่ยชื่อและอี้จางกลับได้ยินชัดเจนเพราะใช้กำลังจากภายในในการเปล่งเสียง เสิ่นเล่ยรีบเข้ามาภายในห้องนอนที่ยุ่งเหยิง ประสานมือก้มหน้านิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองสิ่งต่างๆรอบตัว"หวางเย่""นำน้ำมาให้เปิ่นหวางอาบเถิด แล้วให้อี้จางไปบอกตำหนักฝูฮัวว่าข้าต้องการพบหวางเฟย อีกเรื่องหนึ่งเจ้าให้คนไปนำคนที่เปิ่นหวางกักขังเอาไว้ที่ค่ายทหารกลับมา ถึงเวลาที่มันต้องมารับสารภาพแล้ว"จิ้นหยางเหลียวมองบนเตียงร่างขาวที่อ่อนระโหยจากการฝากรักหนักหน่วงทั้งคืนแล้วอดยิ้มไม่ได้"จริงสิ เสิ่นเล่ย เช้านี้เปิ่นหวางอาจจะยุ่งเรื่องราชกิจ ให้คนมาดูแลหวงเอ๋อร์ด้วย เขาตื่นเมื่อไหร่ก็นำข้าวปลาอาหารมาให้พร้อม อย่าลืมเสียล่ะ"จิ้นหยางก้าวลงถังน้ำ เอนหลังพิงขอบอ่างเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากเรื่องที่สนิทสนมสมรักกับชุนหวงไม่หยุดหย่อนในช่วงเวลาที่ผ่านมา หลับตานิ่งพยายามคิดถ

"เสนามู่ ได้ข่าวว่าขุมกำลังทหารที่ท่านซ่องสุมไว้มีจำนวนไม่น้อย ท่านโปรดยกมันให้เปิ่นหวางจะดีกว่าละมั้ง หรือท่านคิดเห็นประการใด อีกอย่าง ท่านก็อายุมิใช่น้อยแล้ว สมควรแก่เวลาต้องออกมาดูแลลูกหลานได้แล้ว นี่ข้าหวังดีต่อท่านด้วยใจจริงเชียวนะ เกรงว่าท่านจะเหน็ดเหนื่อย ยิ่งตอนนี้บุตรีของท่านกำลังตั้งครรภ์อยู่ ถ้าหากจะประหารทั้งตระกูลก็ดูจะน่าสงสารเกินไป"จิ้นหยางบอกเสียงเรียบ ราวกับเล่าเรื่องในป่าเขากระนั้น คนฟังต่างตะลึงอ้าปากค้างเพราะคิดไม่ถึง"เป็นเจ้าวางแผนเอาไว้แล้ว"เสนามู่ยกมือขึ้นกุมอกตัวเองเอาไว้แน่นรู้สึกเจ็บปวดในใจจนแทบกระอักเลือดออกมา"กล่าวหาองค์ชายเช่นนี้อยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ นี่เป็นเปิ่นหวางปราณีต่อพวกเจ้ามากมายขนาดไหน เหตุใดถึงยังไม่รู้จักบุญคุณ"จิ้นหยางตบโต๊ะอีกครา ทั้งเสนามู่ทั้งมู่เหรินต่างเจ็บแค้นแน่นอกเพราะทำอะไรไม่ได้ จงฉางได้แต่สลดหดหู่ในชะตากรรมของสกุลมู่และตนเองมิใช่น้อย"จงฉางจงฟัง บัดนี้ตำแหน่งหวางเฟยจะไม่มีอีกต่อไป ข้ายกนางให้เจ้า เจ้าจะรับนางไปดูแลหรือไม่"จงฉางเหลียวมองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาตนอย่างหลบๆซ่อนๆตอนนี้ซ้ำร้ายนางยังตั้งครรภ์เสียอีก"รับพะย่ะค่ะ""ไม่.

ทั้งสองคนนั่งกระวนกระวายด้วยมิรู้ว่าเหตุใดหลี่เจี๋ยจึงหายไปนานนัก ยานอนหลับที่ผสมในสุราอาหารอีกไม่นานก็จะหมดฤทธิ์อยู่แล้ว ไน่ยไน่ยถึงกับนั่งไม่ติดเดินวนไปมา ชุนหวงเองก็ไม่แตกต่างร้อนใจนั่งกุมมือตัวเองเอาไว้แน่น"นายน้อยเจ้าคะถ้าหากหลี่เจี๋ยพลาดพวกเราจะต้อง.."ไน่ยไน่ยที่อกร้อนรุ่มดังไฟเผาชะงัก เมื่อเห็นเงาสีดำวูบผ่านเข้ามาชุนหวงที่นั่งอยู่สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ"หลี่เจี๋ย/หลี่เจี๋ย"สองเสียงเอ่ยทักด้วยความดีใจ"รีบไปเถอะขอรับตอนนี้ทางโล่งแล้ว"หลี่เจี๋ยที่พุ่งปราดเข้ามาเหลียวหน้าเหลียวหลังระวังภัย พลางส่งชุดดำให้ทั้งคู่ผลัดเปลี่ยน ชุนหวงยังทำอะไรไม่ถนัดนักเพราะตรากตรำจากเมื่อคืนได้แต่ขัดใจในความงกเงิ่นของตัวเอง ไน่ยไน่ยถึงกับหน้าแดงเมื่อรู้ว่ายามค่ำเกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยของตนบ้างจึงรีบเข้ามาผลัดเปลี่ยนชุดให้แทน"เร็วเข้าเถอะเวลาไม่คอยท่า"ทั้งสามพอเปลี่ยนชุดเสร็จก็รีบเดิน ยังโชคดีที่ไน่ยไน่ยกับหลี่เจี๋ยมีวรยุทธถึงจะไม่เก่งกาจเท่าจิ้นหยางแต่ก็นับว่ามีฝีมือระดับหนึ่งเว้นผู้เดียวที่ไร้พละกำลังสิ้นเชิง"พวกเราไป"สองคนช่วยกันหอบร่างโปรงเหาะ บ้างกระโดดบ้างวิ่งไปตามทาง หารู้ไม่ว่ามีสาวใช้ของผิงอ