All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 41 - Chapter 50

แต่สิ่งที่เขากำลังวางแผนเอาไว้จำเป็นต้องใช้เวลาจึงรับปากตกลง อย่างน้อยเหล่าขุนนางในวังก็ยังเกรงกริ่งราชอำนาจของเขาอยู่และเพื่อเห็นแก่พระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้เองด้วย จิ้นหยางหลับตานิ่งกำหมัดแน่น สายข้างนอกรายงานมาชัดเจนว่าตอนนี้ชุนหวงไม่ปลอดภัย เขาจึงต้องกักตัวเอาไว้แต่ในจวน ซ้ำร้ายสำนักมู่ชิงยิ่งรุกหนักมากขึ้น สำหนักลี่ไป๋ตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ เขาเองรับปากกับท่านอาจารย์เอาไว้แล้วว่าจะดูแลชุนหวงมิให้ได้รับอันตรายใดๆ หรือตอนนี้เขาต้องผิดคำสัญญาไปแล้ว.................................................คนอุ่นเตียง............................................."ส่งคนออกไปตามหาให้ทั่ว อี้จาง สายของเรารายงานความคืบหน้าหรือไม่ ส่งคนไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของปาถงเอาไว้ให้ดีรีบหาตัวเขาให้เจอโดยเร็วที่สุด"จิ้นหยางถอนหายใจ ยังไม่ทันที่ทุกคนจะแยกย้ายสายข่าวจากวังหลวงก็เข้ามาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก"เกิดอะไรขึ้น""หวางเย่ ตอนนี้พระสนมเชียงปลุกระดมเหล่าขุนนางในวังพะย่ะค่ะ""เรื่องอันใด"จิ้นหยางนิ่วหน้า"พระนางเป่าหูผู้คนว่าหวางเย่...เอ่อ"สายลับก้มหน้าประสานมือนิ่งมิกล้าเอ่ยคำ"พูด!!"จิ้นหยางกัดฟันดวงตาว

กล่าวถึงจวนจิ้นหยางอ๋องในเวลานี้ เขาใช้สมาธิในการวางแผนไพร่พลจึงมิได้สังเกตสิ่งใด จู่ๆเสียงสายธนูถูกขึงตึงลูกดอกสีดำพุ่งเสียงเสียดอากาศ จิ้นหยางเงยหน้าขึ้นจากผังและค่ายกลที่กำลังวางแผนอยู่เอียงหัวเล็กน้อยให้ลูกดอกเฉียดผ่านไปปักยังผนัง เขารีบรุดเข้าไปดูเมื่อเห็นว่าใกล้หัวลูกดอกมีกระดาษสีน้ำตาลมัดติดเอาไว้เป็นจดหมายฉบับหนึ่ง"ฝีมือดีขนาดที่คนของข้ายังไม่รับรู้ว่าเจ้าลักลอบเข้ามา"จิ้นหยางไม่ทันระวังตัวเพราะหมกมุ่นอยู่กับการวางแผน อีกทั้งสองคนสนิทก็มิได้อยู่ข้างกาย ทว่าพลทหารที่อยู่ในจวนจิ้นหยางฝีมือหาใช่ไก่กา แต่ทว่าคนผู้นี้กลับลอบเข้ามายิงธนูได้ถือว่าเก่งกาจพอสมควร เขาคลี่กระดาษได้ก็ถึงกับอึ้ง"เด็กๆ ใครอยู่ข้างนอกเข้ามา!"จิ้นหยางตวาดเสียงดัง ยามนี้แม้กระทั่งองค์รักษ์เงาก็มิได้อยู่ด้วยจึงยากนักที่จะจับตัวคนส่งสารกลับมาให้เขาได้"มีผู้ใดเข้าออกผิดปกติบ้าง""หวางเย่ พวกเราไม่เห็นผู้ใดต้องสงสัยพะย่ะค่ะ"ทหารหนึ่งในนั้นคุกเข่ารายงาน"บัดซบ"จิ้นหยางตวาดอีกครั้ง คว้ากระบี่แล้วพุ่งปราดออกไปดุจลูกธนูพุ่งออกจากสาย เพียงแค่สองเค่อเขาก็ถึงชายป่า สองข้างทางไร้สรรพเสียง ความมืดยิ่งทำให้มันวังเวงมากยิ

"อ้อจริงสิ ตอนนี้ในวังมีความเคลื่อนไหวแปลกๆพะย่ะค่ะ แถมเรายังติดต่อขุนพลหวังซ่งอี๋ไม่ได้""หืม เรื่องราวเป็นเช่นไร"จิ้นหยางที่กำลังจ้องมองคนนอนนิ่งบนเตียงหันกลับมามองหน้าเสิ่นเล่ยทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย"เหล่าขุนนางต่างรอเข้าเฝ้าแต่ไม่ทรงอนุญาต คนข้างพระองค์ยามนี้มีเพียงพระสนมเซียงเพียงคนเดียวพะย่ะค่ะ""หรือเกิดเรื่องกับฮ่องเต้"จิ้นหยางประเมินเหตุการณ์"ไม่ทราบแน่ชัด สายของเรากำลังสืบข่าวอยู่พะย่ะค่ะ""อืม อี้จางกลับมาหรือยัง""ยังพะย่ะค่ะ""เรื่องนี้น่าแปลกนัก ส่งคนของเราออกไปตามอี้จาง เขาไม่น่าจะหายไปนานขนาดนี้""พะย่ะค่ะ"เสิ่นเล่ยรีบออกไปจากห้องนอนจิ้นหยางทันที พอสั่งงานแล้วก็เดินไปใกล้ชุนหวงที่นอนหายใจคล่องขึ้น สีหน้าเริ่มมีสีสันเขาลูบแก้มซีดเซียวช้าๆไม่รู้ว่าในใจของคนผู้นี้คิดสิ่งใดอยู่กันแน่"ขอบใจที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่หวงเอ๋อร์ หากขาดเจ้าไปจริงๆข้าจะทำอย่างไร ดื้อให้น้อยลงหน่อยเถอะ ขอแค่ช่วงนี้ยามนี้ ข้าทนรับศึกหนักสองสามด้านไม่ไหว หลังจากทุกอย่างคลี่คลายเจ้าอยากจะออกไปเที่ยวเล่นเปิ่นหวางก็จะยินยอมให้บินออกไปแก้เบื่อ หากข้าคิดถึงจะจับเจ้ากลับมา เจ้าอยาก

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก""เจ็บหรือไม่""เจ้า..นี่เจ้า..."หัวหน้าตงรีบจับส่วนที่เหลือของกระบี่กันมิให้จิ้นหยางใช้แรงดันมันลึกเข้าไปอีก"โอ๋ว...เหตุใดท่านถึงอ่อนแอให้ข้ารังแกได้ง่ายนักล่ะ"จิ้นหยางแสร้งทำเสียงกังขา"นี่ท่านอ๋องทำสิ่งใดลงไป นั่นหัวหน้าตงนะเจ้าคะ"ไน่ยไน่ยร้องค้าน จิ้นหยางปรายตาไปมองหลี่เจี๋ยกับไน่ยไน่ยที่ยังไม่กล้าขยับตัวเพราะอี้จางคุมตัวเอาไว้อยู่ หลี่เจี๋ยได้แต่ฮัดฮัดเพราะอี้จางซัดเขาไปถึงสามหมัดเล่นเอาบาดเจ็บไปไม่น้อย"หุบปาก!!"จิ้นหยางยามนี้รับศึกสองด้านอารมณ์จึงสั้นเต็มที ใบหน้าเริ่มทะมึนราวกับเมฆฝนดำทะมึน"หัวหน้าตง บอกเปิ่นหวางมา เหตุใดถึงลอบทำร้ายหวงเอ๋อร์"จิ้นหยางบิดด้ามกระบี่ยิ่งทำให้หัวหน้าตงถึงกับกัดฟันแน่นข่มความเจ็บ"ข้า..ไม่เคยทำร้ายผู้ใด ยิ่งนายน้อยข้าไม่คิดจะลงมือด้วย""ดี...ดี ในเมื่อท่านไม่ยอมรับถ้าอย่างนั้นนี่คืออะไร"อี้จางปาหน้ากากปีศาจสีดำลงบนพื้นต่อหน้าหัวหน้าตง ยามนี้ใบหน้าไร้สีเลือดจนเผือดขาวทั้งเจ็บทั้งจนคำพูด"หน้ากากของปาถง!!นี่ท่าน"หลี่เจี๋ยก้มลงหยิบหน้ากากขึ้นมาพินิจแล้วถึงกับออกปาก"ท่านอ๋อง ท่านมันชั่วช้าที่สุดกล้าใส่ความข้ารึ""โอ๋ว!! ใส่ความอย่า

"หม่อมฉันเลวร้ายหรือเพคะ หาเป็นเช่นนั้นไม่ ท่านอ๋องเคยมองกลับไปยังตัวท่านหรือไม่ ในจวนท่านเห็นพวกเราเป็นอะไรหรือเพคะ มีไว้เพียงแค่ประดับบารมีเช่นนั้นหรือ จริงอยู่ ถึงแม้นว่าข้าวของเงินทองมิได้ขาด เกียรติที่มอบให้มิเคยบกพร่อง แต่ท่านจะเอาพวกเรามาเป็นตุ๊กตาประดับจวนหาได้ไม่ ท่านไม่เคยจะสนใจเสียด้วยซ้ำว่าพวกเราหน้าตาเป็นเช่นไร"ผิงอันยิ้มเย้ยหยันเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุไม่หลบเลี่ยง"ถึงวันนี้ ท่านกลับสนใจบุรุษนั่น ทั้งใส่ใจทั้งทนุถนอม หม่อมฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่าท่านเป็นต้วนซิ่ว(ชายรักชาย)"สิ้นคำนางก็ต้องล้มลงเพราะถูกมือใหญ่ฟาดเข้าเต็มใบหน้าถึงกับเลือดกลบปาก แก้มบวมเป่งเห็นรอยมือชัดเจน"รับความจริงไม่ได้หรือเพคะ สตรีคนแล้วคนเล่ามิเคยทำให้ท่านอ๋องอิ่มเอม เพราะชุนหวงท่านถึงกับละเมอเพ้อพก ยิ่งเขาหนีพระองค์ก็ยิ่งติดตาม หม่อมฉันรู้ชะตากรรมตัวเองดีว่าไม่อาจหลุดพ้นจากน้ำมือของพระองค์ ได้แต่จำเอาไว้นะเพคะ ท่านทำเช่นนี้กับพวกเรา ถึงยามนั้นมาท่านจะได้รับการตอบแทนอย่างสาสม ชุนหวงนั่นจะทำให้ท่านเจ็บปวดเจียนตาย"จิ้นหยางยิ่งฟังยิ่งบันดาลโทสะ ปรี่เข้าไปคว้าคอนางขึ้นมาบีบอีกครั้งทั้งอี้จางทั้งเสิ่นเล่ยมิอาจต้