All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 21 - Chapter 30

"ข้า..." "อยู่ต่อหน้าเปิ่นหวางทำตัวตามสบายเถิด" "กระหม่อม"ชุนหวงเพิ่งได้เปิดปาก "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าต้องเข้ามาทำอะไรที่นี่"จิ้นหยางค่อยๆรินน้ำชาหอมกรุ่นลงจอกจากนั้นก็ยื่นส่งให้คนตรงหน้าที่ยังเลื่อนลอยคล้ายไม่ได้สติ "จิ้นหยาง..เอ้อ.."ชุนหวงได้แต่อึกอัก "ยามอยู่เพียงลำพังเจ้าเรียกข้าได้ แต่หากต่อหน้าผู้คนเจ้าอย่าได้เรียกแบบนี้เชียวหากไม่อยากถูกลงโทษ"เพียงเพราะคำพูดนี้ชุนหวงถึงกับตบโต๊ะดังปังด้วยความโมโห .............................................คนอุ่นเตียง................................................. "จิ้นหยาง! เจ้ามันเลวร้ายที่สุด เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าข้าเป็นใครแต่กลับทำแบบนี้กับข้างั้นหรือ" "อันที่จริงกิริยาที่เจ้าทำแบบนี้สุ่มเสี่ยงมิใช่น้อย"ใบหน้าจิ้นหยางยังเรียบเฉย ปากก็ข่มขู่คนมือหนาได้รูปยกจอกชาขึ้นดมก่อนจะดื่ม "ปล่อยข้าไป เราเป็นสหายกันแล้วแต่เจ้ากลับทำเยี่ยงนี้เท่ากับทรยศข้าเห็นๆ"ชุนหวงหน้าขึง "ทำไม่ได้"คำตอบสั้นๆ ยิ่งทำให้ชุนหวงโกรธขึ้ง "เจ้าต้องการอะไรกันแน่ จิ้นหยาง บอกข้ามานะ" "กินก่อนเถอะ"ชุนหวงปัดถ้วยโจ๊กที่จิ้นหยางถือส่งให้จนตกลงมาแตกกระจาย จิ้นหยางกำจอก

"กล่าวมา"ยังมิทันจะเอ่ยคำมู่เหรินก็ขยับตัว "หวางเย่...หวางเย่เพคะ"น้ำเสียงแผ่วเอ่ยปากจากนั้นเสียงสะอื้นก็ตามมา "หวางเฟยหยุดร้องเถอะ มีอะไรรีบเอ่ย"จิ้นหยางมิได้ขยับตัวเข้าไปหา กลับยืนอยู่กับที่มือใหญ่รั้งคนชุดขาวเข้ามาชิดตัว มู่เหรินมองเห็นยิ่งน้ำตาไหลพราก ชุนหวงอึดอัดกับเหตุการณ์ที่เป็นอยู่แต่ทำอะไรไม่ได้คล้ายหายใจไม่ออก "ปล่อยข้าสิ"ชุนหวงกระซิบเสียงขุ่น "อยู่เฉยๆ"จิ้นหยางเหลือบตาลงมองคนที่ยุกยิกอยู่ข้างๆ "ท่านไปดูหวางเฟยสินางป่วยอยู่นะ" "เงียบ!"หวางเฟยพยายามจะลุกขึ้นได้แต่ให้บ่าวหญิงพยุงนั่ง ชุนหวงมองจิ้นหยางที่ยังยืนมิรู้สึกรู้สาด้วยความสงสัย แววตาของจิ้นหยางอ๋องขุ่นมัวจนคนยืนข้างๆเดาความคิดอ่านไม่ได้ "หวางเย่หม่อมฉัน..." "หวางเฟยคิดจะฆ่าตัวตายเพราะอะไรบอกได้หรือไม่ ที่จวนเปิ่นหวางมิสุขสบายหรืออย่างไร"จิ้นหยางเอ่ยถาม "ขออภัยเพคะ แต่หม่อมฉันทนอยู่ไม่ได้จริงๆ ขอฝ่าบาทยินยอมให้จากไปเถอะเพคะ"มู่เหรินร่ำไห้ "เหลวไหล!"ทุกคนที่ได้ยินเสียงตวาดก็รีบคุกเข่าก้มหน้าทั้งบ่าวชายหญิง "นี่กะจะให้เปิ่นหวางอับอายหรือยังไงกัน" "มิได้เพคะหาเป็นเช่นนั้นไม่ เพียงแต่หม่อมฉันถูกหยามเกียรติจึง

ในตำหนักเหิงชางจิ้นหยางกวาดข้าวของบนโต๊ะทรงงานของตนเองจนเกลื่อนกลาดกระจัดกระจายลงบนพื้น บ่าวไพร่ที่รอรับใช้ต่างก้มหมอบลงกับพื้นเพราะเกรงกลัวต่อโทสะของเขา นานครั้งถึงจะได้พบเจอครั้งนี้ยิ่งใหญ่เสียจนบ่าวไพร่เสียจริต "เด็กๆ!!เข้ามา"จิ้นหยางร้องเรียกทหารที่อยู่ด้านหน้าให้เข้ามา เหล่าทหารสองนายต่างรีบก้มหมอบเมื่อเห็นของกระจายเต็มพื้น "หวางเย่" "เตรียมม้า!เปิ่นหวางจะออกไปยิงธนู"จิ้นหยางหมุนตัวไปนั่งลงที่เก้าอี้มือแข็งกำแน่นทุบลงบนโต๊ะเสียงดังจนเกิดรอยยุบเพราะใช้กำลังภายในกระแทกลงไปหนึ่งส่วน ความโกรธเกรี้ยวในอกก็ยังไม่จางหาย "หวางเย่ผิงหรูเหรินขอเข้าเฝ้าเพคะ.."บ่าวหญิงตัวสั่นก้มลงรายงาน "เข้ามา!"ครั้งนี้จิ้นหยางยอมให้ชายารองเข้าเฝ้าได้เมื่อผิงอันหรูเหรินเดินนวยนาดเข้ามาก็ต้องสะดุ้งในใจ "หวางเย่" "มีอะไร" "หม่อมฉันอยากจะทูลขอเรื่องมู่หวางเฟยเพคะ" "เรื่องใด" "หวางเฟยทรงครรภ์ตอนนี้จิตใจย่ำแย่เพราะคิดมาก หม่อมฉันจึงอยากขอประทานอนุญาตให้ยกโทษให้เพคะ"จิ้นหยางเพ่งมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทั้งพระชายาและชายารองของเขาเสมือนน้ำคลองไม่ยุ่งน้ำบ่อเหตุไฉนถึงมาขอร้องให้

"ปลดปล่อยมันออกมาอย่ากลั้นเอาไว้"เขาบอกชุนหวงจากนั้นก็ก้มลงหยอกเย้าตุ่มแดงทั้งสองข้างไปมา นั่นยิ่งทำให้ชุนหวงเหมือนคนจมน้ำหายใจไม่ออกขึ้นไปทุกที มือหนาทำหน้าที่ของตนเองไม่หยุด สะโพกกลมได้รูปลอยขึ้นเหนือเตียงได้แต่ร้องครวญคราง จากนั้นชุนหวงรู้สึกราวกับร่างกายหดเกร็ง น้ำสีขาวขุ่นพุ่งแรงจนถึงหน้าอกจิ้นหยางชุดสีดำเปรอะไปด้วยคราบสีขาวขุ่น ชุนหวงอ้าปากหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดจนหน้าอกขาวกระเพื่อน จิ้นหยางเห็นดังนั้นก็ป้ายเอาน้ำสีขุ่นละเลงสองนิ้วตนเองค่อยเลื่อนไล่ลงไปตรงจุดแยกสีเข้ม "ท่าน..ท่านจะทำอะไรจิ้นหยาง" ...............................................คนอุ่นเตียง............................................. "ไม่มีอะไร เด็กดีหลับตาของเจ้าเสีย"จิ้นหยางไม่ตอบคำถาม กลับใช้อีกมือที่ว่างเว้นปิดตาคนตื่นตระหนก อีกมือค่อยหยอกเย้าไปมาตรงช่องรักก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ ชุนหวงกระชากมือที่ปิดตาเอาไว้ออก "นี่เจ้าทำอะไร"ชุนหวงขยับตัวหนีด้วยความตกใจ จิ้นหยางเห็นท่าทางของชุนหวงจึงยั้งมือลุกขึ้นนั่งทับขาตัวเองระหว่างขาเรียว ปลดสายคาดเอวของตนเองออก สลัดสองสามทีเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยเปลือยเปล่าเหมือนชุนหวง เ

"เด็กๆ เข้ามา"จิ้นหยางตะโกนเรียกเสียงดังสาวใช้รีบเข้ามาย่อกายก้มหน้านิ่ง "อาบน้ำให้คุณชายหวง ถ้าอาบไม่ได้เปิ่นหวางจะตัดคอพวกเจ้าตรงนี้และตอนนี้"จิ้นหยางลุกขึ้นยืนเดินเร็วออกจากฉากกั้นไปนั่งนิ่งระงับความโกรธที่โต๊ะด้านหน้า สายตาดุดันเย็นเยือกกวาดมองไปทั่วห้อง บรรดาบ่าวรับใช้ชายหญิงเร่งเก็บกวาดเงียบกริบเสมือนไร้ผู้คน "ข้าอาบเองพวกเจ้าออกไปเถอะ"ชุนหวงเอ่ยเสียงเรียบ "ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ ให้พวกเราช่วยนะเจ้าคะมิเช่นนั้น..มิเช่นนั้น"หนึ่งในนั้นทำท่าจะร่ำไห้ออกมา "ออกไป!"ชุนหวงไม่ยอมฟังเสียง สาวใช้จำต้องออกมาจากฉากกั้น เมื่อจิ้นหยางเห็นก็กำมือแน่น "เปิ่นหวางบอกว่าเช่นไร คำสั่งของข้าไม่มีความหมายอย่างนั้นรึ"สาวใช้ตัวสั่นก้มหมอบลงกับพื้น ในใจร่ำไห้แทบจะกลายเป็นสายเลือดด้วยไม่รู้จะตามใจผู้ใดดี หนึ่งนั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเจอราชาแห่งรัตติกาล หนึ่งราวกับเทพเซียนที่มิอาจขัดใจได้ "ได้โปรดเถอะเพคะ ได้โปรดเพคะ"จิ้นหยางไม่ฟังเสียง ก้าวเท้าไปถึงหน้าสองบ่าวในคราเดียว กระบี่ที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวถูกดึงออกจากฝักยามใดไม่มีใครทันเห็น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทันทีที่เลือดและหัวคนกระเด็นเข้าไปถึงด้านล่างข