All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 51 - Chapter 60

จิ้นหยางมองกลุ่มคนที่สีหน้าแตกตื่นหวาดกลัวด้วยความรู้สึกสมเพช หลายครั้งหลายหนที่เขาตั้งใจว่าจะละทิ้งบ้านเมืองไปเสวยสุขตามประสา แต่ครั้นเมื่อได้เห็นเหล่าอาณาประชาราษฎร์ต้องทุกข์ทนอดอยากก็มิอาจหักใจ ยิ่งเห็นผู้เป็นโอรสสวรรค์ไร้ซึ่งมโนธรรมไร้ซึ่งทศพิธราชธรรมเขาก็ยิ่งมิอาจดูดายได้ลง นึกเสียใจที่ยามนั้นตนเองเห็นแก่ตัวไม่ยอมรับตำแหน่งรัชทายาท ถึงยามนี้เขาจึงต้องมาก่อกบฏขึ้นเสียเองและยิ่งทำให้เขาถูกผู้ประณามว่าเป็นทรราช มานึกได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว"ฝ่าบาท"จิ้นหยางอ่อนเสียงลง"ยังกล้าเรียกเจิ้นว่าฝ่าบาทอีกรึ เสด็จพี่เป็นคนที่เจิ้นไว้ใจที่สุด เพราะเหตุใดกันถึงกระทำการเยี่ยงนี้"ฮ่องเต้กัดฟันตวาดเสียงดัง จิ้นหยางพอได้ยินถึงกับบันดาลโทสะ"เพราะเหตุใดรึพะย่ะค่ะ ทรงตรองดูเองดีหรือไม่ ทรงเคยเอ่ยถามถึงพสกนิกรที่อดอยากยากไร้ด้านนอกวังหรือไม่ เคยรู้บ้างไหมว่าทหารตามชายแดนแล้งแค้นแค่ไหนทั้งที่พวกเขาเหล่านั้นทำเพื่อชาติบ้านเมือง ไม่ว่าฎีกาใดๆล้วนมิเคยผ่านมือพระองค์ เฉกเช่นนี้หรือถึงเรียกองค์เองว่าโอรสแห่งสวรรค์ ยามนั้นกลับกายเป็นเปิ่นหวางที่เร่งรุดให้การช่วยเหลือทั้งสิ้น ล้วนแต่เป็นเปิ่นหวางที่คอยช่

ทุกคนต่างหวาดผวาเมื่อเห็นจิ้นหยางใบหน้าดำทะมึนจ้องไปที่คนตัวขาว ผมยาวถูกมัดครึ่งหัวมีเพียงผ้าสีขาวมัดเอาไว้ใบหน้าเรียวงดงามบึ้งตึงมองสบตาผู้ที่เข้ามาเยือนใหม่"ใครอีกล่ะ นี่กล้าเข้าห้องข้าโดยไม่บอกกล่าวได้อย่างไร"ไน่ยไน่ยพอได้ยินถึงขนาดรีบผงกยืดตัวขึ้นมากระตุกชายแขนเสื้อสีขาวเอาไว้ด้วยความหวาดหวั่น"ว่าอย่างไร"ชุนหวงใช้น้ำเสียงเกรี้ยวกราดถามคนที่ยืนนิ่งมองสำรวจเขาแบบไม่พูดจาด้วยสายตาไร้ความหวั่นเกรง หลี่เจี๋ยถึงกับลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นอาการนี้เข้า"หวงเอ๋อร์กลับวัง"คนตัวสูงไม่ตอบคำถาม แต่กลับสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้คว้าคนตัวบางขึ้นแนบอก"ฮะ...เฮ้ยปล่อยข้านะ เจ้าทำอะไร"ชุนหวงผวาใช้สองมือเกาะไหล่กว้างเอาไว้แน่นเพราะกลัวตกลงมา"เหตุใดจึงดื้อดึงไม่เลิกหืม?""เจ้าเป็นใคร"ชุนหวงตวาดถามเสียงแข็ง จิ้นหยางเมื่อได้ยินคำถามก็ชะงักเท้าเม้มปาก ถึงเขาจะรู้ว่าผลจากการบาดเจ็บจะทำให้ชุนหวงจำไม่ได้ แต่ก็ไม่น่าจะเอ่ยปากทำร้ายจิตใจกันเช่นนี้ ใบหน้าหล่อเหล่ายามนี้คล้ายถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส น้ำเสียงจึงยิ่งเสียกว่าหิมะยามหน้าหนาว พาให้ผู้คนในห้องหนาวสะท้านในอกและกลัวผลที่จะเกิดตามมากับตัวของชุนหวง"เด็กโง่

เมื่ออี้จาง เหลียงเฟยและเสิ่นเล่ยได้ยินคนที่เป็นถึงฮ่องเต้เรียกเข้าพบและปรึกษาหารือ ในครั้งแรกทุกคนต่างร้อนใจคาดเดากันว่าน่าจะเกี่ยวกับราชการงานเมือง จึงได้แต่ค้นคว้าหาข่าวว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นในเมือง เกรงจะเป็นการโค่นล้มราชอำนาจจากเสนาที่ยังภักดีต่อรัชสมัยเดิม แต่ครั้นพอได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเอ่ยปากออกมา ทุกคนถึงกับทำหน้าราวกับเห็นพระจันทร์ยังคงส่องแสงในยามกลางวัน"เอ่อ.."อี้จางเกาหัวตัวเอง"ภูติผีหรือพะย่ะค่ะ"เหลียงเฟยทำหน้าราวกับกลืนยาขม"ให้ใครปลอมเป็นผีนะพะย่ะค่ะ?"เสิ่นเล่ยทวนคำด้วยไม่แน่ใจ"พวกเจ้าจะให้เจิ้นพูดซ้ำไปเพื่ออะไร"จิ้นหยางนั่งทำหน้าราวกับฟ้าผ่าต้นท้อแสนรักของตนกระนั้น ใบหน้าคมคายจึงดูมืดครึ้มราวกับพายุฝน"โธ่ ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์ไม่บอกคุณชายไปตามตรงล่ะพะย่ะค่ะ"เหลียงเฟยโอดครวญ"หวงเอ๋อร์ดื้อดึงยิ่งนัก ขืนให้เจิ้นเอ่ยปากว่าความจริงแล้วเพียงแค่อยากให้อยู่ด้วย คิดว่าจะยินยอมแต่โดยดีหรือไม่"ทั้งสี่คนต่างถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะต่างก็รู้ดีว่าความจริงเป็นเช่นไร"เรื่องนี้คงต้องขอให้หลี่เจี๋ยช่วยเหลือ"อี้จางเอ่ยปากคนแรก"ทำอย่างไร"เหลียงเฟยหันมาสนใจบ้าง"คุณชายเป็

กว่าทั้งสองคนจะแต่งตัวเป็นชุดนอนตัวในสีขาวทั้งเสื้อและกางเกงโปร่งบางด้วยกันทั้งคู่ก็กินเวลาอยู่นานโข เป็นเพราะจิ้นหยางพยายามถ่วงเวลาให้ผีไน่ยไน่ย และ ผีขุนพลทั้งสามเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน"จิ้นหยาง""หืม"จิ้นหยางไล่ขันทีออกไปจากห้องนอนของตัวเองจนหมดสิ้น แถมแอบสั่งให้จุดโคมไฟแค่เพียงสองดวงเท่านั้น บรรยากาศภายในห้องจึงดูอึมครึมยิ่ง ยิ่งยามดึกเช่นนี้ทุกอย่างเงียบสงัดได้ยินเพียงลมหายใจของกันและกัน ชุนหวงเบียดตัวเข้าหาจิ้นหยางโดยที่ไม่รู้ตัว"ทำไมมันดูมืดๆล่ะ""ไม่มีอะไรหรอก เจ้าคิดมากไปเอง"จิ้นหยางปลอบใจ จู่ๆก็มีเงาสีดำวูบผ่านไปโดยเร็ว"อ๊ากกกก นั่นๆ จิ้นหยางท่านเห็นหรือไม่"ชุนหวงร้องตะโกนเสียงดังกระโดดเข้าเบียดจิ้นหยางมากขึ้น มือหนาของเขาโอบรอบไหล่บางเอาไว้เข้าชิดตัว"อย่ากลัวไม่มีอะไร"จิ้นหยางปลอบคนที่เบียดชิด"ไม่มีได้อย่างไรข้าเห็นกับตา นั่น..นั่นมาอีกแล้ว"เสียงหวีดหวิวดังแปลกๆหลอนประสาทของชุนหวง แถมเงาดำวูบวาบไปมาไม่หยุด แสงไฟจากโคมดับลงจนในห้องมืดมิด ครานี้ชุนหวงถึงขั้นใช้สองแขนโอบคอคนตัวโตเอาไว้แน่น ขาสองข้างงอยกขึ้นเกี่ยวเอวหนาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย"หวงเอ๋อร์ ใจเย็นๆก่อนเถิด""ไม่เอ

จิ้นหยางนั้นทั้งหลอกล่อ ทั้งเกลี้ยกล่อมคนในอ้อมแขนเรื่องปราบผี ที่เขาต้องสั่งให้คนสนิทของตนเองปลอมตัวมา ทำเอาชุนหวงหวาดผวาไปไม่น้อย แต่ยังนับว่าเป็นเรื่องโชคดีที่ชุนหวงยอมใจอ่อนกับสถานะใหม่ หากกลับทำให้เขาได้กลัดกลุ้มขึ้นมาอีก ไหนเลยกลับกลายจากสามีเป็นเพื่อนสนิทไปได้ นั่นช่างเถอะ ยังพอมีเวลาแก้ไขได้ ตั้งแต่เขาได้ขึ้นครองราชย์ใหม่เหล่าข้าราชบริพารที่เอียงซ้ายขวาเขาก็จัดการจนหมดสิ้น และแต่งตั้งเหล่าเสนาที่ซื่อตรงและมีใจภักดิ์ขึ้นมาแทน ส่งทหารและขุนนางไปยังเขตที่เดือดร้อนผ่อนคลายความทุกข์ยากของประชาราษฎร์โดยเร็วที่สุด เขาถอนใจน้อยๆขณะที่อาบน้ำพร้อมกับชุนหวง ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยยอมห่างกายเขา นี่คือข้อดีของชุนหวง เขาช่างมีจิตใจที่อ่อนโยนต่อผู้ที่อ่อนแอกว่า หืม? นี่ไม่ถูกต้องเขากลายเป็นผู้อ่อนแอในสายตาของชุนหวงไปเสียแล้วรึ"จิ้นหยาง เจ้าคิดอะไรอยู่"ชุนหวงที่แต่งกายด้วยชุดสีขาวงดงามจับตาเช่นเคย ดวงหน้าผ่องใสดุจพระจันทร์ยามเต็มดวงยิ่งทำให้เขาตาพร่า"ไม่มีสิ่งใด เจ้าหิวแล้วหรือไม่"เขาเดินเข้าไปโอบไหล่คนตัวบางเอาไว้ อดใจไม่ไหวถึงกับต้องก้มลงชิมเต้าหู้"นี่เจ้า!!"ชุนหวงยกมือขึ้นปิดแก้มตัวเ