All Chapters of คนอุ่นเตียง: Chapter 1 - Chapter 10

二หลังจากที่ทั้งสองสืบเสาะว่าเป็นผู้ใดแอบขึ้นบนหลังคา เพื่อตามสืบข่าวของชุนหวงหรือไม่ แต่กลับไร้วี่แววว่าจะเป็นผู้ใดกันแน่ คนทั้งคู่กลับมาจัดการแต่งตัวให้นายน้อยชุนหวงให้เรียบร้อยเสียใหม่ ดูเหมือนว่าสีขาวจะกลายเป็นสีประจำตัวของเขาไปเสียแล้ว เลยพลอยทำให้ผู้ติดตามทั้งหลี่เจี๋ยและไน่ยไน่ยต้องใส่สีขาวตามไปด้วย เพียงแต่เนื้อผ้าแตกต่างกันเท่านั้นเอง"พู่ขอรับ"ชุนหวงรับพู่หยกมาห้อยข้างเอวด้วยท่าทีปกติ สีหน้าหม่นหมองเขาอยู่ที่นี่ไม่ได้เป็นที่ประจักษ์แน่ชัดว่าตนเองอยู่ในฐานะใด มิใช่บุตรแต่ก็มิใช่คนที่มาทำงานในหอนี้ ฐานะของเขาจึงดูเหมือนดีแต่ก็ไม่ดี หากเขาได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์ผู้ทรงความรู้ ทั้งศิลปะและดนตรีทั้งยังได้ศึกษาตำราเรียนต่างๆ มากมาย หน้าที่ประจำของเขาคือการขับกล่อมบรรเลงเพลงฉินให้ผู้คนที่เข้ามาฟังและคุยกับบรรดาคุณชายทั้งหลายเกี่ยวกับบทกวี เรื่องที่เขาพอใจ ในการดำรงชีวิตอยู่ที่นี้คือคนที่เลี้ยงดูเขาไม่เคยบังคับทางตรงให้ออกมาขับกล่อมดนตรีหรือต้อนรับแขกเหมือนชายคณิกา หอจันทร์ส่องนี้มีทั้งคณิกาหญิงชายและ

"นายน้อย!"ไน่ยไน่ยทำสีหน้าหนักใจ ยิ่งเห็นเหงื่อผุดออกมาเรื่อยๆยิ่งทำให้อดเป็นห่วงคนไม่ได้ หลี่เจี๋ยได้แต่ขบฟันแน่นสีหน้าอึดอัดอยู่คับแน่นในอก จะพูดก็ไม่ได้เพราะนอกฉากคือตนเองเป็นใบ้ จึงจำต้องนิ่งเอาไว้ "เขาเจ็บป่วยหรือไร"จิ้นหยางโบกพัดคราหนึ่งแล้วพับมันวางลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้องแล้วจึงมาหยุดลงตรงกลุ่มคนที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจบนใบหน้า ยิ่งคนชุดขาวใบหน้าซีดเผือดนั่นทำให้เขายิ่งสนใจ "เจ้าค่ะคุณชาย นี่คงเป็นเพราะอากาศเปลี่ยน นายน้อยของเราจึงมิใคร่สบาย"ไน่ยไน่ยย่อเข่าเล็กน้อยตอบ สายตาระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่กล้าละสายตาไปจากนายน้อยของตนเอง "เอายานี่ไป มันเป็นยาชั้นเลิศกินเพียงไม่มีเม็ดก็หาย"จิ้นหยางวางขวดหยกสีขาวขนาดเล็กลงบนโต๊ะ เป็นเสิ่นเล่ยหยิบไปยื่นให้กับหลี่เจี๋ย ทั้งคู่ไม่คิดจะเอาให้ชุนหวงกิน ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาดีหรือร้ายกันแน่ เพียงได้แต่ยิ้มรับไมตรีเท่านั้น จิ้นหยางเองก็ไม่ฝืนเพราะรู้ดีว่าคนกลุ่มนี้ย่อมต้องมิใช่คนธรรมดาแน่นอน "ขอบคุณท่านทั้งสาม แต่นายน้อยของเราเพียงพักซักครึ่งวันก็หายแล้ว มิอาจรบกวนเจ้าค่ะ"ไน่ยไน่ยยิ้มเล็กน้อย หากต้องนิ่วหน้าเมื่อเห็นท่าทีโ

"ชุนหวง เจ้าเห็นแก่ข้าสองผัวเมียที่รับเลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ เจ้าจะทดแทนบุญคุณนี้ได้หรือไม่ ดูเอาเถอะต่อให้คนเร่ร่อนยังรู้จักทดแทนคอยเฝ้าคอยไล่พวกมัจฉาชีพให้แก่หอแห่งนี้ เจ้าคิดจะเพิกเฉยอย่างนั้นหรือ"ฉีเฮ่อปวดใจนัก ทั้งบีบบังคับทั้งปลอบประโลมแต่คนตรงหน้ากลับเพิกเฉยไม่สนใจใยดี ใจหนึ่งอยากจะขับไล่ไปให้พ้นจากความหายนะ อีกใจความโลภก็ครอบงำเอาไว้จนยากจะตัดสินใจ แต่สิ่งที่เหนือกว่าอื่นใดแล้วคือเนื้อความในจดหมายนั้นต่างหากเล่า "นั่นมิใช่เรื่องของข้า ท่านให้ที่พำนักก็จริงแต่คนที่เลี้ยงดูข้าคือหลี่เจี๋ยกับไน่ยไน่ย และข้าวของเงินทองก็มิได้เบียดบังของพวกเจ้ามาใช้แม้แต่น้อย ซ้ำร้ายพวกเรายังทดแทนด้วยเงินทองของมีค่าให้ท่านกินใช้จนตายก็ไม่หมด แล้วอย่างนี้จะให้ข้าตอบแทนอันใดอีกเล่า"ชุนหวงกล่าวเสียงเรียบ "แต่เจ้ากำลังถูกสั่งให้เข้าจวนอ๋อง"ฉีเหนียงอดรนทนไม่ไหว "เป็นข้าต้องรับผิดชอบหรือไร คนบรรเลงดนตรีหอของท่านก็ใช่ว่าจะขาดแคลนในจดหมายระบุเพียงแค่ต้องการให้ผู้บรรเลงขับกล่อมเป็นดาวของที่นี่ หาได้ระบุชื่อแซ่ข้าไม่"ชุนหวงเคาะนิ้วลงบนจดหมายเบาๆ "แต่เจ้าเป็นดาวของที่นี่"ฉีเหนียงยังมิยอมแพ้ "น่าขัน ข้ามิ

ถุงแพรสีขาวลวดลายเรียบง่ายส่งกลิ่นหอมอ่อนถูกขยี้ขยำอยู่ในมือเรียวขาว เล็บสีสดจิกจนถุงหอมเป็นรอย สีหน้ากราดเกรี้ยวบิดเบี้ยวจนความงดงามเลือนหายไปจากใบหน้า "มันเป็นของผู้ใด...ขนาดถุงหอมที่ข้าบรรจงปักยังมิเคยได้รับความชื่นชอบ แต่นี่ท่านอ๋องถึงกับพกติดกาย นางผู้ใดเป็นเจ้าของกันแน่"น้ำเสียงขมขื่นเปล่งออกมาจากมู่เหริน บัดนี้ยังมีผิงหรูเหรินชายารองผู้ที่เข้ามาอยู่ในจวนนี้เพราะเป็นของกำนัลจากเสนาซ่ง เพื่อเข้ามาคานอำนาจกับเสนามู่จิงนางจึงร้อนรุ่มในหัวอกด้วยความริษยา "หวางเฟยโปรดระงับโทสะ เม่ยเม่ยมิเห็นท่านอ๋องจะชื่นชอบผู้ใดเลยนะเพคะ อาจจะเป็นถุงหอมที่หวงไท่โฮ่วประทานให้ก็เป็นได้"ซ่งผิงอันเอ่ยเสียงเบา อดสมน้ำหน้าในใจมิได้ นางเองเป็นถึงชายารองแต่กลับไม่ได้รับการชื่นชมจากจิ้นหยางอ๋องเลย มีเพียงครั้งเดียวในวันเข้าหอเท่านั้น หากแต่ตราตรึงมาจนถึงทุกวันนี้และคิดว่ามู่หวางเฟยเองก็เฉกเช่นเดียวกัน "หึ!คนอย่างเจ้ายังกล้าออกความคิดเห็นด้วยหรือ หยุดปากเจ้าไปเถอะ"มู่เหรินเยาะเย้ย ผิงอันได้แต่เก็บความอัดอั้นเอาไว้ในอกฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย "หวางเฟยเองก็ไม่ได้รับการชื่นชอบ ไยต้องเยาะเย้ยถางถาง ทุกวันนี้เจ้าก

ชุนหวงพยายามจะรั้งตัวเองไม่ให้เดินตามแรงคนตัวสูง ร่างกำยำที่จับข้อมือขาวเอาไว้แน่นลากไปยังร้านรวงที่ตั้งแผงอยู่สองฝั่งถนน ผู้คนมองด้วยความสงสัยบางคนมองตรงๆ บางคนถึงกับยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากตัวเองยามหัวเราะ ยิ่งทำให้ชุนหวงหน้าซับสีทันที ก็มันน่าแปลกขนาดไหนคนหนึ่งแบบบางถึงแม้ไม่เท่าสตรี แต่ใบหน้างดงามหมดจดตัวเล็กกว่าในชุดสีขาว ผ้าคลุมบางเบาพลิ้วไปตามแรงเดิน กับอีกคนที่ตั้งหน้าตั้งตาลากข้อมือคนตัวเตี้ยกว่า ด้วยร่างกายกำยำสูงใหญ่ในชุดสีดำขลิบทองดูมีสง่าราศีน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจนคนไม่กล้าเข้าใกล้"ปล่อยก่อน จิ้นหยางเดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน"ชุนหวงท้วงคนตัวใหญ่ที่ยังลากไม่หยุด ถึงกับใช้อีกมือเกาะเสาร้านที่ตั้งแผงเอาไว้ จนกลัวว่าแผงจะล้มครืนตามลงมา"ทำไม...หรือไม่อยากเดินกับข้า"จิิ้นหยางหยุดเดิน หันกลับมามองคนที่ใช้อีกมือพยายามแกะมือแข็งออกยามที่เขาหยุดนิ่ง"ท่านไม่ได้ชวนข้าเดิน แต่ท่านลากข้าเดินต่างหาก ปล่อยก่อนเถอะมันเจ็บนะ"ชุนหวงบ่นจิ้นหยางเหลือบตามองข้อมือขาวที่ถูกกำแน่นในมือของตนเองแล้วรีบปล่อย รอยนิ้วมือขนาดใหญ่ปรากฏเด่นชัดเป็นรอยแดงรอบข้อมือ"ผิวเจ้าบอบบางเหลือเกิน"จิ้นหยางเอ่ยเ