Alle Kapitel von คนอุ่นเตียง: Kapitel 61 – Kapitel 70

"จิ้นหยาง นี่เจ้ากำลังทำอะไร"เฟยเหลียงเอ่ยถามผู้ที่กำลังก้มๆเงยๆกับคอกม้า เขาและอ๋องน้อยผู้นี้ถูกส่งตัวมาเรียนวิชากับท่านอาจารย์เอี้ยอวิ๋นผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้าทั้งบู้และบุ๋น แน่นอน ตัวเขาเองก็เปรียบเสมียนองครักษ์ของคนผู้นี้มาตั้งแต่เยาว์วัย "เหลียงเฟย ข้าคลับคล้ายว่าเจอคนนอนอยู่ด้านใน" "เหลวไหล ที่นี่คือคอกม้าของราชสำนักจะมีคนกล้าลอบเข้ามาได้อย่างไร" "แต่ข้าเห็นกับตา ไม่เชื่อเจ้าก็ลองดูเองสิ"เหลียงเฟยมีอายุมากว่าองค์จิ้นหยางเพียงขวบปี และต่างก็ซุกซนเฉกเช่นชายหนุ่มทั้งหลาย พอได้ยินเขาก็รีบพุ่งตัวเองเข้าไปเพราะกลัวว่าจะเป็นการลอบทำร้าย "เจ้าอย่าได้เข้าไปใกล้ เผื่อไม่ใช่เรื่องดี" "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า"เหลียงเฟยปรี่เข้าไปใช้กระบี่จ่อลงตรงคอหอยเด็กหนุ่มวัยใกล้เคียงตนเอง ใบหน้ามอมแมมผมเผ้ายุ่งเหยิงจนดูไม่ออกว่าหน้าตาแท้จริงเป็นเช่นไรกันแน่ เด็กหนุ่มผู้นั้นยกมือขึ้นบังใบหน้าทันทีที่จิ้นหยางใช้คบเพลิงส่องเข้าไป "แค่เด็ก"จิ้นหยางเอ่ยปาก "นั่นสิ แต่ว่า เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ที่นี่เป็นที่ส่วนตัวนะ"เหลียงเฟยยังไม่ยอมแพ้ "เจ้าเลิกคิดมากเถอะน่าเหลียงเฟย แค่คนพเนจรคนหนึ่ง

"อือ...ร้อน..หายใจไม่ออก"ชุนหวงบิดกายไปมาเหงื่อโทรมทั่วร่างกาย เขานอนหลับอยู่บนตั่งนอนขนาดกว้างในห้องบรรทมของจิ้นหยาง แต่ยามนี้กลับทั้งอึดอัดทั้งหายใจไม่ออกร้อนจนทนไม่ไหวจึงต้องตื่นลืมตาขึ้นมามองสิ่งที่ทำให้ร้อนและอึดอัดขนาดนี้"ชู่ว์ อยู่นิ่งๆเถอะหวงเอ๋อร์"เสียงทุ้มนุ่มข้างหูทำให้รู้ว่าต้นเหตุว่าเกิดจากสิ่งใด"ที่นอนกว้างขวางไยต้องเข้ามาเบียดข้า""นี่เพิ่งยามอิ๋นเอง เจ้าจะรีบตื่นไปไหน"น้ำเสียงงัวเงียยังบ่นอยู่ข้างหูไม่เลิก แถมแขนทั้งหนาทั้งหนักพาดลงบนเอว ขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแทรกอยู่ระหว่างกลางขาของเขาเสียอีก สภาพจึงกลายเป็นเขานอนตะแคงอยู่ในอ้อมกอดศีรษะหนุนแขนแข็งๆข้างหนึ่งและขาของจิ้นหยางสอดเข้ามาระหว่างกลางแถมเสื้อผ้าเขาหลุดลุ่ยก็ยังอีกแล้ว ครานี้ถึงกับเปิดเปลือยด้านหน้าเกือบหมดแถมร่างกายยังพันกันอิรุงตุงนังไปหมด"ปล่อยข้าก่อนน่าจิ้นหยาง ข้าเริ่มปวดหัวกับนิสัยนอนดิ้นของตัวเองเสียจริงๆ ยิ่งนานวันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ"ชุนหวงบ่น ดันแขนหนาออกจากช่วงเอวเปล่าเปลือยของตนเองออก"จะเป็นไรไป เจ้านอนกับเจิ้น ผู้ชายเหมือนกันหาใช่เรื่องน่าอับอายไม่"จิ้นหยางที่แอบกินเต้าหู้จนอิ่มหนำแถมยังทิ้งร่อง

จิ้นหยางตื่นลืมตาเพราะสังเกตเงาคนทะมึนยืนอยู่ข้างกาย ร่างนุ่มราวก้อนแป้งเบียดซุกอยู่ข้างอกทำให้จิ้นหยางรีบคว้ากริชที่ซุกเอาไว้ข้างตนเองขึ้นมาเตรียมจู่โจมทันที"ฝ่าบาท"เสียงของเหลียงเฟยกระซิบแผ่ว"หืม เกิดเรื่องอันใด"จิ้นหยางลดเสียงลงยิ่งกว่ากระซิบ เกรงรบกวนคนที่หลับอย่างเป็นสุขด้านข้าง"การข่าวของเราแจ้งมาว่าตอนนี้ขบวนเสด็จของอันหยางใกล้มาถึงแล้วพะย่ะค่ะ รวมทั้งองค์หญิงเว่ยเหนียงด้วย""พวกเสนาเสนอหน้า"จิ้นหยางหงุดหงิดบดกรามจนได้ยินเสียงกรอด ค่อยๆปลดแขนเรียวที่วางทาบอกเปลือยของตนเองออกบรรจงวางลงข้างกายของเจ้าของแขนกระชับผ้าห่มให้ถึงลำคอขาวผ่อง ร่างคนที่นอนแนบข้างเปลือยเปล่าทั้งตัวทำไมเขาจะไม่รู้ เมื่อคืนกว่าจะสิ้นสุดความสุขสมก็ใกล้รุ่งเต็มที ดังนั้นเขาจึงไม่อยากก่อกวนให้คนหลับลุกขึ้นมาโวยวายเรื่องเจ็บเนื้อเจ็บตัว ตัวเขาเองก็ไร้เสื้อผ้าติดกายเช่นกัน เหลียงเฟยจึงนำเสื้อคลุมมาส่งให้พร้อมกับผ้าคลุมผืนใหญ่สีดำ จิ้นหยางลุกขึ้นจากเตียงด้วยเรือนร่างเปลือยกำยำเหลียงเฟยพอเข้าใกล้ก็อดหัวเราะไม่ได้ เพราะบนร่างกายขององค์เหนือหัวของตนเองมีแต่ริ้วรอยเป็นทางยาวตามขนาดเล็บของคนที่หลับซุกผ้าห่มอยู่"นี่

วันทั้งวันจิ้นหยางมักแวะเวียนเข้ามาในตำหนักหาคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนเพราะลุกไม่ค่อยไหว ทั้งที่งานราชกิจยังมีมากมายโดยให้เหตุผลว่า ‘เจิ้นจะพักซักหน่อยค่อยว่าต่อกันใหม่’ มีหรือที่องครักษ์ทั้งสามจะไม่รู้เท่าทันว่าเหตุใดจึงพักบ่อยนัก ยังดีที่จิ้นหยางเป็นคนตระหนักถึงหน้าที่ไม่เหลวไหล ยามว่าราชการก็จริงจังเด็ดขาด เพียงช่วงนี้เพิ่งได้ใจจากชุนหวงจึงค่อนข้างเอาอกเอาใจไม่อยากห่างไปไหน"ได้เวลาแล้วพะย่ะค่ะ"เป็นเหลียงเฟยที่เข้ามาเตือนคนที่หลับตานอนหนุนตักคนชุดขาว ชุนหวงเมื่อได้ยินเสียงเตือนก็สะกิดคนที่ทำท่าจะกลายเป็นคนหูดับไปเสียแล้ว"จิ้นหยางๆได้เวลาแล้ว"ชุนหวงเขย่าไหล่หนาเบาๆ"เจิ้นบอกให้เจ้าไปด้วยทำไมถึงดื้อนักนะ"จิ้นหยางลุกขึ้นบิดตัวซ้ายขวา"ไม่ไหว ข้าปวดเอวมาก"จิ้นหยางพอได้ยินเช่นนั้นก็นิ่วหน้าแตะมือเบาๆตรงบั้นเอวบาง"ไหวหรือไม่ เจิ้นยกเลิกราชกิจดีไหม""อย่าทำแบบนั้นเลยน่า จะโดนติฉินเอาได้""ใครจะกล้า""ไม่มีใครกล้า แต่ข้าละอายแก่ใจตนเอง เหล่าไพร่ฟ้าจะกล่าวหาได้ว่าฮ่องเต้ละทิ้งไม่เหลียวแลเพราะมัวเมาในกามา พวกเขากำลังรอความช่วยเหลืออยู่ เจ้าเป็นถึงฮ่องเต้จะละเลยเพียงเพื่อเรื่องส่วนตัวได้รึ"ชุ

三十七ชุนหวงเม้มปากแน่นไม่กล้าเอื้อนเอ่ยขอในสิ่งที่ตนเองปรารถนา ด้วยเพราะไม่รู้ว่าสมควรหรือไม่ หากจะคิดกันไปแล้วยามนี้ตัวเขาเองก็ตกเป็นของจิ้นหยางไปแล้ว จะเรียกว่าขืนใจคงไม่ใช่เพราะเขาเองก็หลงไปกับรสรักที่จิ้นหยางมอบให้เช่นกัน ความสุขที่จิ้นหยางปรนเปรอนับไปแล้วมากมายเสียจนเขายากจะลืมเลือน"หวงเอ๋อร์เป็นอะไรหรือไม่"จิ้นหยางนิ่วหน้าเมื่อเห็นคนรักนั่งนิ่ง"ข้าไม่เป็นไร""เจ้าอยากจะขออะไรเจิ้นงั้นรึ"จิ้นหยางลูบใบหน้างามด้วยความอ่อนโยน"ว่าอย่างไร"จิ้นหยางถามย้ำ"ถ้าหาก...ถ้าหากว่าเจ้าแต่งตั้งพระสนมแล้วอย่าลืม.."ชุนหวงเม้มปากอีกครั้งกล้ำกลืนถ้อยคำลงคอ"พูดมาเถอะ มีสิ่งใดที่เจิ้นจะทำให้เจ้าสบายใจเจิ้นยินดีจะทำ"ชุนหวงยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นจิ้นหยางทำสีหน้าจริงจัง"ถ้าเช่นนั้นเจ้าแต่งตั้งพระสนมและฮองเฮาแล้ว เจ้าอย่าลืมข้าจะได้หรือไม่ ...อย่างน้อย เอ่อ..อย่างน้อยแบ่งปันเวลาอันมีค่าของเจ้ามาหาข้าบ้างจะได้ไหม"หวงชวนบอกด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เขาไม่ใช่สตรีและไม่สามารถมีพระโอรสให้จิ้นหยางได้ ข้อด้อยเหล่านี้อาจจะทำให้จิ้นหยางลืมเลือนเขาไปก็เป็นได้ เพียงแค่คิดเขาก็รู้สึกอึดอัดในอกแล้ว"เหลวไหล เจิ้นรักเจ้าเ