Alle Kapitel von คนอุ่นเตียง: Kapitel 71 – Kapitel 80

"อี้จาง เสิ่นเล่ย เหลียงเฟย พวกเจ้าเข้ามาเดี๋ยวนี้!"หลังจากอาละวาดจนข้าวของพังแล้วจิ้นหยางสะบัดแขนโดนชายเสื้อคลุมแรงจนเกิดลมทำให้มันกางออกราวกับปีกสีดำทองสยายกลางอากาศเดินไปกระแทกนั่งลงบนตั่งตัวขนาดกลาง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจนผู้คนเดาความคิดไม่ออกว่าองค์เหนือหัวนั้นกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่"ฝ่าบาท"สามคนประสานมือก้มหัวตอบรับคำเรียก"พอกันที กับไอ้ตำแหน่งบ้าๆนี่ ข้าไม่อยากเป็นอีกแล้ว!!"จิ้นหยางตวาดเสียงดัง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด"เหลวไหล!"เหลียงเฟยยืดตัวสบถออกมา"ข้าเหลวไหลงั้นหรือ เหลียงเฟยเจ้าดูข้าสิ ตัวข้าสูญเสียสิ่งใดไปแล้วบ้างตั้งแต่ก้าวขาขึ้นนั่งบัลลังก์เลือดนี่"จิ้นหยางส่งน้ำเสียงเย้ยหยัน"แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ทิ้งขว้างไพร่ฟ้า""อ้อ!เป็นเช่นนั้น งั้นข้าขอถามพวกเจ้า การที่เป็นฮ่องเต้อยู่เหนือผู้คนแล้วข้าได้อะไรคนที่ข้ารัก ความสุข ความฝัน ไม่! ทุกอย่างว่างเปล่า ข้าได้อะไรกลับมาจากการเสียสละครั้งนี้บ้าง พวกเจ้าน่ะยังดี อี้จางยังได้อยู่กับหลี่เจี๋ย เจ้าอยู่กับเสิ่นเล่ย แล้วข้าล่ะ ข้าต้องสูญเสียหวงเอ๋อร์มันผู้ใดเห็นใจข้าบ้างเล่า อย่ามาบอกข้าว่า ข้าจำเป็นต้องเสียสละเพื่อไพร่ฟ้า แม

ซ่งหนี่ฮวาได้แต่เดินไปมา ภายในใจกลัดกลุ้มยิ่งนักด้วยความเป็นห่วงเฉิงโหย่ว ซึ่งบัดนี้ถูกกักตัวเอาไว้ในวังหลวง เขาเป็นคนรักที่คบหากันมากว่าปี ครั้งนั้นที่นางเดินทางไปขอพรจากพระแม่กวนอิมในวัดแห่งหนึ่งเจอเขากำลังร่ายบทกวีชื่นชมความงามของธรรมชาติ ครั้งนั้นบิดาของนางคือขุนพลซ่งไม่ยินยอมคล้อยตามเนื่องเพราะเฉิงโหย่วหาใช่ขุนนางเป็นเพียงบัญฑิตธรรมดาเท่านั้น เพียงแต่ครอบครัวคือเศรษฐีผู้ร่ำรวยจากการค้าเกลือดังนั้นบิดาของตนจึงค่อยยินยอมให้คบหา"หนี่ฮวา""ท่านพ่อ"นางได้ยินผู้เป็นพ่อเรียกหาก็ถึงกับหลั่งน้ำตา ขุนพลซ่งสงสารลูกสาวตัวเองหากแต่ไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างใดได้จึงได้แต่ลูบหลังไหล่ปลอบใจ"เฉิงโหย่วจะเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ""เจ้าอย่าคิดมากไป ฝ่าบาทไม่ทำอะไรเฉิงโหย่วหรอก เรื่องนี้เป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ มันเป็นความผิดของพ่อเอง"ขุนพลซ่งถอนหายใจ"หากจะพูดไปแล้วลูกจะได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ฐานะของพ่อและเจ้าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ความมั่นคงของตระกูลจะแข็งแกร่งมากขึ้น""แต่ลูกรักเฉิงโหย่ว แล้วเช่นนี้จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ""พ่อจะลองเข้าไปขอพระเมตตาอีกครั้ง""เปล่าประโยชน์เจ้าค่ะ ลูกมั่นใจว่าฝ่าบาททรงไม่ยิ

พระราชพิธีแต่งตั้งฮองเฮาหนี่ฮวาและจิ้นหยางนั้นต่างฝ่ายต่างก็นิ่งเฉยใบหน้าชืดชาทำตามกงกงที่เอ่ยขั้นตอน จิ้นหยางทรงชุดสีดำขลิบเหลืองตามเดิมไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงซึ่งเป็นสีมงคล หนี่ฮวาที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงสดเต็มราชอิสริยยศคุกเข่าลงต่อเบื้องหน้าจิ้นหยางที่นั่งอย่บนบัลลังก์รอรับปิ่นสิบหกสายเพื่อขึ้นดำรงค์ตำแหน่งฮองเฮา จิ้นหยางเสียบปิ่นตรงมวยผมให้ตามราชพิธีจากนั้นนางถึงได้นั่งบนตั่งรองลงมาอีกขั้นจากบัลลังก์"ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปีพะย่ะค่ะ"เหล่าขุนนางต่างแซ่ซ้องไม่หยุดปาก"เอาล่ะ พอได้แล้ว งานฉลองอันเป็นมงคลจะเริ่มนับจากไปไปอีกเจ็ดวัน"จิ้นหยางประกาศแล้วก็ลุกเดินหายจากไป ทิ้งให้หนี่ฮวาต้องยืนเดียวดายเพราะไม่รู้ว่าจะตามเสด็จหรือไปรอที่ห้องบรรทมดี ขุนพลซ่งจำต้องรอให้ฮองเฮาเสด็จลงมาเพื่อจะกลับไปรอฮ่องเต้ ณ ตำหนักของตนเองเพื่อรอให้เหล่ากงกงมาขานเรียกพาไปยังห้องบรรทมของฝ่าบาท นานช้าจนเกือบรุ่งสางเหล่าขันทีจึงได้เห็นจิ้นหยางเพิ่งจะย่างกรายเข้าตำหนักของฝ่ายใน ใช้เวลาเพียงไม่ถึงชั่วยามก็เสด็จกลับตำหนักของตนเอง"เรียบร้อยดีรึพะย่ะค่ะ"เหลียงเฟยเอ่ยถามจิ้นหยางที่นั่งนิ่งอยู่บนแท่นบรรทม"อะไรคื

จิ้นหยางไม่ยอมอ่อนข้อรามือให้กับคนที่ยังดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขน เขาบรรจงประทับริมฝีปากแนบเข้ากับริมฝีปากบางส่งลิ้นร้อนๆเข้าไปกวาดต้อนดูดดึงน้ำหวานหอมกรุ่น ชุนหวงหลับตานิ่งพริ้มรับยอมให้คนตัวโตทำตามอำเภอใจ เจ้าของมือหนาใหญ่ค่อยๆปลดสายคาดผ้าสีขาวลวดลายงดงามวิจิตรออกปล่อยให้ไหลลงไปบนพื้น แยกสาบเสื้อออกช้าๆ เผยให้เห็นนวลเนื้อสว่างขาวเนียนมือเสียงจิ้นหยางคำรามต่ำเมื่อมองเห็นมือหนาค่อยบรรจงลูบไล้ช้าๆเพื่อเร้าให้คนที่นั่งอยู่บนตักโอนอ่อนผ่อนตาม ชุนหวงเองก็ไม่นึกขัดใจ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกบกระโดดอยู่ภายใน สองแขนเรียวตวัดขึ้นโอบรอบคอหนาเอาไว้แน่น จิ้นหยางยกร่างบางขึ้นด้วยแขนข้างเดียว อีกมือโบกแรงๆไปทีเดียวทำให้ตะเกียงที่อยู่ห่างออกไปดับวูบลงด้วยพลังวัตร เขาก้าวยาวเพียงสองทีก็ถึงเตียงกว้าง ปล่อยร่างขาวลงแนบกับที่นอนส่งตัวเองขึ้นทาบทับทันที ช่วงสะโพกกว้างบดเบียดตรงกลางทำให้ชุนหวงต้องแยกขาออกโดยดี กลางกายของจิ้นหยางแข็งขึงบดลงหาช่องว่างราวกับต้องการหาความอบอุ่น สองร่างเบียดเสียดสีกันไปมาจิ้นหยางทนไม่ไหวผละตัวเองออกลุกขึ้นนั่ง สายตาคมกริบกวาดตามองคนที่นอนตัวอ่อนระทวย เนื้อตัวขาวกลายเป็นสีชมพูเ

ชุนหวงหลับไปตอนไหนไม่รู้ ยามนี้เขาตื่นลืมตาขึ้นมาเพราะแสงตะเกียงสาดไปทั่งห้อง เนื้อตัวสะอาดสะอ้านอยู่ในชุดกลางสีขาวบางเนื้อตัวปวดร้าว ยิ่งขยับท่อนล่างยิ่งเจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า"โอยเจ็บ"น้ำเสียงแหบแห้งครางออกมา ทำให้คนที่ยืนหมุนซ้ายขวาให้เสิ่นเล่ยแต่งตัวอยู่โดยข้างกายยังมีเหลียงเฟยที่ก่อกวนไม่ได้หยุดจนจิ้นหยางรำคาญเหลือกตามองบนทันที"นี่เหลียงเฟย เจ้าจะมาวอแวอะไรข้านักหนา""วอแวพระองค์งั้นรึ อย่าได้สำคัญตัวผิดไป นี่ต่างหากที่ข้าอยากวอแวนัวเนียด้วย"จิ้นหยางได้ฟังถึงกับส่ายหน้าแล้วรีบหันขวับไปทันทีที่ได้ยินเสียง"ตื่นแล้วรึ"จิ้นหยางปราดเข้าไปประคองร่างที่ดูเหมือนถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส หากแต่ใบหน้ากลับอิ่มเอมผ่องใส"อื้อ นี่ท่านยังไม่ไปอีกหรือ"ชุนหวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง"เจิิ้นรอเจ้า"จิ้นหยางตอบด้วยใบหน้านิ่งสนิทชุนหวงตาโต"รอข้า เจ้าจะรอข้าทำไมป่านนี้ซูเฟยไม่รอเจ้าแย่แล้วหรอกรึ""ก็ปล่อยให้รอ เจ้าเจ็บคอหรือไม่ เพราะเมื่อคืนเจ้าส่งเสียงร้องคระ....อะ..โอ๊ะ โอ๊ย หวงเอ๋อร์ เจิ้นเจ็บนะ เจ็บๆ ยอมแล้วๆ ปล่อยหูเจิ้นเถอะ ปล่อยก่อนค่อยพูดจา"จิ้นหยางร้องเสียงหลงเพราะถูกชุนหวงใช้สองนิ้วหนีบต